Archief - Welke "mentale stoornis" heb jij

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Welke "mentale stoornis" heb jij


  • Totaal aantal stemmers
    506
  • Opiniepeiling gesloten.

Xhizor

Legacy Member
Øiram zei:
Ik ben terug aan het wegzakken, een knagend, alles omvattend onaangenaam gevoel heeft zich terug eens meester over mij gemaakt. Ik zie er geen uitweg meer uit, net alsof ik verstik of verdrink. Het maakt mij kapot van binnen uit. Het geeft mij gedachten die ik eindelijk niet wil delen hier. Het is mij geen onbekend gevoel, laatst toen ik dit had ben ik volledig onderuit gegaan omdat ik er geen controle over krijg en het bleef aanslepen. Ik heb toen dingen gedaan waar ik niet trots op ben, maar ik voel mij het zelfde straatje inslaan. En niets is erger dan beseffen dat het de verkeerde kant uitgaat en daar maar niets aan kunnen doen. Ik word hele tijd heen en weer geslingerd, ik word er zo moe van...

Net toen ik dacht dat het min of meer wel wat beter ging. Ja ik had nog sterke up-and-downs. Maar het was wel voor het eerst in mijn leven dat ik voor langere tijd een partime jobje had kunnen behouden. Werkte misschien maar een dag en een half, het was een hele prestatie voor mij. Alle voorgaande uitdagingen had ik vakkundig verprutst. Mijn secundair diploma heb ik niet gehaald omdat een gelijkaardig gevoel mij tot een wanhoopsdaad had geleid, mijn eerst 3 jobs heb ik zelf ontslag in genomen omdat een zelfde gevoel terug de kop op stak. Net zoals bij de talloze keren dat ik tweedekansonderwijs heb geprobeerd. Mijn laatst job ben ik ook wel even volgehouden, maar toen heeft het ook niet veel gescheeld of ik was er ook volledig onderdoor gegaan. Het is na het stoppen van de verplichtingen dat het geleidelijk aan terug wat beter begint te gaan.

Dat gevoel heeft mij in zijn macht en bepaald mijn leven. Telkens dat ik denk dat het beter met me gaat, en dat ik mijn leven terug op de rails wil zetten slaat het terug genadeloos hard toe. Ik heb al veel kansen in mijn leven gekregen, heb voor vele hard gewerkt, maar heb ze allemaal ook terug verprutst.

Ik ben boos op mezelf omdat ik mij zo voel. Ik voel mij schuldig. Ik ben bang dat het mij nooit zal lukken. Ik ben bang dat ik op een punt zal komen dat als ik mij zodanig slecht in mijn vel voel dat ik opnieuw het zelfde straatje zal inslaan. Ik zie geen uitweg. Ik zie geen oplossing. Ik geef toe dat ik nu ook al nare gedachten heb omdat ik het allemaal beu ben. Het is misschien allemaal beter zo? Ik weet wat ik voel... Ik ben er bang van. Het is sinds mijn 17de ofzo geleden dat ik mij zo diep zat. Het was ook toen dat ik een poging ondernomen heb en ook tegen dat gevoel verzet ik mij nu met alles was ik heb. Maar vrees ervoor dat ik de strijd aan het verliezen ben. Ik zal mij moeten focussen en alles wat ik heb daarop inzetten en dat betekend dan weer mijn job opzetten om voor mezelf te zorgen. Net nu heb ik meer uren op mijn werk gekregen heb, een nieuwe kans om mezelf te bewijzen, om mijn leven op te bouwen, om wat meer financiële zekerheid te hebben.

