Archief - Weg van huis

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

Babs

Legacy Member
Ik weet gewoon niet hoe ik hier aan moet beginnen, ma als ik geholpen wil worden heb ik echter geen keuze...

Mn ouders leven al enkele maanden in oorlog. Door een "slippertje" van mijn pa heerst hier thuis alleen maar wantrouwen, haat, schijnheiligheid en weet ik veel nog welke slechte eigenschappen. Als ik thuiskom is mijn moeder constant aan het wenen omdat er weer iets gebeurd is, en mn pa is ver niemeer thuis door werk, vergaderingen, congressen, ...

Ik heb het nu al lang meegemaakt, en kheb al veel kunnen slikken, maar vandaag was het mij gewoon teveel. Emotioneel ben ik al een heel zwak persoon en ik ga hier gewoon tenonder aan. Als mijn leven goed gaat, als ik mij amuseer op school en me vrienden enzo, wordt da allemaal meteen verpest als ik "thuis"kom.

Tis misschien voor de eerste keer in mijn leven da ik enorm egoïstisch ben en alleen maar aan mijn eigen denk, ma ik wil hier gewoon weg. Voor de moment is school het belangrijkste in mijn ogen en ik vrees dat da er ook onder gaat lijden als ik elke dag hetzelfde liedje moet aanhoren thuis.

Ik kan mij voorstellen dat er veel zijn die dit al meegemaakt hebben, maar bij mijn ouders komt er gewoon geen scheiding van (wat ik eigenlijk liever zou hebben ook al is da enorm moeilijk). Mijn ma kan mijn pa nie loslaten en hij zal zelf nie weten wat hij moet doen. Tis dus gewoon allemaal één grote vicieuze cirkel.

Nu mijn vraag is, waar kan ik naartoe, wie kan ik bereiken, wie zal mij helpen?
Ik ga morgen denk ik eens vragen aan school wat ze voor mij kunnen doen in de zin van een kot/studio en qua kosten, maar tot hoever is dit mogelijk?

Tspijt mij dak het allemaal zo openbaarlijk moe verklaren, maar het moet van mijn lever en ik heb hulp nodig, omdat anders mijn leven slechter gaat worden omdat mijn ouders gewoon niet weten wat ze moeten doen...

Alleszins bedankt...

(kben 20 jaar btw)

Genius

Legacy Member
Vriendin van me heeft exact hetzelfde meegemaakt 2 maand geleden. Moeder had de vader bedrogen en was heel de dag ambras. De dochter zelf kon het niet meer aan, ze moest weg.

Wel, ze is gewoon bij haar nicht gaan logeren. Dus als ik van u was, ik zou eens nadenken bij wie je allemaal terecht kan. Grootouders, tantes en nonkels, neven en nichten, vriendinnen,.... Al is het maar voor eventjes. En geloof mij, als gij weggaat, dan gaan uw ouders direct veranderen. Die vriendin in kwestie heeft exact 2 weken ergens anders gaan wonen en nadien was heel de ruzie (die bijna een jaar heeft geduurd en enorm heftig was) bijgelegd.

En ivm dat kot/studio. Ik denk niet dat het school zelf daar iets aan zal doen. Kan uiteraard wel grondig mis zijn.

In ieder geval, veel sterkte toegewenst!

Babs

Legacy Member
Ik heb nergens iemand waar ik naartoe kan gaan.
Mijn grootouders (pa's kant) waren hier vandaag trouwens en hebben mijn ma constant zitten doorsteken da het allemaal haar schuld is, daardoor da zij dan zo slecht was.

De familie langs mijn pa's kant dus zie ik niet genoeg en heb ik geen "hechte band" mee. Kzou mij ook niet goed voelen moest ik daar ergens moeten zitten.

Familie langst mn ma haar kant is zowa hetzelfde. Behalve mn grootmoeder dan ma die woont naast ons dus das ook al niks...

Qua vrienden enzo, mn beste vriendin woont hier 5 meters van mij af, maar zij heeft haar eigen problemen en kvin ook nie da als ik daar zit dat da mijn ouders aan het denken gaat zetten.

Mn lief woont in Limburg, en om elke dag van Limburg naar Gent te komen voor school is praktisch onmogelijk. Kben zoiezo al slecht en om dan nog eens een slaaptekort te krijgen is geen goed idee.

Voor de rest heb ik zo niemand in Gent of omstreken waar ik terecht kan. De meerderheid van mijn vrienden wonen in Antwerpen/Kempen/Limburg.

Voor school ga ik morgen eens gaan vragen, omdat Sovoarte toch op hun site vermeld da ze qua kot kunnen bijspringen in de kosten, ma kweet niet in welke situaties ze dit allemaal doen.

Stancke

Legacy Member
Kijk eerst wat de school kan doen, misschien kunnen ze ook andere hulp geven dan alleen voor een kot.

russian

Legacy Member
BaBsie zei:
Voor de rest heb ik zo niemand in Gent of omstreken waar ik terecht kan. De meerderheid van mijn vrienden wonen in Antwerpen/Kempen/Limburg.

Voor school ga ik morgen eens gaan vragen, omdat Sovoarte toch op hun site vermeld da ze qua kot kunnen bijspringen in de kosten, ma kweet niet in welke situaties ze dit allemaal doen.

Ik denk dat je keuzes moet maken. Je gemoedsrust of de afstand (die je in je verdere leven ook vaak zal moeten overbruggen).

Ik begrijp niet zo goed dat een afstand te ver kan zijn als je het echt niet meer ziet zitten? Je wilt een grote stap nemen (weggaan van huis) maar blijkbaar is die stap minder belangrijk dan de afstand? Dat wringt een beetje bij mij.

Ik zou toch even goed nadenken alvorens een beslissing te nemen. Ook naar later toe is snel van huis weggaan zeker geen voordeel (financiëel).

bekaertpj

Legacy Member
Wel de afstand van limbrug naar gent. En daarom wil ze volgens mij kijken voor een kot om die afstand niet te moeten doen.
Want zeg nu zelf iedere dag van Limburg naar Gent gaan gaat niet.

denkimi

Legacy Member
BaBsie zei:
Ik weet gewoon niet hoe ik hier aan moet beginnen, ma als ik geholpen wil worden heb ik echter geen keuze...

Mn ouders leven al enkele maanden in oorlog. Door een "slippertje" van mijn pa heerst hier thuis alleen maar wantrouwen, haat, schijnheiligheid en weet ik veel nog welke slechte eigenschappen. Als ik thuiskom is mijn moeder constant aan het wenen omdat er weer iets gebeurd is, en mn pa is ver niemeer thuis door werk, vergaderingen, congressen, ...

Ik heb het nu al lang meegemaakt, en kheb al veel kunnen slikken, maar vandaag was het mij gewoon teveel. Emotioneel ben ik al een heel zwak persoon en ik ga hier gewoon tenonder aan. Als mijn leven goed gaat, als ik mij amuseer op school en me vrienden enzo, wordt da allemaal meteen verpest als ik "thuis"kom.

Tis misschien voor de eerste keer in mijn leven da ik enorm egoïstisch ben en alleen maar aan mijn eigen denk, ma ik wil hier gewoon weg. Voor de moment is school het belangrijkste in mijn ogen en ik vrees dat da er ook onder gaat lijden als ik elke dag hetzelfde liedje moet aanhoren thuis.

Ik kan mij voorstellen dat er veel zijn die dit al meegemaakt hebben, maar bij mijn ouders komt er gewoon geen scheiding van (wat ik eigenlijk liever zou hebben ook al is da enorm moeilijk). Mijn ma kan mijn pa nie loslaten en hij zal zelf nie weten wat hij moet doen. Tis dus gewoon allemaal één grote vicieuze cirkel.

Nu mijn vraag is, waar kan ik naartoe, wie kan ik bereiken, wie zal mij helpen?
Ik ga morgen denk ik eens vragen aan school wat ze voor mij kunnen doen in de zin van een kot/studio en qua kosten, maar tot hoever is dit mogelijk?

Tspijt mij dak het allemaal zo openbaarlijk moe verklaren, maar het moet van mijn lever en ik heb hulp nodig, omdat anders mijn leven slechter gaat worden omdat mijn ouders gewoon niet weten wat ze moeten doen...

Alleszins bedankt...

(kben 20 jaar btw)

roep u vader en moeder samen en zeg ze eens goed u gedacht. als zij niet meer kunnen samenleven moet gij daar niet voor opdraaien

Babs

Legacy Member
russian zei:
Ik begrijp niet zo goed dat een afstand te ver kan zijn als je het echt niet meer ziet zitten? Je wilt een grote stap nemen (weggaan van huis) maar blijkbaar is die stap minder belangrijk dan de afstand? Dat wringt een beetje bij mij.

Tis waar, gebt gelijk. Derjuist zat ik nog te denken van al moe ik elke dag mijzelf heen en weer sleuren naar alle kanten van België, kzou content zijn als ik ergens naartoe kon waar ik kan genieten van de dingen die wel nog goed gaan in mn leven.

En tis zoiezo een grote en zware stap, en ik heb niks financiële steun, dus die afstand speelt zoiezo parten. Kmoe dan mss een abonnement nemen voor de trein, das ook al nie goedkoop. En ook, ik profiteer praktisch nooit van mensen, als ik dan bij iemand zou moeten zitten voel ik mij enorm schuldig.

den-kimi zei:
roep u vader en moeder samen en zeg ze eens goed u gedacht. als zij niet meer kunnen samenleven moet gij daar niet voor opdraaien

Ik heb al genoeg gedaan. Tis nie mijn relatie en ik heb daar in principe niks mee te zien, ma telkens opnieuw krijg ik een haak in mn kleren die mij terugtrekt in hun cirkel waardoor ik hun problemen ook ervaar.

Mn moeder controleert mijn vader constant, mn vader gaat nog constant weg me die ene "vrouw", ik moe altijd berichten sturen als mn pa thuis is, ik zou van mijn moeder slechte dingen moeten zeggen zodat mijn pa mss medelijden krijgt omdat het uit mijn mond komt, het stopt gewoon NERGENS.

Gentille

Legacy Member
Stancke zei:
Kijk eerst wat de school kan doen, misschien kunnen ze ook andere hulp geven dan alleen voor een kot.

Ik denk niet dat hogescholen of universiteiten zich veel aantrekken van zo een zaken :confused:

Stancke

Legacy Member
gentille zei:
Ik denk niet dat hogescholen of universiteiten zich veel aantrekken van zo een zaken :confused:

Geen idee eerlijk gezegd. Je weet nooit dat er iemand zit dat je niet als een nummer beschouwd.

Xevven

Legacy Member
den-kimi zei:
roep u vader en moeder samen en zeg ze eens goed u gedacht. als zij niet meer kunnen samenleven moet gij daar niet voor opdraaien

en da gaat iets oplossen?

russian

Legacy Member
BaBsie zei:
Tis waar, gebt gelijk. Derjuist zat ik nog te denken van al moe ik elke dag mijzelf heen en weer sleuren naar alle kanten van België, kzou content zijn als ik ergens naartoe kon waar ik kan genieten van de dingen die wel nog goed gaan in mn leven.

En tis zoiezo een grote en zware stap, en ik heb niks financiële steun, dus die afstand speelt zoiezo parten. Kmoe dan mss een abonnement nemen voor de trein, das ook al nie goedkoop. En ook, ik profiteer praktisch nooit van mensen, als ik dan bij iemand zou moeten zitten voel ik mij enorm schuldig.

Je kan overwegen om in het weekeinde in een kledijwinkel te werken (wordt veel gevraagd). Is wel een nadeel van je vertrek. Even goed alles op een rijtje zetten en beslissen, denk ik. Je gaat wel niet over één nacht ijs en het is dan goed dat er nog mensen hun mening geven (hopelijk mensen die de stap ook hebben gezet).

Ik zou goed nadenken alvorens te acteren want het is wellicht een belangrijke stap voor heel je leven.

Stancke zei:
Geen idee eerlijk gezegd. Je weet nooit dat er iemand zit dat je niet als een nummer beschouwd.

Ja, maar het geld moet van ergens komen en er moet een lijn getrokken worden (als je het één persoon toelaat, hebben anderen er ook recht op). Ik denk dat je beter eens naar de Vlaamse hulplijn belt, die geven wellicht informatie over waar je al dan niet recht hebt (wellicht een soort studiebeurs ofzo).

VinceFeet

Legacy Member
gentille zei:
Ik denk niet dat hogescholen of universiteiten zich veel aantrekken van zo een zaken :confused:

Stancke zei:
Geen idee eerlijk gezegd. Je weet nooit dat er iemand zit dat je niet als een nummer beschouwd.

Daar zou je nog van kunnen verschieten denk ik. Ik dacht dat hier aan de UA zelfs een soort van dienst bestond voor het geval je zever zou hebben met je kot(baas) ofzo... Of ze je (financieel) gaan willen steunen weet ik niet, maar er zal sowieso wel iets of iemand zijn waar je terecht kan.

Babs

Legacy Member
russian zei:
Je kan overwegen om in het weekeinde in een kledijwinkel te werken (wordt veel gevraagd). Is wel een nadeel van je vertrek. Even goed alles op een rijtje zetten en beslissing, denk ik. Je gaat wel niet over één nacht ijs en het is dan goed dat er nog mensen hun mening geven (hopelijk mensen die de stap ook hebben gezet).

Ik zou goed nadenken alvorens te acteren want het is wellicht een belangrijke stap voor heel je leven.

Ik denk aan de toekomst. School is het enigste waar ik iets mee kan bereiken later, en als ik da nu verwaarloos verlies ik mss een jaar, en dan "kost ik" nog meer. En ik ken mijzelf, ik zit hier nu al volop in tranen terwijl ik belangrijke werkskes heb tegen volgende week.

Werken in het weekend ga voorlopig nie, anders zie ik mijn vriend al helemaal niemeer.

Gentille

Legacy Member
VinceFeet zei:
Daar zou je nog van kunnen verschieten denk ik. Ik dacht dat hier aan de UA zelfs een soort van dienst bestond voor het geval je zever zou hebben met je kot(baas) ofzo... Of ze je (financieel) gaan willen steunen weet ik niet, maar er zal sowieso wel iets of iemand zijn waar je terecht kan.

Je kan financiële middelen krijgen via de hogeschool of universiteit maar ik denk dat je daarvoor al met serieuze argumenten voor de dag zal moeten komen.

EternalSilence

Legacy Member
inschrijven als zelfstandig student, dan moet je maar 50€ betalen voor inschrijvingsgeld, en krijg je nog eens 3000€ voor een jaar door te komen, is niet veel.


ook naar die speciale centrums gaan he
veel sterkte

Genius

Legacy Member
BaBsie zei:
Ik denk aan de toekomst. School is het enigste waar ik iets mee kan bereiken later, en als ik da nu verwaarloos verlies ik mss een jaar, en dan "kost ik" nog meer. En ik ken mijzelf, ik zit hier nu al volop in tranen terwijl ik belangrijke werkskes heb tegen volgende week.

Werken in het weekend ga voorlopig nie, anders zie ik mijn vriend al helemaal niemeer.

Alleen gaan wonen, al is het op kot, zou ik ten sterkste afraden. Zeker als je niet werkt (in het weekend toch niet, mss in de week wel maar daar heb ik dan over gekeken)...dat kan je financieel gewoon niet aan.

russian

Legacy Member
GeneH zei:
Alleen gaan wonen, al is het op kot, zou ik ten sterkste afraden. Zeker als je niet werkt (in het weekend toch niet, mss in de week wel maar daar heb ik dan over gekeken)...dat kan je financieel gewoon niet aan.

Ik denk het ook. Je krijgt dan pas een besef hoe duur het leven is, en hoeveel luxe je moet opgeven. Indien je de stap zet, lijkt het mij althans beter van wel te gaan werken in het weekend.

Ook kan je bij b.v. de UGent over de middag helpen in de keuken van studentenrestaurants e.d. Even informeren hiernaar. Je hebt sowieso financiële middelen (of steun) nodig, hoe hard dat ook klinkt.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan