Archief - Doodgaan

DJ BUZZE retro · 18 apr 2006

Mij houdt het ook bezig en het is geen gezellig thema, maar:

Doodgaan is zoals geboren worden, je kan je evenveel zorgen maken bij het geboren worden, maar dat kan je niet, dus doe je beter ook niet over doodgaan.

Doodgaan zou veel erger zijn als het slechts sommigen overkwam, zoals hierboven aangehaald werd... NIEMAND wordt ervan gespaard, niet één man of vrouw op aarde. Doodgaan is heel sociaal

Ik kan ermee leven dat ik doodga (veel mensen niet), toch is het soms bedroevend om te bedenken , pfft waarom nu afzien, wie weet lig ik morgen dood, of op m'n 43ste, of ... of ...

Achja:doc: ik ben wel jaloers op mensen die 96 jaar oud mogen worden en altijd in goede gezondheid zijn gebleven

|v|essiaH · 18 apr 2006

iLx.l3thal zei:
Ja het rare is als ik er nu even op denk aan de dood is het niets ik ben er totaal niet bang van ,maar vanaf ik er dieper op inga, dan gebeurt het

en als je er dan dieper op ingaat, waar ben je dan eigenlijk het meest angstig over, de dood zelf, of de manier waarop je sterft ( geestelijke en lichaamelijke aftakeling, ziektes + het hele daarbij horende ziekenhuisgebeuren, ongeval, ?? )

Angst hebben doodgaan is missch eigenlijk angst hebben voor dat onvermijdelijke ? meeste mensen zullen bij het nadenken over de dood eerder angst opwekken bij het denken aan de dood door ouderdom en de uiteindelijke daarbij horende aftakeling. Onvermijdelijk voor iedere mens die gezond en zonder ongevallen door het leven komt ).
Eerder dit dan een echte angst om morgen van de trap te vallen en slecht te landen. Zo'n gedachte kan dan missch effe onrust veroorzaken in de gedachten, en je tot het besef brengen dat het morgen allemaal gedaan kan zijn. Maar zo'n gevoel kan eerder verdreven worden, en brengt imo niet dezelfde soort angst voort.

ik twijfel er niet aan dat zoiets kan verschillen voor iedere persoon, maar das toch de stelling waarbij ik kom als over zulke onderwerpen nadenk.

CelebreX · 18 apr 2006

Ikzelf heb geen schrik van de dood.
Maar waarvan ik wel schrik heb is hoe ik zal doodgaan.
Als ik een natuurlijke dood ga meemaken, no problemo
Maar als ik begin te denken dat ik dood ga door te verdrinken, levend verbrand, marteling...dan begin ik toch wel wat te twijfelen.

Bart Religion · 18 apr 2006

als uwen tijd gekomen is, dan is dat zo, niet meer niet minder.
zo zie ik het althans

Hmgrwngd · 18 apr 2006

BraveHeart zei:
Wat moet ik dan zeggen, ik ben iedere dag dood

Ik geef u ne goeie raad, geniet van het leven, denk NIET aan zo dingen.
Kijk vooruit naar de dingen die morgen voor je open staan en laat u niet overheersen door (doods)angst.
Wie leeft door angst heeft NIET geleefd.
Zet uw gedachten op iets anders wat u gelukkig maakt ipv met iets bezig te houden wat je niet weet wat het is.
Denken aan dood gaan doe je pas als je ook weet dat het zo ver is (je ligt in het ziekenhuis je ligt te klungelen aan een ziekte die de dood als gevolg heeft en je ziet je zelf niet verbeteren, kijk naar mensen met aids en kanker).
Zo jong zo springlevend en nog kerngezond, waarom denk je nu aan het verlaten van je leven ?
60+sers zijn op hun leeftijd nog het meest levensgenieter, ze doen dingen waar ze in hun jonge jaren geen tijd of te lui voor waren (sport, entertainment).
Denken zij aan sterven ?
Het zal er rapper zijn dan je denkt, roep & hoop daar niet op.
Geniet nu ge nog kunt, morgen is het te laat (leef je dag alsof het je laatste is, iedere dag opnieuw)
Gewoon gaan, niet u opzadelen met negatieve energie, pakt ne ontlader om u zelf te ontladen.

Meen je dit nu echt ? :oink:

Of heb je zo'n random-generator van de meest gehoorde, populaire advies-oneliners ?

:sop:

OT: Ik denk elke dag aan de dood, altijd weet ik wel redelijk wat erover, maar nooit kan ik er volledig in opgaan. (in de fantasie da ik aan het doodgaan ben).
Vind daar niks verkeerds aan.
Ik vrees de dood niet, maar helaas is dit een leugen. (waarom zou ik anders weglopen voor aankomend gevaar, bijv. een auto ? -> omda ik nog wil leven.)

Thales · 18 apr 2006

ja ik heb dat die met zen vreemde nick daar
ook angsten en gewoon onrustig , onwerkelijkheid enzo

Avondland · 18 apr 2006

Het is wel vreemd dat je er op 1 dag niet meer zal zijn, maar in feite is het natuurlijk. Eeuwig leven zou zijn voordelen én nadelen hebben. De dood is echter de enige zekerheid die je in je leven hebt, maar de manier waarop is niet te bepalen. Tenzij je natuurlijk zelfmoord pleegt, maar dat is een geval apart natuurlijk.

Momenteel probeer ik zo veel mogelijk van het leven te genieten. Het weer wordt wat beter dus ga ik terraskes beginnen te doen. Wat kan een trappist toch smaken! En natuurlijk lopen de vrouwen rond met ietwat luchtiger kledij. Geniet dus van het leven zoals het nu is en probeer niet teveel te denken aan het feit dat je ooit zal sterven.

Chimmy · 18 apr 2006

Vergelijkbaar met het nadenken over het begin van het universum. Als ik nadenk over hoe er ooit iets uit niets is kunnen ontstaan dan word ik er ook bijna niet tegoei van en valt de rest even weg.

Hmgrwngd · 18 apr 2006

Avondland zei:
probeer niet teveel te denken aan het feit dat je ooit zal sterven.

Maar waarom niet , vraag ik me dan af ?

Is dat een automatisch gevolg, dat als je over de dood nadenkt, dat je niet meer kan genieten van het leven? (if anything... etc etc)

NSA.Rhinox · 18 apr 2006

Gelijk ne kleine in de carrefour een tijdje geleden: "Mémé, is pépé al gerespawnt?" :unsure:

Geniet van uw leven nu ge nog kunt.

Myst!Q · 18 apr 2006

e.House zei:
wel dat heb ik ook soms, zo paniekerig worden alsde aan de dood denkt

Tss dan besefde waarom ge leeft

Ik kom daar totaal niet paniekerig van

En kbesef wel door andere dingen waarom ik leef

Avondland · 18 apr 2006

Hmgrwngd zei:
Maar waarom niet , vraag ik me dan af ?

Is dat een automatisch gevolg, dat als je over de dood nadenkt, dat je niet meer kan genieten van het leven? (if anything... etc etc)

Met niet teveel bedoel ik: bij elk moment denken dat dit misschien de laatste keer is dat je dat kan doen. Iedereen denkt wel aan z'n dood, maar niet elke seconde. Het zou tevens ook vreemd zijn moest je nooit aan je dood denken ...

deyoeri · 18 apr 2006

Ik vrees de dood eigenlijk niet. Is zowat het enige rechtvaardige in dit leven omdat het iedereen overkomt, arm of rijk, klinkt nogal, ja, dnno. Ja, ergens is er natuurlijk wel zo het idee van 'het kan goed zijn dat als ik nu de hoek omdraai er een auto tegen mij rijdt', maar ik denk gewoon niet aan zo'n dingen. Tijdje geleden was ik gefascineerd door de dood, nu geniet ik van het leven, carpe diem. En ik geniet er meer en meer van.

sneax · 18 apr 2006

Ik denk daar van tijd aan, de 'grote levensvragen' iedereen kent dat wel. Intressant om over na te denken om in slaap te vallen of als ge even niets te doen hebt. Maar voor de rest heb ik daar geen paniekaanvallen ofzo rond ...

Fighting Hobbit · 18 apr 2006

iLx.l3thal zei:
Dit is even een heel kort opening maar het gaat over dit, een raar verschijnsel dat ik de laatste tijd meemaak.
Soms komt zo gewoon "het doodgaan" in mij op, ik zit er wat over na te denken, dan ga ik er zowat dieper op in, besef ik dat op een bepaald moment ik er echt niet meer ga zijn, niet meer kan denken,nietsdoen, zelf niet beseffen dat ik dood ben. Dan krijg ik opeens zo een soort rare angstaanvallen, dus heel heftig beginnen ademen, mijn hart begint ongelooflijk snel te slaan, begin erg te zweten, uiteindelijk wanneer ik dan terug op mijn gemak ben dan weet ik om een of andere reden niet meer precies wat ik exact dacht, en kan de dood mij niets meer schelen.
Dit klinkt natuurlijk heel raar, maar ik wou toch even weten als er ook mensen waren die al dergelijk dingen zijn tegengekomen.
Gelieve idiote reacties voor uzelf te houden

Ik heb dat vaak, zo denken over de dood en over alles dan achterlaten en echt gewoon niets meer zijn. Maar ik heb enkele maanden geleden een droom gehad waarin ik stierf en die ging daarna verder. Dat was het meest rustige en kalme gevoel dat ik ooit heb gehad en sinds dien ben ik er niet zo bang meer voor ofzo. Trouwens, de dood is een avontuur, we maken het toch allemaal mee, het is het aller normaalste dat er op deze wereld is, geen rede om bang te zijn.

iLx.l3thal · 18 apr 2006

Chimmy zei:
Vergelijkbaar met het nadenken over het begin van het universum. Als ik nadenk over hoe er ooit iets uit niets is kunnen ontstaan dan word ik er ook bijna niet tegoei van en valt de rest even weg.

