Fijn, die verhalen allemaal! Heb je nu geen spijt, Karry, dat je niet tot het echte uiterste bent gegaan,
totaal in de prak? Behalve blessures dan?
Die Another One Bites The Dust lijkt me wel heel cool... Maar dat zijn toch andere afstanden dan waar ik op mik
Hier ook een update, hoewel minder spectaculair. Ik ben voor de laatste keer naar de kine geweest. Heb nog twee keer te gaan, maar daar gaan we 3 weken mee wachten, zodat ze wat kan helpen in de looptraining en bijsturen als het niet goed blijkt te gaan. Uiteindelijk heb ik dus voor die ITB een shitload aan core oefeningen gekregen, die ik nu nog altijd elke dag moet doen. Puur voor de heupspieren, onderrug en kniestabilisatie. Lopen mag weer, maar nog met wandelpauzes. En de komende weken mag dat sterk opgetrokken worden. Dus in totaal 6 weken helemaal niks lopen, 2 weken heel voorzichtig starten, en nu mag de gas open.
Over de oorzaken zijn de meningen een beetje verdeeld. Het was sowieso een ontsteking aan de IT-band. Maar volgens Runner's Lab dus vooral door de schoenen, want zo'n natural running shoe van Nike kon niet als loopschoen volgens hen. Volgens de dokter vooral door de heupspieren, en volgens de kine alleen door de spieren. Zoals ik al had gemeld, ben ik door het boek Born to Run (van Mcdougall) een klein beetje in het barefoot/natural running gerold. En ik ben wat blijven rollen, vrees ik. Ik heb het er ook met de kinesist over gehad, omdat zeker eerst wilde horen wat zij erover te zeggen had. En een beetje tot mijn verbazing had zij er niet alleen al van gehoord, ze stond er zelf ook achter.
Basically komt het erop neer dat te veel demping je op een foute manier doet lopen, waardoor blessures makkelijker zijn. Ik wou wel een paar kleine dingen aan mijn houding aanpassen, en zag het wel zitten om eens echt blootsvoets te lopen. En dat mocht ik van haar
Ze heeft me nog een reeks enkel- en voetstabiliserende oefeningen er bovenop gegeven, ik heb zelf zo'n kussen gekocht en dan mocht ik aan de slag. Wel maar telkens de laatste 100 à 200 meter van mijn loopje blootsvoets. En dan gestaag langer, met voldoende rust voor de voetspieren ook. En het is echt wel tof, hoor! Ik amuseer me ermee. Je merkt wel ineens aan je houding dat je wat anders loopt. Iets kortere passen, en mijn hiel raakt de grond echt nog amper dan.
Nu ben ik overigens al overgeschakeld op de biografie van Scott Jurek, Eat and Run. Ook een fijne tot nu toe.
En de podcast Running after Antelope, die in dat eerste boek vermeld wordt, staat hier:
https://www.thisamericanlife.org/80/running-after-antelope (het is act one, op 5:44).
.
).