nix in het heelal heeft een massa van 'oneindig'
een 'oneindige' massa, zou zelfs op een eindige afstand een oneindig grote kracht uitvoeren, hetgeen zou willen zeggen, dat wij op dit eigenste moment met onze eindige massa een oneindige vernselling zouden voelen, richting die oneindige massa.
Een infinitissimaal klein ogenblik later zouden we er al tegenplakken
Balkspriaalstelsels hebben een of andere onstabiliteit in hun centrum, hun balkvorm is dacht ik ook van tijdelijk aard. Hoe groter de totale massa in hun centrum, hoe korter de 'balk'
een zwart gat heeft theorethisch gezien geen dimensies, het is dus geen kegel, geen bol, maar een punt. singulariteit dus. Het KAN geen dimensies (en dus ook geen 'vorm' hebben, aangezien de zwaartekracht zo sterk zou zijn dat het zijn eigen dimensies direct zou samenproppen tot een punt.
In 3dimensionele ruimte heeft het zwaarteveld van een zwart gat een sferische (bol) vorm, zoals alle massas die we kunnen waarnemen.
Als we onze 3 dimensies zouden voorstellen als zijnde 2 dimensies, buigt een massa deze dimensies in de bovenliggende dimensie, in ons geval tijd zijnde. DIt is die voorstellling van 'metalen knikker op elastisch doekske' die die trechtervorm veroorzaakt.
Stel nu een superzware massa waarlangs een lichtstraal passeert. Die massa buigt het licht af, en zorgt er dus voor dat voor een waarnemer die niet aan het systeem vast zit, het licht een andere afstand in dezelfde tijd aflegt. Aangezien dit strijdig is met relativiteit, het concept dat zegt dat licht altijd met dezelfde snelheid beweegt onafhankelijk van de waarnemer, kan dit gewoonweg niet. Er is iets anders dat afbuigt in het concept 'snelheid' in dit probleem, dat kan enkel tijd zijn.
Zware massas buigen dus 'ruimtetijd' af, en daarmee dat da 'catchoe velleken' waar uw zwart gat op ligt zo hard afbuigt.
).