Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Welke "mentale stoornis" heb jij

  • Bipolaire stoornis

    Stemmen: 9 1,8%

  • Schizofrenie

    Stemmen: 11 2,2%

  • Borderline

    Stemmen: 14 2,8%

  • Angst- en paniekstoornis

    Stemmen: 70 13,8%

  • Depressie

    Stemmen: 46 9,1%

  • OCD ( dwangneuroses en dwanggedachten)

    Stemmen: 41 8,1%

  • Andere

    Stemmen: 61 12,1%

  • Geen

    Stemmen: 254 50,2%
  • Totaal aantal stemmers
    506
  • Opiniepeiling gesloten.
L

Lt. KroftDünkel

Legacy Member
glashelder zei:
Oei, ja. Het was meer bedoeld als een soort "eens je hart kunnen luchten (maar niet suïcidaal) zoals bij een intakegesprek alvast kan.

Your friendly neighborhood therapist, hehe.


Grappig, misschien hebben we dezelfde psychiater :unsure: (CGG in Brugge.) Ik neem ook Sipralexa trouwens. Ben daar heel tevreden van, weinig of geen bijwerkingen. En blijkbaar hebben we ook allebei TKO gedaan.


Goh, het zou ook kunnen dat het gewoon iets tijdelijks is hoor. Ik had dat vorig jaar ook een periode, in de zomer denk ik. Iedere keer allemaal haar als ik mijn haar waste, uitspoelde of kamde. Is vanzelf overgegaan. Eventjes vitaminetekort of zo.


Aan de andere kant: als je géén hulp zoekt en het loopt helemaal verkeerd af, zijn ze ook niks met je hé. Maar dat is nu echt wel het laatste waar je mee bezig moet zijn. Ook al snap ik het wel hoor, ik ben net gestart met een nieuwe job en ik zou mij zelfs al schuldig voelen als ik gewoon een dagje ziek ben, of zo. Maar je moet voor jezelf zorgen, dat is nog altijd het belangrijkste. (Ik heb echt het gevoel dat ik hier maar holle woorden aan het gebruiken ben, sorry.) Anyway, als je een iets minder heftige opname wel ziet zitten, is een dagcentrum ook wel iets, daar is er eentje van in Brugge (en kan ik aanraden).
Klik om te vergroten...

wat is uw dosis sipralexa? ;)
g

glashelder

Legacy Member
Lt. KroftDünkel zei:
wat is uw dosis sipralexa? ;)
Klik om te vergroten...
5 mg :') Een half pilletje. Echt belachelijk weinig, volgens mij is dat meer placebo dan wat anders. Maar volgens mijn psychiater kan het best zijn dat dat klein beetje zo'n effect op mij heeft (zonder is alles zo vreselijk moeilijk en zwaar).
D

Dogchild

Legacy Member
glashelder zei:
5 mg :') Een half pilletje. Echt belachelijk weinig, volgens mij is dat meer placebo dan wat anders. Maar volgens mijn psychiater kan het best zijn dat dat klein beetje zo'n effect op mij heeft (zonder is alles zo vreselijk moeilijk en zwaar).
Klik om te vergroten...

Hier 10 Mg , heb halfjes geprobeerd maar dan kwamen de aanvallen terug . Als je van regio Antwerpen bent moet ik Geert Van Asten aanraden . Werkt bij bethanien in Zoersel . Na zes zotters was hij de man die men probleem correct aanpakte , de klik was er .
O

Oiram

Legacy Member
glashelder zei:
Grappig, misschien hebben we dezelfde psychiater :unsure: (CGG in Brugge.) Ik neem ook Sipralexa trouwens. Ben daar heel tevreden van, weinig of geen bijwerkingen. En blijkbaar hebben we ook allebei TKO gedaan..
Klik om te vergroten...