Ik herken dat zo hard, ik denk soms na over hoe de tijd was dat er niets was zelf de aarde niet, niemand wist dat er "iets" was gewoon niemand, hoelang bestaat het al "het heelal" kan "het helaal " ooit niet bestaan hebben? heeft het een ouderdom? was er dan niets ofzo daarvoor? ALs ik hierover eens diep over nadenk krijg ik toch maar een heel raar onrustig gevoel, heel raar om uit te leggen aan mensen die het zelf niet gehad hebben.
Dat is nu gewoon al het rare, gisterenavond ik lig in men bed, begin te denken over de dood dat wat er ook gebeurt dood zowiezo onvermijdbaar is, dat ik zelf niet besef dat ik dood ben, dat ik zelf niet weet wanneer ik dood ben, hetzelfde met slapen, je legt je in je bed doet je ogen toe en probeert te slapen, niemand ooit eens beseft hoe raar dat eigenlijk is. En terwijl ik dan tot die constatie kom krijg ik zo'n angstaanval,ben ik ff er niet goed van, kan ik niet slapen, maar dan vandaag zat ik op de bus dacht ik aan de dood en was het van ochja soit wat is dat nu

Ik heb gewoon het rare gevoel als je over zo'n dingen denkt dat je eenmaal je er echt diep op ingaat ik gewoon opeens in een doodlopen straatje terechtkom en dan dat krijg, heel raar om uit te leggen als je het zelf nog niet heb gehad.
En als ik erover nadenk komen er gewoon van die typische vragen op
Gans ons bewustzijn, ons waarzijn van onzelf, waar is dat dan naartoe, het is gewoon denk ik niet begrijpbbaar voor een mens dat hij de moment dat hij dood is,gewoon weg is, zelf niet beseft als hij nu dood is ofniet

Joown · 18 apr 2006

iedereen gaat dood, just face it!
ik heb helemaal geen scrhik voor de dood, ik denk dat ik er op een of andere manier toch nog ga zijn!

led01 · 18 apr 2006

Ik heb sinds enkele weken ook last van een dergelijk probleem.
Wanneer ik soms aan het leren ben op mijn kamer had ik vroeger nogal de neiging om in mijn diep na te denken over het leven (de dood, ontstaat van het universum etc dingen die mij trouwens ook enorm interesseren). Dit had niet echt grote gevolgen op mijn dagelijks leven maar ik heb sinds enkele weken geleden het gevoel dat ik toch wel ffkes te diep heb nagedacht over het leven, ik heb soms echt geen besef meer dat ik leef ,geen gevoel dat makkelijk te omschrijven is maar hopelijk begrijp iemand mij hier toch, als het ware alsof mijn geest en lichaam niet meer 1 zijn. Dit gevoel verdwijnt wanneer ik met mijn vrienden rondhang en plezier kan maken alles wat mijn gedachten toch gedurende een lange tijd kan bezig houden. maar vanaf ik alleen ben komen die gedachten weer op... Ik hoop dat het na verloop van tijd over gaat want ik zou graag ook nog genieten van mijn leven en dromen die ik graag ook nog zou willen vervullen.
Ik zit er de laatste tijd echt mee in dat dit serieuze gevolgen kan hebben op mijn schoolresultaten en of alles in men bovenkamer goed zal blijven. Ik vraag mij af of een therapeut of toch iemand mij hiermee kan helpen.

nTFs · 18 apr 2006

Doodgaan valt wel mee.
Het enigste nadeel is da ge daar de volgende dag zo stijf van zijt.

Element02 · 18 apr 2006

ik ben gelovig dus i don't fear death ,als mijn tijd der is , zal ik crazy gaan met mijn 72 virgins :crazy:

Archief - Doodgaan

DJ BUZZE retro

Legacy Member

|v|essiaH

Legacy Member

CelebreX

Legacy Member

Bart Religion

Legacy Member

Hmgrwngd

Legacy Member

Thales

Legacy Member

Avondland

Legacy Member

Chimmy

Legacy Member

Hmgrwngd

Legacy Member

NSA.Rhinox

Legacy Member

Myst!Q

Legacy Member

Avondland

Legacy Member

deyoeri

Legacy Member

sneax

Legacy Member

Fighting Hobbit

Legacy Member

iLx.l3thal

Legacy Member

Joown

Legacy Member

led01

Legacy Member

nTFs

Legacy Member

Element02

Legacy Member