Mensen hebben hun nek voor mij uitgestoken en ik wil hen niet teleur stellen. Maar het word mij allemaal beetje teveel. Financieel heb ik die meer uren nodig, maar als dit er voor zorgt dat ik nare gedachten heb vraag ik mij af hoe het eindelijk bij mij ooit verder moet. Ik ben er moedeloos van. Ik voel mij niet in staat te functioneren in deze maatschappij momenteel. Aan de ene kant wil ik mijn job ook niet opgeven. Want het is geen oplossing, geen werk hebben, geen loon hebben, is niet de manier van leven die ik wil. Ik wil een evenwichtig leven. Een normaal leven...

*
Sorry, maar moest het ergens kwijt.
Mijn psycholoog is in vakantie, maar heb al paar keer contact gehad met iemand van het CAW
(ik geef niet zomaar op)

Probeer eens te achterhalen van waar dat gevoel komt, en als je echt problemen hebt met fulltime werken is progressieve tewerkstelling misschien de oplossing. Dan heb je wel een sterk dossier nodig van een psychiater, en ook nog een adviserend geneesheer die het moet goedkeuren. Progressieve tewerkstelling is part time werken en toch nog voldienst betaald worden :)

Amaryliss

Legacy Member
Kan je door middel van medicatie dat gevoel niet wat minderen?
Al eens over gepraat met een psychiater? Wat zegt je psycholoog?

Kop op, maat! Je gaat je niet zo je hele leven blijven voelen hé :-)

soulreaper

Legacy Member
herkent iemand zich hierin?

Zoontje is 8 jaar intussen, en doordat hij 7 weken te vroeg is geboren, heeft hij enkele weken op de neonatologie afdeling moeten verblijven. Heeft verschillende longonstekingen gehad, en dus verschillende malen in het ziekenhuis moeten verblijven. Hyperactief iemand( kan heel moeiljk stilzitten; wat natuurlijk de nodige straffen op school tot gevolg heeft), met een levendige fantasie. Kan urenlang tekenen, en verslindt de ene encyclopedie ( dino's, de aarde, vliegtuigen, etc) na de andere. Leesniveau AVI 8( 4de leerjaar, zit pas sinds 1 sept in het 3de). Spreekt intussen al redelijk vloeiend Engels, Frans verstaat hij perfect, doch dit weigert hij pertinent te spreken lol

nu sinds kort is er het volgende aan de hand. Meeste zaken die worden genoemd heeft hij voorheen geen last van gehad.

1) Heeft moeilijkheden met wiskunde, waar hij logo voor krijgt. ALS hij zin heeft, gaat het redelijk, heeft hij geen zin, kun je uren aan tafel zitten, in de hoop dat hij ooit zijn oefeningetjes maakt. Taal gaat zoals hierboven al vermeld al een stuk vloeiender, doch je kan niet zeggen dat hij zijn Taal opdrachten met meer plezier maakt.

2) Krijgt gigantische woede aanvallen, scheurt zijn boeken kapot, gooit de legoblokjes door de kamer, slaat met kastdeuren, zou zelfs zijn eigen tablet tegen de grond smijten.

3) Enorm laag zelfbeeld: Zegt dat hij dom is, dat we beter afzijn, als hij er niet meer is, zegt dat we hem maar het weeshuis moeten sturen, of dat we de politie moeten bellen om hem in het gevang te steken. Geloof me, dit doet pijn als ouders. Je denkt dadelijk dat je een slechte papa/ mama bent, of dat je faalt als ouders.

4) Is verontwaardigd als de juf hem straft, omdat hij iets heeft uitgestoken. Kan ook op dezelfde manier reageren als bijvoorbeeld zijn vriendjes hem tegenwind geven. Precies alsof hij niet kan bevatten dat iedere reactie een contra reactie krijgt.

5) Onmogelijk om hem te straffen, als je hem bijvoorbeeld zegt dat hij 2 dagen niet op de WII mag, dan wacht hij 3dagen, en dan vraagt hij of hij op de WII mag.

6) Heeft ineens schrik van alles: Wespen, wind, regen, donkerte, noem maar op. Nu, dit komt volgens mij deels door de encyclopedieën die hij leest, er wordt hierin gesproken over orkanen, tornado's, tsunami's etc, en ondanks dat we zeggen dat dit hier in Belgie niet zal voorkomen, weet hij bijvoorbeeld de pukkelpop tragedie als tegenargument te gebruiken. Heeft een heilige schrik dat dat nog eens gaat gebeuren.

7) Is sociaal en zeer beleefd, doch heeft raar genoeg een voorkeur voor oudere meisjes. Op vakantie zal hij vlugger de meisjes van het animatie-team rond zijn vingertje winden, dan de meisjes van zijn eigen leeftijd. Hij werd door de hoofd-animatrice zelfs " biggest casanova of the hotel" genoemd. Hij had een "kids-crush" op een animatrice van 23, maar van Russische afkomst, en ze deed nogal uit de hoogte tegen niet-Russische kinderen. De laatste avond, wilde hij haar een knuffel geven, en ze duwde hem aan de kant. Dat heeft echt zijn hartje gebroken, ik zou zelfs denken dat hij LDVD had. Hij heeft uur aan een stuk gehuild, en niets kon hem troosten.


We zijn sinds vorige week naar een ^sychologe aan het gaan, omdat wij met de handen in het haar zitten. Maar misschien herkent iemand zich in deze feiten en kan ons al een beetje op weg helpen, of kan ons helpen met in welke richting te zoeken?

Alvast bedankt.

WarBlade

Legacy Member
30 mei opgenomen geweest op het paaz van het ziekenhuis in Turnhout... Meer crisisopvang dan een echte instelling, je zit er tussen allerlei personen met allerlei verschillende problemen en had het gevoel dat de therapieën voor mij niet veel deden... De gesprekken met medepatiënten des te meer eigenlijk... Na zo'n 2 maanden een meisje leren kennen die constant dubbelzinnige seksuele opmerkingen tegen me maakte en heb met haar mijn vriendin meerdere keren bedrogen, onveilig dan nog wel... De dag na de laatste keer (nu zo'n maand geleden) tot besef gekomen wat ik had gedaan en geprobeerd mijn rechter pols over te snijden, bloedde als een rund... Er in paniek een handdoek om gewikkeld en de verpleging opgezocht... Een maandje later ben ik mijn vriendin definitief kwijt (heeft al een appartement op het oog) en kan ik alleen nog maar aan de kinderen denken...

Sinds ik er weg ben, op een maand tijd, mijn hele leven om zeep... :(

Jack The Ripper

Legacy Member
soulreaper zei:
herkent iemand zich hierin?

Zoontje is 8 jaar intussen, en doordat hij 7 weken te vroeg is geboren, heeft hij enkele weken op de neonatologie afdeling moeten verblijven. Heeft verschillende longonstekingen gehad, en dus verschillende malen in het ziekenhuis moeten verblijven. Hyperactief iemand( kan heel moeiljk stilzitten; wat natuurlijk de nodige straffen op school tot gevolg heeft), met een levendige fantasie. Kan urenlang tekenen, en verslindt de ene encyclopedie ( dino's, de aarde, vliegtuigen, etc) na de andere. Leesniveau AVI 8( 4de leerjaar, zit pas sinds 1 sept in het 3de). Spreekt intussen al redelijk vloeiend Engels, Frans verstaat hij perfect, doch dit weigert hij pertinent te spreken lol

Hoogbegaafd (of toch zeer intelligent voor zijn leeftijd)? Dikwijls dat hoogbegaafde kinderen sociaal of emotioneel achterlopen t.o.v. hun intelligentie. Ook lijkt hij te hoge eisen aan zichzelf te stellen. Wellicht dat hij op school onvoldoende uitdaging krijgt.

soulreaper

Legacy Member
Jack The Ripper zei:
Hoogbegaafd (of toch zeer intelligent voor zijn leeftijd)? Dikwijls dat hoogbegaafde kinderen sociaal of emotioneel achterlopen t.o.v. hun intelligentie. Ook lijkt hij te hoge eisen aan zichzelf te stellen. Wellicht dat hij op school onvoldoende uitdaging krijgt.


Dachten wij ook, doch de situaties die ik heb beschreven, komen niet echt overeen met de normale reactie van een hoogbegaafde. Tenminste, zover ik het internet mag geloven.

jawadde001

Legacy Member
paxfilosoof zei:
Ik heb asperger syndroom (een soort van autisme), maar ik vind het helemaal niet erg dat ik deze diagnose heb.
Ik denk dat die diagnose klopt, maar ik zie asperger syndroom niet als een handicap of een ziekte.

Inderdaad. veel mensen met AS kunnen relatief normaal functioneren in deze maatschappij (job, gezin,...).

Hangt uiteraard ook af van de gradatie en of je eventueel nog andere bijkomende stoornissen hebt.

Mag ik vragen of jij ernstige problemen ervaart met relaties en werk?

glashelder

Legacy Member
't Gaat hier precies niet zo goed met iedereen. Dikke knuffel :hug: En zoek hulp... Zeker op zo'n cruciale momenten, de Zelfmoordlijn is te bereiken via 1813, is het minder dringend kan je altijd bellen naar een CAW of CGG voor een intakegesprek.

Xhizor

Legacy Member
soulreaper zei:
Dachten wij ook, doch de situaties die ik heb beschreven, komen niet echt overeen met de normale reactie van een hoogbegaafde. Tenminste, zover ik het internet mag geloven.

Internet is vergif hé, best is langs gaan naar mensen die daadwerkelijk gestudeerd hebben voor zo'n zaken. Maar mijn ervaring daar mee is ook niet echt bepaald positief :p

kingjulie

Legacy Member
Glasje, vergeet je bevriende psycholoog niet. Bij een CAW, CCG heb je soms wachttijden van 2jaar.

Oiram

Legacy Member
Toen ik het vorige weken heel heel moeilijk had en mijn vaste psycholoog niet bereikbaar was, had ik gelukkig wel de reflex om hulp te gaan zoeken. Een belletje naar tele-onthaal was niet mijn ding, maar de chat mogelijkheden bij het CAW hielpen mij wel die dagen te overbruggen. Ondertussen heeft mijn vaste psycholoog mij al teruggebeld en vrijdag heb ik een afspraak. Zou vandaag mogen gaan maar moet werken en ook morgen wou ze tijd maken, maar ook dan werk ik...

Heb wel vandaag mijn psychiater bij het CGG gezien. Kort gesprek, maar er is wel medicatie voorgeschreven. Medicatie is mij niet vreemd, vroeger ook nog medicatie genomen. Normaal sta ik er wat wantrouwig tegenover, maar ik sta momenteel open voor ieder voorstel die mijn zorgteam formuleert of dit nu medicatie of opname is. Vroeger zou ik me daar tegen verzetten, maar nu niet meer.

Heb een antidepressiva voorgeschreven gekregen, sipralexa.
Ik zie wel hoe het loop. Ik heb momenten dat ik het wel zie zitten hoor, maar veel meer en veel sterkere momenten van totale wanhoop...

@Xhizor
Die progressieve tewerkstelling, is misschien wel iets voor mocht het echt niet lukken. Kan je daar eventueel eens wat meer informatie van doorsturen? Maar ik wil wel eerst proberen! Alle, nogmaals proberen. Voor ik naar zo'n hulpmiddelen grijp.

Clark

Legacy Member
Ik neem nu al paar maanden venlafaxine en de laatste weken valt het me op hoeveel haar ik verlies.
als ik mijn haar was en dus inzeep met shampoo en dan naar mijn handen kijk, zit dit vol met haar.
Op de bijsluiter staat er wel vermeld bij "zeer zelden" haarverlies, maar toch.
iemand ervaring mee?

Heb geen zin om kaal te worden daardoor.
stoppen met het medicijn ligt dan ook weer moeilijk.

Prodigy

Legacy Member
Clark zei:
Ik neem nu al paar maanden venlafaxine en de laatste weken valt het me op hoeveel haar ik verlies.
als ik mijn haar was en dus inzeep met shampoo en dan naar mijn handen kijk, zit dit vol met haar.
Op de bijsluiter staat er wel vermeld bij "zeer zelden" haarverlies, maar toch.
iemand ervaring mee?

Heb geen zin om kaal te worden daardoor.
stoppen met het medicijn ligt dan ook weer moeilijk.

In de wereld van S(N/S)RI's kan alles, ook krijgen van heftige bijwerkingen die niet vermeld staan in de bijsluiter. Te rade gaan bij uw dokter hé

Oiram

Legacy Member
Het is hier waarschijnlijk niet de plaats, maar bon, moet het ergens kwijt. Deze ochtend had ik het weer heel moeilijk. Had een zeer zwaar gevoel en 1001 scenario's flitsten tegelijk door mijn hoofd. Ik ben zo moe, voel mij zo slecht dat gedachten aan zelfmoord geen losstaande abstracte ideeën meer zijn, maar dat ze constant aanwezig zijn. Mocht mijn mama niet thuis geweest zijn deze ochtend om mee te kunnen praten, weet ik niet wat ik gedaan zou hebben... het is in dat stadium toegekomen.

Dat ik dit nu heb, net nu ik terug eens wat meer uren werk gevonden heb maakt mij enkel maar radelozer. Ik wil mijn job niet zomaar opgeven, ik wil niet ziek worden, ik wil het op zijn minst proberen. Jammer genoeg groeit bij mij ook het besef dat ik misschien de realiteit onder ogen moet zien. Misschien kan ik deze maatschappij wel gewoon weg (emotioneel) niet aan? Misschien ben ik wel gedoemd om een paria te zijn aan de rand? Niet functionerend in het verwachtingspatroon die opgelegd wordt.

Dogchild

Legacy Member
Oiram , onze maatschappij is inderdaad een groot probleem , te snel , te veel moet , egoïsme .... maar een paria aan de rand ben je zeker niet , wij zijn met velen die het soms moeilijk hebben , het eens niet aankunnen. ik neem reeds jaren sipralexa , soms eens een zolpidem erbij om te kunnen slapen . maar vooral probeer ik rust te vinden en berusting . Versta me niet verkeerd ik ben tegen medicatie en echt heel erg tegen . maar ik heb het zonder geprobeerd en dit lukte niet . Die pillen zorgen dat het allemaal draaglijker word , geen aanvallen meer en als er al eens eentje komt kan je deze verwerken . moeilijk gaat ook .
maar je moet je niet gewillig naar de slachtbank laten leiden , vecht voor jezelf , voor je familie , voor alles wat je lief is .
ik geniet echt van alles rondom mij , klein of groot ik tracht ( soms moeilijk ) de positieve dingen er van in te zien .

ruk je los van het verwachtingspatroon , dat heeft mij ook gekraakt . je moet naar school , je moet verder studeren je moet een lief hebben , je moet daarmee trouwen een goeie job , huisje tuintje kindje . wie zegt dat ik dat allemaal wil en in die volgorde ?
ik wil het op mijn tempo en hoe ik het wil . een ander zijn tempo heeft mij genekt .

maar onhou , je bent niet alleen en er is zeker hulp .

Oiram

Legacy Member
Dogchild, dank je voor de woorden. Maar ik denk niet dat ik in staat ben om voor mezelf te zorgen en bijgevolg een last van de maatschappij ben. Ik geloof momenteel echt niet dat ik ooit een 38u job zal kunnen houden... ik geloof er echt gewoonweg niet meer in. 13u zoals vroeger en nu en dan eens wat meer uren rond een belangrijk project of moment, ja, dat lukt mij. Maar vol continue? Nee ik ga daar aan ten onder.

Soms denk ik dat ik beter er gewoon mee stop... Mijn psycholoog kan mij dan wel weer ompraten maar dat gevoel duurt maar even. Opname is iets wat ook overwogen wordt en daar heb ik dan weer een hele hoop vragen bij. Wat met mijn job, met mijn statuut, vergooi ik dan ook niet terug alles, hoe gaat mijn omgeving daarop reageren, hoe ga ik daar op reageren e.d.

Aan de ene kant is het misschien geen slecht idee. Mijn psycholoog sprak nog over de epsi daarnet aan de telefoon. Maar ik werk nog geen maand in mijn nieuwe functie. Kan ik dit wel maken? Zijn teveel mensen die hun nek uitgestoken hebben voor mij en dat vertrouwen wil ik niet misbruiken. Maar ook, ga ik mezelf niet financieel in de voet schieten? Bedoel, ik moet ook wel nog ergens iets van geld hebben om te kunnen leven é. Ik heb nog geen sociale zekerheid (312 dagen gewerkt op 21 maand) opgebouwd, vrees ook dat ik daar nooit zal aan geraken.

soulreaper

Legacy Member
Iemand die een stoornis( of het nu lichamelijk of mentaal is) is GEEN last voor de maatschappij, maar zijn personen die moeten geholpen worden. Er zijn ergere parasieten te vinden in deze samenleving, en die krijgen ook hulp zonder er achter te vragen maar dat is voer voor een andere discussie. Mijn zoontje zijn probleem heb ik enkele posts terug uit de doeken gedaan, en geloof me-> dit is geen lolletje, maar het is en blijt mijn zoon, dus ik ga alles doen om hem te helpen en terug gelukkig te laten worden. Maar als je als ouder te horen krijgt uit de mond van een 8-jarige " ik kan beter wegzijn, dan worden jullie tenminste weer blij", dan slaat je hart enkele slagen over. Iemand die op die leeftijd zo doemdenkt is toch hartbrekend?

Laat aub je hoofd niet hangen, Je zal het vertrouwen van de mensen die hun nek voor je hebben uitgestoken, niet schenden. Als ze je story kennen, dan zullen ze dat zeker niet doen. Opname? Baat het niet, dan schaadt het niet, al die vragen die je je daar bij stelt zijn niet nodig, je gezondheid en gemoedsrust komt op de 1ste plaats. Woorden die mijn baas tegen me gezegd heeft.

Prodigy

Legacy Member
soulreaper zei:
Baat het niet, dan schaadt het niet, al die vragen die je je daar bij stelt zijn niet nodig, je gezondheid en gemoedsrust komt op de 1ste plaats. Woorden die mijn baas tegen me gezegd heeft.

Gij moogt u gelukkig prijzen met zo'n baas. Veel werkgevers/bazen tonen bijzonder weinig begrip ivm ziektes en aandoeningen, zelfs wanneer je er jaren hebt gewerkt en zaken hebt verwezenlijkt die buiten uw gewone takenpakket liggen.

Jack The Ripper

Legacy Member
soulreaper zei:
Iemand die een stoornis( of het nu lichamelijk of mentaal is) is GEEN last voor de maatschappij, maar zijn personen die moeten geholpen worden. Er zijn ergere parasieten te vinden in deze samenleving, en die krijgen ook hulp zonder er achter te vragen maar dat is voer voor een andere discussie. Mijn zoontje zijn probleem heb ik enkele posts terug uit de doeken gedaan, en geloof me-> dit is geen lolletje, maar het is en blijt mijn zoon, dus ik ga alles doen om hem te helpen en terug gelukkig te laten worden. Maar als je als ouder te horen krijgt uit de mond van een 8-jarige " ik kan beter wegzijn, dan worden jullie tenminste weer blij", dan slaat je hart enkele slagen over. Iemand die op die leeftijd zo doemdenkt is toch hartbrekend?

Drukke perioden afgewisseld met depressies en zware woede aanvallen zijn typische symptomen van een bipolaire stoornis. Best toch laten naar uitkijken inderdaad, er kan veel leed voorkomen worden als dat vroeg ontdekt wordt i.p.v. binnen 10-20 jaar.
Tijdens een manische episode heeft men geen sociale remmingen meer en dat kan gepaard gaan met risicogedrag maar ook met woedeaanvallen als hij zijn gedacht niet krijgt. Manische episodes kunnen afgewisseld worden met depressies (angsten, neerslachtigheid).

Mijn pa heeft een kleine 2 jaar geleden een manie gehad en dat is geen lachertje. Hij liep constant te babbelen, maakte iedereen wakker en kreeg woede aanvallen voor het minste. Hij viel bijna in slaap achter het stuur. Ook in het ziekenhuis heeft hij daar een scene gemaakt (op een gegeven moment moesten ze er de politie bijhalen) en ik ben dan met hem nog van daar naar het ziekenhuis van Aalst moeten rijden omdat er daar wel plaats was. Toevallig was dat vlak voor zijn kerstverlof begonnen dus hij heeft zijn verlof toen in de paaz mogen doorbrengen... Iemand die manisch is, heeft nog nauwelijks controle over zichzelf. Nu moet hij daar nog medicatie voor nemen en is het beter, maar hij zal wellicht medicatie moeten nemen voor de rest van zijn leven.

glashelder

Legacy Member
kingjulie zei:
Glasje, vergeet je bevriende psycholoog niet. Bij een CAW, CCG heb je soms wachttijden van 2jaar.
Oei, ja. Het was meer bedoeld als een soort "eens je hart kunnen luchten (maar niet suïcidaal) zoals bij een intakegesprek alvast kan.

Your friendly neighborhood therapist, hehe.

Øiram zei:
Heb wel vandaag mijn psychiater bij het CGG gezien.
Grappig, misschien hebben we dezelfde psychiater :unsure: (CGG in Brugge.) Ik neem ook Sipralexa trouwens. Ben daar heel tevreden van, weinig of geen bijwerkingen. En blijkbaar hebben we ook allebei TKO gedaan.

Clark zei:
als ik mijn haar was en dus inzeep met shampoo en dan naar mijn handen kijk, zit dit vol met haar.
Goh, het zou ook kunnen dat het gewoon iets tijdelijks is hoor. Ik had dat vorig jaar ook een periode, in de zomer denk ik. Iedere keer allemaal haar als ik mijn haar waste, uitspoelde of kamde. Is vanzelf overgegaan. Eventjes vitaminetekort of zo.

Øiram zei:
Aan de ene kant is het misschien geen slecht idee. Mijn psycholoog sprak nog over de epsi daarnet aan de telefoon. Maar ik werk nog geen maand in mijn nieuwe functie. Kan ik dit wel maken? Zijn teveel mensen die hun nek uitgestoken hebben voor mij en dat vertrouwen wil ik niet misbruiken.
Aan de andere kant: als je géén hulp zoekt en het loopt helemaal verkeerd af, zijn ze ook niks met je hé. Maar dat is nu echt wel het laatste waar je mee bezig moet zijn. Ook al snap ik het wel hoor, ik ben net gestart met een nieuwe job en ik zou mij zelfs al schuldig voelen als ik gewoon een dagje ziek ben, of zo. Maar je moet voor jezelf zorgen, dat is nog altijd het belangrijkste. (Ik heb echt het gevoel dat ik hier maar holle woorden aan het gebruiken ben, sorry.) Anyway, als je een iets minder heftige opname wel ziet zitten, is een dagcentrum ook wel iets, daar is er eentje van in Brugge (en kan ik aanraden).
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan