Silent Sentinel
Legacy Member
"Moeder, waarom leven wij?"; de vraag die al menig mens aan het denken zette.
Heel lang geleden was er niets. Geen leven, geen mensheid, enkel een hoopje chemische stoffen die rondzweefden in de ruimte; waaruit latere planeten, sterren, en andere gehelen gevormd werden.
Een vraag die bij me opkomt, is waarom er ruimte is. En waarom is chemische stoffen zijn. En waar deze vandaan komen. Waarom is er niet gewoon niets? Alles zwart, geen ruimte (oftewel een oneindige ruimte)?
Anderzijds kan je je ook afvragen waar de ruimte eindigt. Nog zo'n dilemma-vraag, waarop wij het antwoord niet kennen.
Ik vind het idee van een oneindige ruimte soms wel eng. Een ruimte die nooit eindigt, geen muurtje of stopbordje (uiteraard), maar wel een weg die blijft komen.
De levensvraag van waarom wij leven, is iets waar velen onder ons al wel enkele uren over zullen nagedacht hebben. De waarheid is het volgende; je zult het nooit weten. De grote geschiedenis der mensheid stelt niks voor in de gehele geschiedenis van de ruimte. Ik vrees dat wij slechts een verschijnsel zijn, objectief gezien. Subjectief is het wel weer zo dat wij emoties hebben gekregen van onze natuur uit. Deze emoties veroorzaken dit topic; wij zijn in staan om ons af te vragen waarom we er zijn. We kunnen ons slechter voelen indien we geen antwoord vinden op onze vragen, alsook datgene waar de topic-starter last van heeft.
De oplossing voor uw gevoel is, zoals al eerder aangehaald, dat je op zoek moet gaan naar een persoonlijke waarheid. Mijn waarheid zal niet dezelfde waarheid zijn als die van een ander. Ik kan mij verzoenen met de onbekende zaken des levens, omdat ik gelukkig ben in mijn leven. Zonder slechte bijbedoelingen, vrees ik dat de topic-starter ergens op zoek moet gaan naar een geluk in diens leven. Een slecht gevoel bij dit soort levensvragen is een lichte vorm van depressie, terwijl je jezelf er binnen een jaar misschien heel neutraal over kunt voelen als je erover nadenkt.
Versta mij ook niet verkeerd; dit soort kernconflicten kan voorkomen bij elk (geestelijk gezond) individu. Er is niks mis met jou, maar eerder met je emoties.
Ik zie ook dat je motivatieproblemen hebt. Je ziet geen nut in studeren en werken. Met de juiste motivatie kan je een gelukkig leven leiden. Bijvoorbeeld: Ik studeer nu om later hopelijk gemakkelijker werk te vinden, en om zo gemakkelijker aan geld te geraken. (Zo zit onze samenleving helaas in elkaar.) Op die manier wil ik een huis aankopen, en een gelukkig leven leiden met een gezin. Momenteel is één van de factoren die mij recht houdt dan ook m'n vriendin, m'n vrienden, mijn ouders, kortom: de mensen om mij heen.
Je zult er gewoon het beste van moeten maken voor jezelf.
Hoe kan je hieraan beginnen? Wat helpt er bij mij? Ga eens even buiten, maak een wandeling en kijk eens goed rondom jou. Onthou welke beelden je vrolijk maken, en onthou ook goed welke beelden je slecht doen voelen.
Ga dan naar huis en denk nog eens na. Blijf dit herhalen, tot wanneer je voor jezelf hebt uitgemaakt hoe je gelukkig kunt worden met de kleine dingen in het leven.
Wij kunnen u alleen maar tips geven, en adviseren. Ik hoop dat mijn uitleg u alvast iets verder helpt, maar vergeet niet: het gaat hier om een kernconflict. 't Zit tussen uw oren (lees: in uw hoofd), en daar kan dus ook enkel jij iets aan veranderen. Je kunt wel degelijk je gevoelens beïnvloeden.
