Archief - Herinneringen elimineren

Als ge in uw leven pijnlijke herinneringen hebt opgedaan, ze niet uit uw systeem verdrongen krijgt, kunt kanaliseren maar ge uw psyche erdoor laat overrompelen-- hoe kunt ge dat van u loslaten. Ik schets even een situatie voor je, niet één die nauw betrokken is tot de mijne maar een goeie vriend van me jonger dan mij. Ie zit in een psychiatrisch ziekenhuis en is 15, wel een jonge leeftijd om al een psychoses te leiden maar verder wel een intelligente dude en 'm kan ook heel cool tekenen. Monsters en crazy dingen uit z'n onderbewustzijn. Hij heeft niet zo'n pijnlijke herinneringen als mij, maar ie verliest zich vaak in z'n tekeningen dat ie er teveel in opgaat. Sommige mensen op deze wereld -- en ik weet dat het moeilijk is voor de empathieloze assholes onder jullie om zich daar mee in te leven -- sommige mensen hebben nu eenmaal al hevige shit meegemaakt in hun leven, dingen die ge niet altijd even makkelijk kunt weglachen. M'n eigen ouders denken dat ik bezeten ben, wat waarschijnlijk ook zo is, maar ik ondervind steeds meer in vergelijking met vroeger dat grotere groepen uit de samenleving u willen verstoten of het u in het algemeen moeilijk willen maken als ge u niet aanpast aan de omgeving, de zogenaamde realiteit van anderen. En weet ge, ik ben iemand die er altijd al op gestaan heeft zichzelf te kunnen zijn, me geen fake sociale persoonlijkheid aan te meten. Geen taboe te kennen. Individualiteit hoog in het vaandel.

Een goeie vriend van me is een christfag, een religieuze nutjob die me wekelijks vraagt om seminaries van de plaatselijke kerk (AKA religieuze sekte) bij te wonen en dat God me zal afhelpen van al die emotionele baggage en diepe lidtekentjes die O zo weinig mensen in dit wereldje in staat zijn te doorgronden. Een zacht wolkje beloven ze me daarboven, ik moet alleen m'n eigen identiteit weggooien en daarmee ook alle herinneringen en hoe ik was, wie ik was... Tabula rasa, met een schone lei herbeginnen... Leven voor de cult van het christendom in zelfhypnose. Yay.

Wat staat daar tegenover ? Naar een psychiater gaan, iets wat ik al eerder deed met grote druk van de ouders. Eigenlijk al vele jaren, grotendeels vanuit existentiële verveling ook. Voor mij zijn psychiaters parasieten, uit mijn ervaring en zal ik ook nooit ofte never nog naar zoiets gaan. Hetgene wat zo aan mij vreet, geestelijk, kan ik kwijt in kunst weet ik al langer dus doe ik aan kunst in een psychisch proces waarbij ik vaak weer geconfronteerd geraak met herinneringen. Weinig mensen kunnen zich er iets bij voorstellen maar ik heb echt een heel ongewoon geheugen, alsof ik nooit vergeet. En ik wil het zo, kunnen uitschakelen en ikzoek en ikzoek en ikzoek door m'n psyche heen, waar ligt die manifestatie van deze pijn ? Ik doorgrond het probeer iedere dag het te doorgronden, een woord of een zin kan al iets pijnlijks triggeren in m'n gedachten en ik vecht, geloof me, ik vecht ertegen.

Dus wat ik wil zeggen is, ik moet er zelf achterkomen. Het zelf ontdekken, maar het uitschakelen, het "wissen" van uw geheugen. Dat is mij nog een raadsel. En ja, ik verwacht ook dat er gezeik zal komen van; "bezoek toch maar een psychiater" dat zal niet gebeuren. Wat ik vraag is simpel, en niet gericht aan mensen die saaie onbewogen levens tot nu toe geleid hebben en eigenlijk geen moer te zeggen hebben buiten dat Pleeystation beter is dan Microsoft. Ik vraag u hier, aan de selecte volwassen minderheid hier, hoe ge loslaat van die bullshit uit het verleden uit uw ervaring en wat als aan ijsjes denken niet werkt. Hoe kunt ge al die pijn eigenlijk weglachen, want dat is wat ik wil, het doen verdwijnen in groot HAHAHAHA en er is alleen heden en toekomst. Eén iets wat ik al overwogen heb is verhuizen, maar dat zal nog zeker een half jaar duren. Maar als ge in een omgeving zit en een stuk meubilair roept al slechte herinneringen op, dan beseft ge ook wel dat er iets scheelt. Taboe is er om doorbroken te worden, het is een restrictie opgelegd op de geest, dus doorbreek ik het hier en wil er een relevante discussie over voeren.

Waarvoor dank,
Tr1ckstar

Je kunt trachten uw omgeving te veranderen(bv verhuis) maar er is altijd een moment waar je er terug zult aan denken.
Je kunt het enkel vergeten door andere dingen in uw leven te brengen die voor u interessanter zijn, zodat je in momenten van verveeldheid/doodsheid niet steeds met je neus op je verleden wordt gedrukt. Hierbij denk ik aan hobbies, vriendin, verslaving.

Zoiets is een verwerkingsproces, gaat je echt niet lukken van de ene dag op de andere. En psychiaters zie ik eerder als hoe jij zoiets ervaart, is voor iedereen persoonlijk. De ene mens kan dit bullshit vinden, voor de andere verandert dit hun leven.

Hoe lang is het geleden als ik vragen mag? Want ik denk dat je de meeste gedachten kunt vergeten door ze gewoon te verwerken. En natuurlijk, is dit in de meeste gevallen alles behalve gemakkelijk, maar daar zal die verhuis wel een groot stuk aan helpen... En er zijn idd dingen die je je heel je leven zult herinneren, maar daar moet je mee leren leven, maar tijd doet goede dingen hoor

eXe./special zei:

voila

Klik om te vergroten...

denk da gij u net onder de categorie 'minder volwassenen' ingedeeld hebt

Oh noes ad:

btw: na het ontcijferen van zijn post kan ik maar tot één conclusie komen en dat is: onmogelijk.

Rizla+ zei:

Hoe lang is het geleden als ik vragen mag? Want ik denk dat je de meeste gedachten kunt vergeten door ze gewoon te verwerken. En natuurlijk, is dit in de meeste gevallen alles behalve gemakkelijk, maar daar zal die verhuis wel een groot stuk aan helpen... En er zijn idd dingen die je je heel je leven zult herinneren, maar daar moet je mee leren leven, maar tijd doet goede dingen hoor

Klik om te vergroten...

Die herinneringen kunnen teruggaan naar 2003 in het ergste geval of zelfs nog vorig jaar. En het steekt zo echt in m'n brein, alsof iemand een scherp voorwerp in uw hoofd ramt het is erg pijnlijk. Aan de andere kant is er niks meer dat mij echt nog kan shockeren, mindfuck is een woord dat geen betekenis meer heeft voor mij. Wat mij vooruit zou helpen is hoger kunstonderwijs in m'n bezigheden, maar weinig universiteiten of hogescholen die staan te springen mij daarin toe te laten lijkt me, ook al heb ik de kennis van een geleerde op vele domeinen die zij aanleren (wat niet wil zeggen dat ik ook nog te leren heb). Komt door dat ik m'n humaniora niet afgemaakt heb, om de eenvoudige reden dat ik gedurende langere tijden niet eens naar school kon. Ja hevige pubertijd doorstaan, ge kunt u niet voorstellen. Hoedanook, ik hoop dat ik daardoor een plaats kan vinden om ook het verleden los te laten, door me echt volledig te storten op hogere studies en dus weinig tijd om na te denken over al de triviale shit uit het verleden.

Ik denk helaas niet dat hier een pasklaar antwoord op is =(
Hoe graag iedereen dat ook zou willen...

Veel zal afhangen van wat je exact meegemaakt hebt natuurlijk.
In sommige gevallen zal het helpen om te verhuizen, in andere gevallen zal dit misschien een omgekeerd effect hebben.

Ik ken een aantal mensen die ook met dat probleem zaten, en elke keer ze het gevoel hadden, nu ben ik er over, was er wel iets dat het opnieuw triggerde. Andere zijn dan weer jaren goed, krijgen hun leven terug op de rails en kunnen heel het hoofdstuk afsluiten.

Zoals Rizla+ al zei, tijd. Het doet echt wonderen, je gaat het misschien nooit helemaal vergeten of zelfs helemaal een plaats kunnen geven. Maar het zal het wel allemaal makkelijker en draaglijker worden.

Zoals je zelf al zei, kunst. Voor zeer veel mensen is dit echt een goede manier van hun probleem te verwerken, het kan ook een manier zijn om aan andere mensen je probleem uit te leggen zonder er echt over te moeten spreken. Zodat je toch het gevoel hebt dat je je probleem niet alleen moet dragen.