Dat zou goed kunnen, want ik heb het gevoel dat er daar niet echt heel veel psychiaters rondlopen. Maar ik zit bijna nooit in die wachtzaal dus ik het er niet zoveel zicht op. Ik ga altijd in de tuin wachten, die wachtzaal is niet zo mijn ding... Over de medicatie kan ik nog maar weinig zeggen, ik neem dat nog maar pas. Heb niet echt het gevoel dat het helpt, maar zoals ik zei, ik neem het nog maar pas en moet het tijd geven om te werken zeker?

glashelder zei:
Aan de andere kant: als je géén hulp zoekt en het loopt helemaal verkeerd af, zijn ze ook niks met je hé. Maar dat is nu echt wel het laatste waar je mee bezig moet zijn. Ook al snap ik het wel hoor, ik ben net gestart met een nieuwe job en ik zou mij zelfs al schuldig voelen als ik gewoon een dagje ziek ben, of zo. Maar je moet voor jezelf zorgen, dat is nog altijd het belangrijkste. (Ik heb echt het gevoel dat ik hier maar holle woorden aan het gebruiken ben, sorry.) Anyway, als je een iets minder heftige opname wel ziet zitten, is een dagcentrum ook wel iets, daar is er eentje van in Brugge (en kan ik aanraden).
Klik om te vergroten...

Ja, weet ik ergens ook wel. Maar zo gemakkelijk is dat allemaal niet hoor. Ik denk dat ik het je niet moet uitleggen... Maar ik zoek wel hulp. Ik weet dat ik hulp nodig heb en denk wel dat dat een belangrijke stap is. Ik heb daar minder schroom over dan vroeger, maar toch was ik nog altijd soms heel terughoudend. Ik ben geen grote voorstander van medicatie, maar neem er nu wel omdat ik ook wel een besef heb dat het nodig is. Toen mij een opname voorgesteld werd even terug vond ik dat ook niet nodig. Maar nu heroverweeg ik mijn beslissing daarin wel. Al geef ik toe dat ik daar wel nog altijd beetje bang van ben...
g

glashelder

Legacy Member
Øiram zei:
Dat zou goed kunnen, want ik heb het gevoel dat er daar niet echt heel veel psychiaters rondlopen.
Klik om te vergroten...
Twee, geloof ik. Even kort antwoorden want zit op de trein ;)
A

Anoniem0

Legacy Member
Jack The Ripper zei:
Ik herken mij in al die punten van die site.

Ik ben ook van kind af aan ook nogal perfectionistisch en tegelijk enorm verstrooid dus ik herken me hier wel in. Tijdens gesprekken raak ik heel snel de draad kwijt. Bij momenten kan ik mij dan net extreem goed concentreren (vlak voor een deadline bijvoorbeeld) maar ik houd het nooit vol op de langere termijn. Er moet altijd een motivatie zijn om te kunnen hyperfocussen (vb. deadline of een activiteit die ik graag doe).
Soms wil ik mij op iets concentreren en het lukt gewoon niet, alsof mijn brein tegenwerkt. Ik kon dan soms tijdens het studeren 1 dag zitten staren op mijn papieren zonder dat er iets van in mijn hoofd ging en de volgende dag lukte het dan plots wel en kon ik plots heel veel leren op korte tijd.
Wanneer er luistertesten werden gedaan op school was ik dikwijls gebuisd en tijdens lange (saaie) meetings op het werk gaat al die informatie gewoon 1 oor in het het andere weer uit. Ik denk dat iedereen dat laatste wel heeft maar de meeste mensen onthouden nog iets van een meeting, terwijl ik er dikwijls niets meer van weet.
Verder heb ik een traag reactievermogen en dat zou ook een symptoom van ADD kunnen zijn. Het lijkt alsof er op mij altijd een lag zit van een halve seconde. In het verkeer moet ik soms ook meer moeite doen dan anderen om er met mijn gedachten bij te blijven. Ik speel zelfs niet graag chauffeur met andere mensen er bij want ik ben dan sneller afgeleid.
Ik heb constant het gevoel om onder mijn mogelijkheden te presteren en mijn geheugen is een zeef.

Stress maakt deze klachten allemaal veel erger.
Klik om te vergroten...