En nu moet ik even stoppen met filosoferen. 't Is ook vakantie voor mij, hoor!
Heel lang geleden was er niets. Geen leven, geen mensheid, enkel een hoopje chemische stoffen die rondzweefden in de ruimte; waaruit latere planeten, sterren, en andere gehelen gevormd werden.
Een vraag die bij me opkomt, is waarom er ruimte is. En waarom is chemische stoffen zijn. En waar deze vandaan komen. Waarom is er niet gewoon niets? Alles zwart, geen ruimte (oftewel een oneindige ruimte)?
Anderzijds kan je je ook afvragen waar de ruimte eindigt. Nog zo'n dilemma-vraag, waarop wij het antwoord niet kennen.
Ik vind het idee van een oneindige ruimte soms wel eng. Een ruimte die nooit eindigt, geen muurtje of stopbordje (uiteraard), maar wel een weg die blijft komen.
De levensvraag van waarom wij leven, is iets waar velen onder ons al wel enkele uren over zullen nagedacht hebben. De waarheid is het volgende; je zult het nooit weten. De grote geschiedenis der mensheid stelt niks voor in de gehele geschiedenis van de ruimte. Ik vrees dat wij slechts een verschijnsel zijn, objectief gezien. Subjectief is het wel weer zo dat wij emoties hebben gekregen van onze natuur uit. Deze emoties veroorzaken dit topic; wij zijn in staan om ons af te vragen waarom we er zijn. We kunnen ons slechter voelen indien we geen antwoord vinden op onze vragen, alsook datgene waar de topic-starter last van heeft.
De oplossing voor uw gevoel is, zoals al eerder aangehaald, dat je op zoek moet gaan naar een persoonlijke waarheid. Mijn waarheid zal niet dezelfde waarheid zijn als die van een ander. Ik kan mij verzoenen met de onbekende zaken des levens, omdat ik gelukkig ben in mijn leven. Zonder slechte bijbedoelingen, vrees ik dat de topic-starter ergens op zoek moet gaan naar een geluk in diens leven. Een slecht gevoel bij dit soort levensvragen is een lichte vorm van depressie, terwijl je jezelf er binnen een jaar misschien heel neutraal over kunt voelen als je erover nadenkt.
Versta mij ook niet verkeerd; dit soort kernconflicten kan voorkomen bij elk (geestelijk gezond) individu. Er is niks mis met jou, maar eerder met je emoties.
Ik zie ook dat je motivatieproblemen hebt. Je ziet geen nut in studeren en werken. Met de juiste motivatie kan je een gelukkig leven leiden. Bijvoorbeeld: Ik studeer nu om later hopelijk gemakkelijker werk te vinden, en om zo gemakkelijker aan geld te geraken. (Zo zit onze samenleving helaas in elkaar.) Op die manier wil ik een huis aankopen, en een gelukkig leven leiden met een gezin. Momenteel is één van de factoren die mij recht houdt dan ook m'n vriendin, m'n vrienden, mijn ouders, kortom: de mensen om mij heen.
Je zult er gewoon het beste van moeten maken voor jezelf.
Hoe kan je hieraan beginnen? Wat helpt er bij mij? Ga eens even buiten, maak een wandeling en kijk eens goed rondom jou. Onthou welke beelden je vrolijk maken, en onthou ook goed welke beelden je slecht doen voelen.
Ga dan naar huis en denk nog eens na. Blijf dit herhalen, tot wanneer je voor jezelf hebt uitgemaakt hoe je gelukkig kunt worden met de kleine dingen in het leven.
Wij kunnen u alleen maar tips geven, en adviseren. Ik hoop dat mijn uitleg u alvast iets verder helpt, maar vergeet niet: het gaat hier om een kernconflict. 't Zit tussen uw oren (lees: in uw hoofd), en daar kan dus ook enkel jij iets aan veranderen. Je kunt wel degelijk je gevoelens beïnvloeden.
En nu moet ik even stoppen met filosoferen. 't Is ook vakantie voor mij, hoor!
)