Xhizor
Legacy Member
Øiram zei:Ik ben terug aan het wegzakken, een knagend, alles omvattend onaangenaam gevoel heeft zich terug eens meester over mij gemaakt. Ik zie er geen uitweg meer uit, net alsof ik verstik of verdrink. Het maakt mij kapot van binnen uit. Het geeft mij gedachten die ik eindelijk niet wil delen hier. Het is mij geen onbekend gevoel, laatst toen ik dit had ben ik volledig onderuit gegaan omdat ik er geen controle over krijg en het bleef aanslepen. Ik heb toen dingen gedaan waar ik niet trots op ben, maar ik voel mij het zelfde straatje inslaan. En niets is erger dan beseffen dat het de verkeerde kant uitgaat en daar maar niets aan kunnen doen. Ik word hele tijd heen en weer geslingerd, ik word er zo moe van...
Net toen ik dacht dat het min of meer wel wat beter ging. Ja ik had nog sterke up-and-downs. Maar het was wel voor het eerst in mijn leven dat ik voor langere tijd een partime jobje had kunnen behouden. Werkte misschien maar een dag en een half, het was een hele prestatie voor mij. Alle voorgaande uitdagingen had ik vakkundig verprutst. Mijn secundair diploma heb ik niet gehaald omdat een gelijkaardig gevoel mij tot een wanhoopsdaad had geleid, mijn eerst 3 jobs heb ik zelf ontslag in genomen omdat een zelfde gevoel terug de kop op stak. Net zoals bij de talloze keren dat ik tweedekansonderwijs heb geprobeerd. Mijn laatst job ben ik ook wel even volgehouden, maar toen heeft het ook niet veel gescheeld of ik was er ook volledig onderdoor gegaan. Het is na het stoppen van de verplichtingen dat het geleidelijk aan terug wat beter begint te gaan.
Dat gevoel heeft mij in zijn macht en bepaald mijn leven. Telkens dat ik denk dat het beter met me gaat, en dat ik mijn leven terug op de rails wil zetten slaat het terug genadeloos hard toe. Ik heb al veel kansen in mijn leven gekregen, heb voor vele hard gewerkt, maar heb ze allemaal ook terug verprutst.
Ik ben boos op mezelf omdat ik mij zo voel. Ik voel mij schuldig. Ik ben bang dat het mij nooit zal lukken. Ik ben bang dat ik op een punt zal komen dat als ik mij zodanig slecht in mijn vel voel dat ik opnieuw het zelfde straatje zal inslaan. Ik zie geen uitweg. Ik zie geen oplossing. Ik geef toe dat ik nu ook al nare gedachten heb omdat ik het allemaal beu ben. Het is misschien allemaal beter zo? Ik weet wat ik voel... Ik ben er bang van. Het is sinds mijn 17de ofzo geleden dat ik mij zo diep zat. Het was ook toen dat ik een poging ondernomen heb en ook tegen dat gevoel verzet ik mij nu met alles was ik heb. Maar vrees ervoor dat ik de strijd aan het verliezen ben. Ik zal mij moeten focussen en alles wat ik heb daarop inzetten en dat betekend dan weer mijn job opzetten om voor mezelf te zorgen. Net nu heb ik meer uren op mijn werk gekregen heb, een nieuwe kans om mezelf te bewijzen, om mijn leven op te bouwen, om wat meer financiële zekerheid te hebben.
Mensen hebben hun nek voor mij uitgestoken en ik wil hen niet teleur stellen. Maar het word mij allemaal beetje teveel. Financieel heb ik die meer uren nodig, maar als dit er voor zorgt dat ik nare gedachten heb vraag ik mij af hoe het eindelijk bij mij ooit verder moet. Ik ben er moedeloos van. Ik voel mij niet in staat te functioneren in deze maatschappij momenteel. Aan de ene kant wil ik mijn job ook niet opgeven. Want het is geen oplossing, geen werk hebben, geen loon hebben, is niet de manier van leven die ik wil. Ik wil een evenwichtig leven. Een normaal leven...
*
Sorry, maar moest het ergens kwijt.
Mijn psycholoog is in vakantie, maar heb al paar keer contact gehad met iemand van het CAW
(ik geef niet zomaar op)
Probeer eens te achterhalen van waar dat gevoel komt, en als je echt problemen hebt met fulltime werken is progressieve tewerkstelling misschien de oplossing. Dan heb je wel een sterk dossier nodig van een psychiater, en ook nog een adviserend geneesheer die het moet goedkeuren. Progressieve tewerkstelling is part time werken en toch nog voldienst betaald worden


En zoek hulp... Zeker op zo'n cruciale momenten, de Zelfmoordlijn is te bereiken via 1813, is het minder dringend kan je altijd bellen naar een CAW of CGG voor een intakegesprek.
(CGG in Brugge.) Ik neem ook Sipralexa trouwens. Ben daar heel tevreden van, weinig of geen bijwerkingen. En blijkbaar hebben we ook allebei TKO gedaan.