Ik weet niet of je veel hebt aan deze reply. Ik hoop in alle geval dat je er iets aan hebt.


Veel sterkte



Copy

eXe./special zei:

voila

Klik om te vergroten...

Repressitol

het neerpennen van je gevoelens zoals je openings post is volgens mij al een deel van verwerken. Sommige zaken gade nooit kunnen "wissen" of zelfs achterlaten, je maakt dingen mee in het leven die tijd niet kan genezen, dit maakt je tot wie je bent, wat je volgens mij enkel kunt doen is ergens aanvaarden het naast je plaatsen, wetende dat het over je schouder "meekijkt" er gaan momenten zijn dat het de bovenhand en het beste van je zou willen overnemen, maar het trachten niet toelaten , je bent en blijft baas over je eigen lichaam en geest.

beke lame om te zeggen maar je kunt het vergelijken ala "a beautiful mind" waarin (kan nu niet op zijn naam komen) zijn waanideeën, psychoses jaren onder controle houd. wetend dat ze nooit zullen verdwijnen maar er niet aan toegeven

good luck in life!

Hopelijk komt mijn post niet over alsof ik een gebrek aan empathie heb, maar zonder exacte feiten kan ik ook onmogelijk de nodige empathie aan de band leggen.

Tr1ckstar zei:

Als ge in uw leven pijnlijke herinneringen hebt opgedaan, ze niet uit uw systeem verdrongen krijgt, kunt kanaliseren maar ge uw psyche erdoor laat overrompelen-- hoe kunt ge dat van u loslaten. Ik schets even een situatie voor je, niet één die nauw betrokken is tot de mijne maar een goeie vriend van me jonger dan mij. Ie zit in een psychiatrisch ziekenhuis en is 15, wel een jonge leeftijd om al een psychoses te leiden maar verder wel een intelligente dude en 'm kan ook heel cool tekenen. Monsters en crazy dingen uit z'n onderbewustzijn. Hij heeft niet zo'n pijnlijke herinneringen als mij, maar ie verliest zich vaak in z'n tekeningen dat ie er teveel in opgaat. Sommige mensen op deze wereld -- en ik weet dat het moeilijk is voor de empathieloze assholes onder jullie om zich daar mee in te leven -- sommige mensen hebben nu eenmaal al hevige shit meegemaakt in hun leven, dingen die ge niet altijd even makkelijk kunt weglachen. M'n eigen ouders denken dat ik bezeten ben, wat waarschijnlijk ook zo is, maar ik ondervind steeds meer in vergelijking met vroeger dat grotere groepen uit de samenleving u willen verstoten of het u in het algemeen moeilijk willen maken als ge u niet aanpast aan de omgeving, de zogenaamde realiteit van anderen. En weet ge, ik ben iemand die er altijd al op gestaan heeft zichzelf te kunnen zijn, me geen fake sociale persoonlijkheid aan te meten. Geen taboe te kennen. Individualiteit hoog in het vaandel.

Klik om te vergroten...

Om iets te kunnen loslaten moet je eerst exact beseffen welke invloed dit heeft op jou, je kan nergens "over" geraken zonder dat je het geconfronteerd hebt. In dit paragraaf verwoord je het correct, je moet die herinneringen niet verwerpen maar gewoon loslaten. Dit wil zeggen dat je er vrede mee moet nemen, niet dat je ze moet verdringen want dat lukt toch nooit. Dit kan veel te rationeel en weinig empathisch advies lijken, maar vanaf je echt beseft welke invloed die herinneringen op je hebben zal je inzien dat loslaten het beste is dat je kan doen en je zal er veel sterker uit komen. De sterkste persoonlijkheden die ik ken zijn mensen die veel meegemaakt hebben en hun problemen in de ogen gekeken hebben en deze hebben uitgewerkt, deze problemen gebruikt hebben om hun levensvisie te onderbouwen en daardoor gegroeid zijn als persoon.

Een misschien absurde (gestolen) beeldspraak is deze van de camion met mest die gedumpt wordt op uw deurdrempel. Er zijn ontzettend veel mensen die gaan paniekeren wat ze met al die mest moeten doen en het in hun broekzakken, vestzakken, hoed, etc. zullen steken er er constant mee rondlopen. De stank zal hen constant herinneren aan de mest en hun vrienden zullen eveneens merken dat die persoon de laatste tijd alsmaar meer stinkt. Absurd natuurlijk om mest zo weg te steken, maar dat is hoe veel mensen met hun problemen omgaan. Terwijl ze die mest kunnen gebruiken in hun tuin om hun planten te doen groeien, kunnen delen met hun vrienden om hun tuin te doen groeien, etc.

Tr1ckstar zei:

Een goeie vriend van me is een christfag, een religieuze nutjob die me wekelijks vraagt om seminaries van de plaatselijke kerk (AKA religieuze sekte) bij te wonen en dat God me zal afhelpen van al die emotionele baggage en diepe lidtekentjes die O zo weinig mensen in dit wereldje in staat zijn te doorgronden. Een zacht wolkje beloven ze me daarboven, ik moet alleen m'n eigen identiteit weggooien en daarmee ook alle herinneringen en hoe ik was, wie ik was... Tabula rasa, met een schone lei herbeginnen... Leven voor de cult van het christendom in zelfhypnose. Yay.

Klik om te vergroten...

Ik heb niets tegen mensen die hun problemen willen laten oplossen door een, volgens mij, onbestaande entiteit. Als die mensen er gelukkiger mee zijn dan is het nu eenmaal zo. Goed voor hen. Mijns inziens bestaat er echter niets als tabula rasa, uw problemen en herinneringen vormen je, je kan die niet gewoon afgeven aan iemand zonder jezelf op te geven. Zoals je zelf ook zegt. Sowieso lijkt dit een zeer negatieve levensstijl, als je uw problemen doorschuift aan iemand anders mis je alle belangrijke levenslessen die je kunnen vormen. Met een "god" boven je die regels op legt en waarvan je denkt dat die controle heeft over je leven, zal je nooit verantwoordelijkheid nemen voor de zaken die verkeerd gaan. Want je hebt een excuus "god, waarom lukt m'n relatie niet? god, waarom ben ik arm? god, waarom heb ik zoveel problemen? god, waarom ik?! god, waarom doe jij me dit aan?" ipv verantwoordelijkheid op te nemen en de zaken rechtaan aan te pakken. Dit is net als alcoholisme en sommige andere adviesen die je kan krijgen puur escapisme natuurlijk. Je kan onmogelijk religie afknallen als slecht advies en dan een andere vorm van escapisme wel ophemelen.

Tr1ckstar zei:

Wat staat daar tegenover ? Naar een psychiater gaan, iets wat ik al eerder deed met grote druk van de ouders. Eigenlijk al vele jaren, grotendeels vanuit existentiële verveling ook. Voor mij zijn psychiaters parasieten, uit mijn ervaring en zal ik ook nooit ofte never nog naar zoiets gaan. Hetgene wat zo aan mij vreet, geestelijk, kan ik kwijt in kunst weet ik al langer dus doe ik aan kunst in een psychisch proces waarbij ik vaak weer geconfronteerd geraak met herinneringen. Weinig mensen kunnen zich er iets bij voorstellen maar ik heb echt een heel ongewoon geheugen, alsof ik nooit vergeet. En ik wil het zo, kunnen uitschakelen en ikzoek en ikzoek en ikzoek door m'n psyche heen, waar ligt die manifestatie van deze pijn ? Ik doorgrond het probeer iedere dag het te doorgronden, een woord of een zin kan al iets pijnlijks triggeren in m'n gedachten en ik vecht, geloof me, ik vecht ertegen.

Klik om te vergroten...

Er zijn, mijns inziens, twee oorzaken van psychologische problemen. Een verkeerd wereldbeeld, puur perspectief. Of een biologische "afwijking" van bvb. de serotonine aanmaak of verwerking, over dit tweede staat hier een mooie uitleg gepost door een forumlid (Winterlord). Soms/vaak is het een combinatie van de twee natuurlijk.
Psychiaters kunnen helpen met dit tweede, dit is geen fabeltje noch zijn dit kwakzalvers of parasieten. Als dit het probleem is kunnen ze helpen. Als het het eerste is, iets minder. Dan kan een psycholoog wel helpen, maar als je geen vertrouwen hebt in een psycholoog is dit natuurlijk ook geldverspilling. Een psycholoog zal proberen uw wereldvisie aan te passen en uw problemen te relativeren. Dit is niet altijd even gemakkelijk en vereist werk van zowel de psycholoog als de patiënt. Als de psycholoog zich niet kan inleven of als de patiënt niet open staat voor een andere visie zal dit niet werken.

Tr1ckstar zei:

Dus wat ik wil zeggen is, ik moet er zelf achterkomen. Het zelf ontdekken, maar het uitschakelen, het "wissen" van uw geheugen. Dat is mij nog een raadsel. En ja, ik verwacht ook dat er gezeik zal komen van; "bezoek toch maar een psychiater" dat zal niet gebeuren. Wat ik vraag is simpel, en niet gericht aan mensen die saaie onbewogen levens tot nu toe geleid hebben en eigenlijk geen moer te zeggen hebben buiten dat Pleeystation beter is dan Microsoft. Ik vraag u hier, aan de selecte volwassen minderheid hier, hoe ge loslaat van die bullshit uit het verleden uit uw ervaring en wat als aan ijsjes denken niet werkt. Hoe kunt ge al die pijn eigenlijk weglachen, want dat is wat ik wil, het doen verdwijnen in groot HAHAHAHA en er is alleen heden en toekomst. Eén iets wat ik al overwogen heb is verhuizen, maar dat zal nog zeker een half jaar duren. Maar als ge in een omgeving zit en een stuk meubilair roept al slechte herinneringen op, dan beseft ge ook wel dat er iets scheelt. Taboe is er om doorbroken te worden, het is een restrictie opgelegd op de geest, dus doorbreek ik het hier en wil er een relevante discussie over voeren.

Waarvoor dank,
Tr1ckstar

Klik om te vergroten...

In dit paragraaf verwoord je het dan eerst weer, volgens mij, verkeerd. Het "uitschakelen" of "wissen" is onmogelijk en mocht het door één of andere ingreep toch mogelijk zijn gewoon een zeer slechte keuze. Hier komt dan natuurlijk het punt waar je mijn post weinig empathisch zal vinden: "Hij weet niet wat ik heb meegemaakt, mocht hij hetzelfde meemaken zou hij ook wel wensen dat hij het kon uitschakelen of wissen". Je hebt gelijk dat ik niet weet wat je hebt meegemaakt, maar ik zou toch uw ongekende problemen graag relativeren. De kans is zeer groot dat er andere mensen zijn die ergere problemen meegemaakt hebben (voor al wat jij weet heb ik ergere dingen meegemaakt, alweer weinig empathisch maar mijns inziens nodig om te relativeren), en die mensen zijn er sterker uit gekomen. Uiteindelijk kan (hypothetisch) voor mij een kleinigheidje even zwaar of zwaarder doorwegen door mijn (alweer, hypothetisch) negatieve wereldvisie dan iets veel zwaarders dat jij meegemaakt hebt. Zijn mijn problemen dan minder erg of erger, aangezien ik er meer van afzie? Je hebt wel de juiste visie, maar je kan er niet naar leven. Er is niet enkel heden en toekomst, er is enkel heden. Het verleden heeft jou in het heden gevormd en de toekomst kan een doel zijn om je in het heden naar te richten. Maar je vasthechten aan het verleden of verlangen naar de toekomst is het laatste dat je wil doen.

Hoe doe je dit? Probeer het eens in het moment zelf te doen, je mag de lat niet te hoog leggen. Probeer elke dag eens een kwartiertje te reserveren voor "het heden". Tijdens dit kwartiertje spendeer je enkel aandacht aan het heden, het verleden laat je los en de toekomst ook. Een kwartier zal al moeilijk genoeg zijn want zowel het verleden als de toekomst zullen zeker de kop op steken. Spendeer aandacht aan hoe je je in het heden voelt wanneer dit gebeurt. Je moet niet proberen het verleden te verwerken noch plannen te stellen om de toekomst te bereiken. Eenmaal een kwartier lukt kan je dit uitbreiden naar ieder moment, elke dag.

Juve9le zei:

Je kunt trachten uw omgeving te veranderen(bv verhuis) maar er is altijd een moment waar je er terug zult aan denken.
Je kunt het enkel vergeten door andere dingen in uw leven te brengen die voor u interessanter zijn, zodat je in momenten van verveeldheid/doodsheid niet steeds met je neus op je verleden wordt gedrukt. Hierbij denk ik aan hobbies, vriendin, verslaving.

Zoiets is een verwerkingsproces, gaat je echt niet lukken van de ene dag op de andere. En psychiaters zie ik eerder als hoe jij zoiets ervaart, is voor iedereen persoonlijk. De ene mens kan dit bullshit vinden, voor de andere verandert dit hun leven.

Klik om te vergroten...

Omgeving veranderen is volgens mij escapisme, als je het probleem echt niet kan aanpakken hier omdat het er nog steeds is, is daar niets mis mee natuurlijk. Maar als het probleem in het verleden ligt mag je zeker zijn dat uw probleem gewoon mee zal verhuizen. De mest zit namelijk nog in uw vest, en je neemt uw vest mee. Met het risico om de beeldspraak te ver te drijven.

edit: na het lezen van cura's reply valt er niet veel meer toe te voegen, buiten misschien een schouderklopje en veel sterkte


PS:
check H.R. Giger bow: ) eens ... hij schildert enkel wat hij in zijn "night terrors" ziet ... zijn manier om er mee om te gaan

@OP mss zelf volwassen worden. de meeste mensen gaan door zo'n fase als ze 15-16 jaar zijn en worden daarna volwassen.

Eye movement desensitization and reprocessing - Wikipedia, the free encyclopedia

cura zei:

Omgeving veranderen is volgens mij escapisme, als je het probleem echt niet kan aanpakken hier omdat het er nog steeds is, is daar niets mis mee natuurlijk. Maar als het probleem in het verleden ligt mag je zeker zijn dat uw probleem gewoon mee zal verhuizen.

Klik om te vergroten...

²

mijn verloofde heeft 4 jaar geleden haar eerste man op 21 jarige leeftijd verloren aan een hersentumor. (hij was 23)
ze bleef achter met een zoontje van 8 maanden.

toen ik haar leerde kennen zat ze serieus in de put en dat is stilletjes aan beginnen beteren in het begin toen we in relatie waren.
maar naarmate we verder kwamen in onze relatie begonnen de moeilijke datum (trouw, vaderdag, zijn verjaardag enzovoort) meer en meer door te wegen op haaR.

zelfs tot een bepaald niveau dat onze relatie er begon onder te lijden.
ik heb altijd begrip getoond voor haar situatie en heb ermee leren leven dus ik was het gewoon om haar op die datums herinngeringen naar boven te zien halen waardoor ze begon te wenen en depressief rondliep.

op aanraden van haar dokter is ze dan naar een psycholoog gegaan (wat ik niet zo goed vond) en na 2 sessies hebbek haar verplicht om niet meer te gaan omdat het slechter begon te gaan.

tijd heeft intussen al veel gedaan maar wat haar het meeste heeft geholpen is een hobby zoeken waar ze haar echt kan in uitleven, en dat is Zumba.
intussen gaat ze nu binnenkort zelf zumba instructor cursussen volgen enzovoort omdat ze haar hier volledig heeft in toegewijd.

ik ben echt blij voor haar en zie dat ze weer een heel stuk gelukkiger is dan voordien, en ik zal haar hier altijd blijven in steunen, natuurlijk zullen er altijd herinneringen blijven zijn die het soms wat moeilijker maken maar sommige wonden kun je nu eenmaal niet genezen waardoor er altijd herinneringen zullen blijven.

tenzij er een mogelijkheid is om iemand te brainwashen...

TrsH zei:

op aanraden van haar dokter is ze dan naar een psycholoog gegaan (wat ik niet zo goed vond) en na 2 sessies hebbek haar verplicht om niet meer te gaan omdat het slechter begon te gaan.

Klik om te vergroten...

Classy.

Tr1ckStar, na al uw posts en dergelijke te lezen is er maar één gezonde conclusie. Kruip buiten en ga verder met uw leven. Vervang die strontherinneringen door nieuwe herinneringen. Probeer wat sportjes uit, maak wat vrienden, maar jesus, stel u niet aan. It's a damn tough world en heb sinds kort beseft dat het leven eigenlijk belange niet zo lang duurt, dus geniet ervan met volle teugen!

Praat eens met Reborn van het forum, die heeft in zijn leven ook al veel meegemaakt.

Ik ken het gevoel, mijn slechte herinneringen zijn al van 15 jaar en meer terug en toch kan is het alsof het gisteren geleden is. Het is moeilijk als je altijd in het verleden leeft maar ikzelf kan me er niet vorbij zetten.

Ik heb me ooit laten hypnotizeren om sommige van mijn herinneringen beter te kunnen begrijpen of dingen die ik vergeten ben terug te kunnen herinneren. Maar dat heeft een averechts effect gehad en mij een dag hospitaal en een maandelange depressie opgeleverd.