Mr.Hankey zei:
'K heb exact dezelfde "problemen" :wtf:
Klik om te vergroten...


kwil hier niet uit de lucht komen doen he. maar die beschrijving van het ADD probleem is gelijk een horoscoop.
Iedereen kan zich er wel ergens in vinden.
Wie is nu eens niet verstrooid.
We denken van onszelf dat we perfectionistisch zijn maar zijn we dat uberhaupt wel.
Maar slik gerust pillen. De economie zal er bij varen :p

ik zeg...
Veel te zotte maatschappij. (heb zelf burnoutje achter de rug)
en voeding trekt op geen kloten meer in europa. Alle brol bijeen gegooid binnen het wettelijke kader om toch maar zoveel winst proberen te maken.
J

Jack The Ripper

Legacy Member
Ik heb geen zin om heel mijn leven pillen te pakken daarvoor, maar het is wel een feit dat ik extreem verstrooid ben, erger dan de gemiddelde mens. Bij momenten is het echt vervelend en ik krijg er ook dikwijls kritiek op.
Dus ik weet niet of het zin heeft om bij een psychiater te gaan daarvoor, want die gooien er ook dikwijls met hun klak naar. Je kan zo bij 5 psychiaters gaan en 5 verschillende diagnoses krijgen. Dus ik heb echt wel geen zin om daar mijn tijd mee te verdoen.
Dergelijke pillen zijn dan nog dikwijls verslavend (psychisch of lichamelijk), dus dan wordt het probleem nog erger als je niets neemt.

De beste remedie tegen verstrooidheid is 1 taak tegelijk proberen te doen en stress te beperken, maar de maatschappij laat dat niet altijd toe.
O

Oiram

Legacy Member
Deze ochtend was opnieuw een hel. Veel te vroeg wakker, niets dan piekeren en mij slecht voelen. Even overwogen mijn mama te vragen mij toch naar het EPSI van het AZ-Sint-Jan te brengen. Maar de durf niet gehad om het te vragen. Ik weet wel amper hoe het verder moet en volgende week is ze de hele week op reis... Toen ze weg was naar haar werk kon ik de drang tot zelfbeschadigend gedrag niet langer onderdrukken, maar gelukkig had ik mezelf snel terug in de hand. En heb ik naar de zelfmoord preventie lijn gebeld. Bellen is echt niet mijn ding, maar het heeft mij wel een heel klein beetje geholpen. We zijn ondertussen bijna middag, ik voel mij nog altijd als een groot wrak, maar dat begint ook een afgezaagd plaatje te worden. Straks naar mijn werk, deze middag zou mijn psycholoog mij opbellen op mijn werk. Dus dat is iets om alvast naar uit te kijken en morgen ochtend heb ik een afspraak.

Sorry dat ik hier maar blijf doordrammen hierover...
E

Erikvt

Legacy Member
Øiram zei:
Deze ochtend was opnieuw een hel. Veel te vroeg wakker, niets dan piekeren en mij slecht voelen. Even overwogen mijn mama te vragen mij toch naar het EPSI van het AZ-Sint-Jan te brengen. Maar de durf niet gehad om het te vragen. Ik weet wel amper hoe het verder moet en volgende week is ze de hele week op reis... Toen ze weg was naar haar werk kon ik de drang tot zelfbeschadigend gedrag niet langer onderdrukken, maar gelukkig had ik mezelf snel terug in de hand. En heb ik naar de zelfmoord preventie lijn gebeld. Bellen is echt niet mijn ding, maar het heeft mij wel een heel klein beetje geholpen.
Klik om te vergroten...
Hebben ze daar dan geen chat oid?
c

chimairaa

Legacy Member
Bij mij is het niet echt angst of paniekstoornis maar drempelvrees voor bepaalde situaties waar ik nog nooit eerder in verzeild ben geraakt. Eens de eerste stap achter de rug is, functioneer ik perfect normaal, anders ook hoor maar altijd die eerste stap... voor belangrijk zaken, nieuwe dingen etc... Over het werk piekeren doe ik ook veel meer dan vroeger.

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb nog nooit anti depressiva, therapie bij psycholoog of psychiater ondergaan of opname in zottenhuis.
D

Dogchild

Legacy Member
Erikvt zei:
Hebben ze daar dan geen chat oid?
Klik om te vergroten...

Chat is tussen bepaalde uren , die vrij williger zijn met weinig en kunnen wss niet 24/24 he . heb wel heel veel respect voor die mensen , heb zo ook al een paar keer nachtelijk gebeld en echt respect hoor . ze aanhoren ons leed dagelijk en blijven optimist.

Beste Oiram , je kent me niet maar ik zou heel graag hebben dat ge u volgende week een weekje laat openemen om je tegen jezelf te beschermen , je houd veel van je gevoelens blijkbaar voor jezelf en weigert in te zien dat je echt wel hulp nodig hebt . en ni gewoon 1 gesprekje . andere mogen me nu terecht wijzen maar ik zou me niet goed voelen als ik je dit niet voorstel . bij een opname ben je volgende week niet alleen . je weet amper hoe het verder moet maar je durft geen hulp vragen . wat is er mis met te zeggen : hey ik heb het moeilijk en zou me graag beter voelen ? daar is echt wel niks mis mee zene .
M

Mathelas

Legacy Member
Als jullie nieuwe mensen leren kennen, vertellen jullie dan vrij snel over jullie mentale problemen?

Stel je begint te daten met iemand en het klikt ben je dan niet bang om die persoon weg te jagen als je afkomt met psychologische problemen, maar langs de andere kant moet dat ooit wel eens aan bod komen.

Op het werk weet er niemand iets af van mijn mentale problemen en dat wil ik zo houden. In mijn vriendengroep is er maar één iemand die echt volledig weet wat er allemaal mis is en in mijn familie weten ze er ook amper iets van.

Schizofrenie hier alhoewel ik nu al lang stabiel ben.
O

Oiram

Legacy Member
Dogchild zei:
Beste Oiram , je kent me niet maar ik zou heel graag hebben dat ge u volgende week een weekje laat openemen om je tegen jezelf te beschermen , je houd veel van je gevoelens blijkbaar voor jezelf en weigert in te zien dat je echt wel hulp nodig hebt . en ni gewoon 1 gesprekje . andere mogen me nu terecht wijzen maar ik zou me niet goed voelen als ik je dit niet voorstel . bij een opname ben je volgende week niet alleen . je weet amper hoe het verder moet maar je durft geen hulp vragen . wat is er mis met te zeggen : hey ik heb het moeilijk en zou me graag beter voelen ? daar is echt wel niks mis mee zene .
Klik om te vergroten...

Hi Dogchild, ik had vrijdag een uitgebreid gesprek met mijn psychologe. We hebben samen een crisisplan opgesteld en alle mogelijkheden ook nog eens bekeken. Maandag en dinsdag zullen we telefonische spreken en woensdag heb ik al terug opnieuw een afspraak om de opties verder te bekijken. Ik heb er ook voor gezorgd dat ik niet alleen thuis ben. Heb alle nummers van hulpverleners, vrienden en familie uithangen voor mocht ik het terug te moeilijk krijgen.

Vrijdag is er veel besproken er is mij ook duidelijk gemaakt dat er valnetten zijn voor mocht het echt echt mis gaan en dat ik mij daar niet hoef om te schamen of schuldig moet rond voelen. Het gesprek vrijdag was zeer deugddoend en heeft mij wel terug wat rustiger gekregen. De donkerste gedachten zijn momenteel iets minder prominent aanwezig. Al is het allemaal zeer wisselend, ik ga van het ene uiterste, ik kan het allemaal aan, naar het andere uiterste, ik wil dood.

EPSI is ook nog altijd een mogelijkheid als het echt echt niet lukt.
X

Xhizor

Legacy Member
Mathelas zei:
Als jullie nieuwe mensen leren kennen, vertellen jullie dan vrij snel over jullie mentale problemen?

Stel je begint te daten met iemand en het klikt ben je dan niet bang om die persoon weg te jagen als je afkomt met psychologische problemen, maar langs de andere kant moet dat ooit wel eens aan bod komen.

Op het werk weet er niemand iets af van mijn mentale problemen en dat wil ik zo houden. In mijn vriendengroep is er maar één iemand die echt volledig weet wat er allemaal mis is en in mijn familie weten ze er ook amper iets van.

Schizofrenie hier alhoewel ik nu al lang stabiel ben.
Klik om te vergroten...

Zelfde verhaaltje hier, maar ik hou me bewust afwezig van relaties omdat zoiets voor mij weer stress ga opbrengen. Ook last van licht autisme, daarom dat ik me niet teveel blootstel aan dagelijkse dingen. Famile heeft zoiets van die doet toch normaal, en achter mij gat zeggen ze dan dat ik 100% gezond ben. Heb het dan wel over nonkels en tantes, in mijn ogen zijn ze wat afgunstig omdat ik progressief tewerkgesteld ben. Zij zien enkel de voordelen, maar niet de nadelen die deze ziekte met zich mee brengt

En op men werk weten sommige mensen wel van men aandoening, kan ook moeilijk anders. Ik werkte daar altijd 8-12 uren, en nu plots maar 4 uur. Ook de verantwoordelijke heeft al wat meer uitleg gegeven achter men rug. Lekker discreet :p

Maar merk wel dat er nog een heel taboe rond deze ziekte is, dus vermijd ik dit onderwerp wel. Als er nu nog iemand vraagt waarom ik progressief tewerkgesteld ben geef ik wel een scheef antwoord. Zijn tenslotte hun zaken niet, maar tegen vaste collega's waarmee ik al jaren heb gewerkt ligt zoiets wel moeilijker :)
R

Rizla+

Legacy Member
Ik dacht altijd dat ik raar was, maar prijs mezelf altijd gelukkig als ik deze thread lees :unsure:
X

Xhizor

Legacy Member
chimairaa zei:
Bij mij is het niet echt angst of paniekstoornis maar drempelvrees voor bepaalde situaties waar ik nog nooit eerder in verzeild ben geraakt. Eens de eerste stap achter de rug is, functioneer ik perfect normaal, anders ook hoor maar altijd die eerste stap... voor belangrijk zaken, nieuwe dingen etc... Over het werk piekeren doe ik ook veel meer dan vroeger.

Begrijp mij niet verkeerd, ik heb nog nooit anti depressiva, therapie bij psycholoog of psychiater ondergaan of opname in zottenhuis.
Klik om te vergroten...

Leuke verwoording heb je daar :/

De correcte benaming is een psychiatrische kliniek, enkel respectloze figuren nemen het woordje zot in de mond bij mensen met een psychiatrische ziekte
F

Force89

Legacy Member
Mathelas zei:
Als jullie nieuwe mensen leren kennen, vertellen jullie dan vrij snel over jullie mentale problemen?

Stel je begint te daten met iemand en het klikt ben je dan niet bang om die persoon weg te jagen als je afkomt met psychologische problemen, maar langs de andere kant moet dat ooit wel eens aan bod komen.

Op het werk weet er niemand iets af van mijn mentale problemen en dat wil ik zo houden. In mijn vriendengroep is er maar één iemand die echt volledig weet wat er allemaal mis is en in mijn familie weten ze er ook amper iets van.

Schizofrenie hier alhoewel ik nu al lang stabiel ben.
Klik om te vergroten...

Bij mij op het werk weet iedereen het, kan ook niet anders omdat ik ook een opname gehad heb van een paar maanden toen ik daar werkte. Nieuwe collega's worden op hun eerste dag kort geïnformeerd. Ik heb het ook het liefste zo omdat ik nogal gesedeerd overkom met mijn medicatie met momenten. En ik heb liever dat ze mijn situatie kennen ipv dat ze onterecht gaan denken "wa is da voor iemand…"

Buiten mijn werk kom ik niet echt in contact met nieuwe mensen. Relaties en nieuwe vrienden zijn uitgesloten...
g

glashelder

Legacy Member
Mathelas zei:
Als jullie nieuwe mensen leren kennen, vertellen jullie dan vrij snel over jullie mentale problemen?
Klik om te vergroten...
Geleidelijk. Zo'n dingen komen ook niet meteen aan bod in een gesprek, dus als het eens over de puberteit gaat of zo, dan vertel ik wel dat ik toen moeilijke periodes had bijvoorbeeld, zonder al te veel details. Naarmate ik mensen beter ken, horen ze dan wel meer (of niet).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan