Archief - Vrienden maken

Hopelijk ben ik hier niet de enige, maar ik worstel enorm met het maken van vrienden. Ik lijd al jaren aan sociale angst en blijkbaar schrikt dat veel mensen af. Ik heb steeds het geluk gehad een goede vriend te hebben, maar ze hebben me telkens weer laten vallen, en nu zit ik weer zonder vrienden of zelfs een goeie kennis.

Sinds september/oktober neem ik medicatie voor mijn sociale angst, en dat heeft goed gewerkt. Ik kan nu veel makkelijker een gesprek voeren met iemand. Maar nooit komt het verder dan dat. Ik heb het gevoel dat ik gewoon niet interessant genoeg ben voor anderen, ook al is het dat misschien niet zo.

Op één vlak kan ik echter totaal nog niet functioneren en dat is in groep. En je kan eigenlijk geen dag verder vooraleer je met een groep wordt geconfronteerd. Ik verdwijn steeds in de achtergrond, weet niets te zeggen, en als ik dan eindelijk iets weet ben ik ofwel te laat of moet ik iemand onderbreken die ondertussen naar een ander onderwerp uitwijkt.

Het grote probleem is dat het enorm veel tijd vergt vooraleer iemand me echt leert kennen en ik openbloei. In het middelbaar was dat nooit moeilijk, je was steeds verplicht bij elkaar in kleine groepen en zo leer je elkander kennen. Maar in het hoger onderwijs ligt dat een pak ingewikkelder. En het is moeilijk om gewoon aan iemand te vragen of je mee mag na de les, er is steeds die angst dat je dan weinig zegt en dan ben je weer die stille, creepy jongen.

Zijn er anderen die dit probleem ervaren? Eventueel overwonnen? Wat advies is steeds welkom

Ik zeg ook weinig. Enerzijds komt dat omdat andere mensen mij meestal niet echt interesseren, anderzijds heb ik gewoonweg niets te zeggen. Je valt op in een groep als je veel kan zeveren en laat dit nu iets zijn wat ik niet kan .
Veel vrienden heb ik dan ook niet (tot zover ik iemand als een vriend beschouw). Er zijn dagen dat ik in een goede bui ben en heel aardig en sociaal ben tegen zowat iedereen, op andere dagen moet iedereen me met rust laten met hun gezever . Het laatste komt vaker voor.

Het afgelopen jaar heb ik al m'n contacten verwaarloosd, zodat ik -zowel binnen als buiten de schoolpoorten- slechts contact heb met een twee of drietal mensen (op regelmatige basis) . Ook voor hen voel ik geen oprechte interesse.
Over twee maanden ga ik alleen wonen in Leuven en ik vraag me dan ook elke dag af hoe ik in hemelsnaam 'vrienden' ga maken met mijn attitude tegenover de rest .

Gohja, ik kom het beste overeen met mijn maten uit het middelbaar en heb bijgevolg niet veel nood aan vriendjes erbij uit het hoger onderwijs. Ik ken van mijn richting nog geen 10 personen, maar dat kan me echt geen fuck schelen. Op den unief zal ik wel altijd goeiedag zeggen (alsik goed gezind ben ^^) maar in een groep zal ik nooit het woord nemen.

welke medicatie is dat dan dat je neemt voor je sociale angst?

Destiser zei:

welke medicatie is dat dan dat je neemt voor je sociale angst?

Klik om te vergroten...

Ik neem Serlain, maar dat wordt uitgebreid met andere medicatie om depressie tegen te gaan, wat eigenlijk nog een beetje een zoektocht is. Net gestopt met Zyprexa, en vanaf morgen begin ik met Solian (Amisulpride).

Je hoeft niet per se veel vrienden te hebben, of zelfs één vriend. Ik ken een paar personen die 'loners' zijn. Mensen die liever alleen zijn terwijl ze naar hun mp3-speler luisteren. Enige storing van buitenaf is voor hun onaangenaam, maar dat is ook geen probleem voor mij. Als je maar gelukkig bent met wat je doet vind ik. Ga dus zeker niet geforceerd handelen om een zo groot mogelijke vriendenkring uit te bouwen. Soms is één vriend of vriendin genoeg om je dag door te komen.

Verder is een kleine vriendenkring handig om het kaf van het koren te scheiden. Ik ken ook mensen waar ik het helemaal niet mee kan vinden, maar als ik hen tegen kom (meestal vrijdagavond dan) dan doe ik wel steeds vriendelijk en praat ik daar heel eventjes mee. Ik zou deze personen nooit vertrouwen of ik zou er nooit een lang gesprek mee houden, maar je moet gewoon beseffen dat een persoon nooit zo door en door slecht kan zijn dat je er geen gesprek mee kan hebben.
Nooit vooroordelen hebben, nooit. Op deze manier kan je ook vermijden dat je vrienden zal hebben die allemaal hetzelfde karakter hebben (een typisch voorbeeld is een witte ***** die een heleboel andere witte ****** als vrienden heeft, maar nooit zou praten met iemand die pakweg naar Jazz luistert ). Door je niet op te dringen, maar goed aan te voelen (door mensenkennis of signalen) of personen aardig en boeiend genoeg zijn om mee te praten zal je wel mensen leren kennen.
Probeer dus met iedere praatgrage persoon die je regelmatig ziet en tegenkomt te praten, maar blijf kritisch en maak een onderscheid tussen kennissen en vrienden. Voor je het weet ken je mensen die helemaal verschillend zijn. Althans, zo doe ik het. Ik dring mij nooit op in een groep, want dat trekt mensen aan die ik vaak niet leuk acht.

Wel, er zijn enkele dingen die je kan proberen.

meeste logische "contacten met de buitenwereld":
- je kan jezelf bij een (recreatieve desnoods, dus eentje die niet voor de eerste plaats ijvert, anders kan je "weer" buiten gesloten worden) sportclub aansluiten (dan wel een sport die in ploegverband wordt gespeeld)
- aan vrijwilligerswerk doen: werken met invaliden, bejaarden, vuilnis oprapen, etc... je slaat een praatje met die mensen, weet wat te vertellen over je ervaringen als "vrijwilliger" en wat zotte Ettiene deze week weer heeft uitgestoken, e.d.. Daarboven zijn vrijwilligers denk ik wel vaker vriendelijkere/ontvankelijkere mensen dan "niet-vrijwilligers".
- ik zie ook dat je een student bent (=/= hoger onderwijs), je zou je misschien kunnen aansluiten bij de studentenvereniging van jouw faculteit/richting

je kan ook proberen "als een freak" bij te zijn met de media en alles wat daar bij komt kijken (film, nieuws, boeken, wetenschap, roddels?, ..) zodat je altijd wel iets weet te vertellen/aan te vullen wanneer je mensen bezig hoort over dat onderwerp

zelf ben ik niet Koning Sociaal, maar ik kan een praatje slaan met de mensen met wie ik dat wil en kan - hoop ik - toch voldoende in groep functioneren

(note: ik zit op dit moment niet in een recreatieve sportclub en heb nog nooit aan vrijwilligerswerk gedaan ^^)

nuja,
zelfvertrouwen is the key,
en niet per sé een aangeboren key

@boogje: Niemand, maar dan ook NIEMAND kiest ervoor om alleen te zijn. Mensen zijn sociale wezens, sociaal contact is een basisbehoefte van de mens. Kijk naar Kim De Gelder, ook iemand waarvan iedereen beweert dat hij graag alleen was, maar die is zot geworden van de eenzaamheid.

Ik ben socialer geworden tegenover vroeger (niet de periode meegerekend van 6-14 jaar fzo) omdat ik toen toch steeds buiten zat, ja wa doe je als je nog jong bent .
Ben redelijk stil, maar dit heeft ook zo zijn momenten... tis al wreed veel verbeterd tegenover vroeger de periode dus van 14-18, ook omdat ik meer buiten kom en het uitgaans leven begin te appriceren. Als ik een pintje meer heb gedronken, staat mijn mond voor geen seconde stil en begin ik met iedereen te praten .

Blackadder7 zei:

@boogje: Niemand, maar dan ook NIEMAND kiest ervoor om alleen te zijn. Mensen zijn sociale wezens, sociaal contact is een basisbehoefte van de mens. Kijk naar Kim De Gelder, ook iemand waarvan iedereen beweert dat hij graag alleen was, maar die is zot geworden van de eenzaamheid.

Klik om te vergroten...

Er moet natuurlijk enig menselijk contact zijn. De personen waar ik het over heb kunnen nog altijd praten tegen hun moeder en vader en zullen uiteraard af en toe praten met wat vrienden. Ik bedoel gewoon dat je mensen hebt die eerder alleen ergens naartoe willen gaan omdat ze praten met andere mensen niet boeiend genoeg vinden of te veel energie eist.

Alcohol, problem ánd solution to lifes problems. Wordt ge sociaal van. Vroeger was ik ook een heel stille jongen. De enige plaats waar ik "voluit" babbel, is de plaats waar mijn beste vrienden zijn (zijn er 2 denk ik) en mensen waarmee ik vaak online praat en dan uiteindelijk tijdens het uitgaan zie.
Natuurlijk moet ge wel nog beetje zeker in het leven staan, ik bedoel: als ge denkt dat ge überlelijk zijt en uwe adem stinkt, dan ga je bijgevolg minder praten.
Daarom heb ik altijd chiques en vicks in mijn rugzak zitten, en zorg ik dat ik altijd gewassen buiten ga als ik weet dat ik met mensen moet praten.

boogje zei:

Er moet natuurlijk enig menselijk contact zijn. De personen waar ik het over heb kunnen nog altijd praten tegen hun moeder en vader en zullen uiteraard af en toe praten met wat vrienden. Ik bedoel gewoon dat je mensen hebt die eerder alleen ergens naartoe willen gaan omdat ze praten met andere mensen niet boeiend genoeg vinden of te veel energie eist.

Klik om te vergroten...

Ik herken mezelf voor een deel in jouw uitleg, maar wat ik dan wel heb is dat ik het moeilijk vind om ergens alleen te zijn. Maar zodra ik dan gezelschap heb, krijg ik daar ook weer spijt van dat ik gezelschap heb .

Ik had ook beetje dat probleem van nooit iets te zeggen in klas etc. maar de laatste 2 jaar is dat serieus verbeterd. Maar smijt mij in een groep van mensen die ik niet ken, ik zeg geen woord. Heb het altijd moeilijk om spontaan iets te vertellen. Soms komt er dan wel iets als iemand anders iets in die aard verteld maar dan nog :/
Ik ben graag op mijzelf maar ben ook wel graag bij vrienden.

boogje zei:

Ik bedoel gewoon dat je mensen hebt die eerder alleen ergens naartoe willen gaan omdat ze praten met andere mensen niet boeiend genoeg vinden of te veel energie eist.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je in zo'n situatie dan gewoon niet beter weet.
Als je nooit echt goede vrienden gehad hebt zal je ook niet weten wat je mist.

fireflymr zei:

Ik denk dat je in zo'n situatie dan gewoon niet beter weet.
Als je nooit echt goede vrienden gehad hebt zal je ook niet weten wat je mist.

Klik om te vergroten...

Ofwel heb je redelijk wat angst waardoor je gewoon niet durft. Iedereen heeft van mij gedacht dat ik ook graag alleen was terwijl ik daar juist enorm van afzag.

fireflymr zei:

Ik denk dat je in zo'n situatie dan gewoon niet beter weet.
Als je nooit echt goede vrienden gehad hebt zal je ook niet weten wat je mist.

Klik om te vergroten...

Dat betwijfel ik. Je merkt toch dat er mensen zijn die nooit op hun eentje kunnen zijn, want dat is voor hen overdraagbaar. Waarom zou dan niet het tegengestelde bestaan? Trouwens, mijn uitleg hoef je niet in het belachelijke te trekken. Uiteraard hebben deze personen ook vrienden, maar hebben ze veel tijd nodig voor hun alleen om alles op een rijtje te zetten, rust te vinden, veel na te denken, genieten ze van de rust om alleen te zijn en het geluid van de stilte (). Dit is trouwens geen aanval op de threadstarter. Ik zeg gewoon dat er mensen zijn die er voor kiezen om niet heel veel sociaal contact te hebben en ik trap precies op Blackadder zijn tenen. De kwestie van de OP en deze staan volledig los van elkaar.

Boogje, ik voel mij niet echt op mijn tenen getrapt, maar het ligt wat lastig omdat iedereen ook van mij dacht dat ik liever alleen was, terwijl het tegengestelde waar was.

Dat wist ik niet en doet er uiteindelijk helemaal niet toe aangezien ik het over andere personen heb.

Eigenlijk toch een beetje, want een (groot?) deel van die anderen zijn mogelijk net als mij en ik vrees dat veel mensen nog steeds zo over mij denken, wat mij natuurlijk niet echt vooruithelpt.

Ik heb ook wel een beetje last van jouw probleem. Ik heb nog altijd vrienden, niet te veel, misschien een beetje te weinig. Ik heb 1 heel goede vriend aan wie ik alles kan vertellen. Het vinden van zo'n "soulmate" (als je het zo wil noemen ) is waarschijnlijk iets moeilijks, ik ben ook maar per toeval met hem beginnen praten enzo.

Zoals eerder gezegd: heb geen vooroordelen over mensen. Ik heb daar persoonlijk verschrikkelijk veel last van. Als ik iemand hoor praten, of gewoon door de manier waarop ze zich kleden en zich gedragen kan ik al heel snel mijn besluit nemen: 'Met deze persoon praat ik niet, ik kan hem/haar niet af'. Dit is mij al veel gezegd geweest, en ik weet ook wel dat ik het niet zou mogen doen, maar het is toch iets moeilijks.

Probeer gewoon een beetje meer open te staan voor je omgeving. Is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar het helpt toch wel

(Sites als Netlog en Facebook kunnen daar echt wel bij helpen )