Wooncrisis in Vlaanderen: onbetaalbaar vastgoed

[ThomasMore]

Beperkt t.o.v. van de hele bevolking inderdaad. Een kleine minderheid dus.

Dat is geen wooncrisis, in wat voor context dan ook.

Kom, kom... Een 'crisis' is te straf maar een 'kleine minderheid' is ook wel wat kort door de bocht. De groep die zich niet langer een woning kan permitteren groeit. Een eigen woning wordt daardoor onbereikbaar voor een groeiende groep mensen.

De grafiek van @Brt is toch duidelijk:

- Belgische huiseigenaars boven 60% mediaan inkomen: stagnatie, maar we zitten nog net boven het Europese gemiddelde.
- Belgische huiseigenaars onder de 60% mediaan inkomen: dalend en we duiken onder het Europese gemiddelde.

Een kleine minderheid is dat niet he.

Soit, misschien ook 's tijd dat we het concept van wonen herbekijken. Net na de studies huurde ik met vrienden een huis in het centrum van Leuven, dat was spotgoedkoop door de gedeelde huur en had bovendien enorme Friends-vibes. Van zodra de kinderen de deur uit zijn zou ik onmiddellijk opnieuw gaan samenhokken met vrienden. Deze keer dan wel wat luxueuzer. Friends voor vijftigers of zoiets

https://www.immoweb.be/nl/zoekertje/uitzonderlijk-vastgoed/te-koop/kraainem/1950/10473328 https://www.immoweb.be/nl/zoekertje/uitzonderlijk-vastgoed/te-koop/putte/2580/10530498

In zoiets zie ik me wel zitten met een leuke bende.

 

[Sylverscythe]

Ik zou misschien beter niet posten want ik word wat kwaad van de whine posts in dit topic. Grow some f ing balls. Met veel respect voor de @Mulan 's en @JPV 's van dit forum die zelf de tering naar de nering zetten en er het beste van maken en geduldig blijven argumenteren met de nodige cijfers.

Ik vind dat jij wel gewoon de andere richting uitgaat van de "whine posts" hoor.

Ik ben vanmorgen om 6u wakker geworden om nu op mijn werk aan te komen. Met de trein en +10km fietsen met een 10j oude fiets in de benen. Ik had ook tot 7u in mijn nest kunnen liggen om ook nu aan te komen, met mijn relatief goedkope auto die voor de deur staat. Maar mijn werkgever betaalt mijn trein en een fietsvergoeding, dat is ofwel 10EUR naft betalen of 5EUR fietsvergoeding krijgen, en met 15EUR kan ik veel doen. (Ik verdien intussen (fulltime) 6k bruto dus is het nog nodig? Misschien niet, maar ik denk elke ochtend aan wat ik met die 15EUR voor mijn kinderen kan kopen. En ik ben niet te beroerd om die 15EUR speelgoed voor mijn kinderen in de kringwinkel te kopen, want weet je, die klein mannen don't give a shit.) Mijn jongere collega's wonen op een scheet hiervan maar komen wel met hun BMW werken. Ik kan zo nog veel voorbeelden geven.

Dat klinkt voor mij vooral als een mentale "winst" eerlijk gezegd, jezelf goed voelen omdat je je "luxe" ontzegt terwijl het niet nodig is. Misschien kunnen die jonge collega's ook wel hun rekening maken natuurlijk?

At the end of the day waren mijn ouders lage sociale klasse, heb ik weinig van thuis mee gekregen. Hard gestudeerd, tegen de odds in als kind van een moeder met een BSO diploma een master gehaald en tijdens het werken nog een tweede. Na het afstuderen "tussen de buitenlanders" gaan wonen (in een structureel degelijk appartement, ik kon maar wou mijn geld niet geven aan een gelijkaardige woning in een "betere" buurt). Wat later is mijn partner bij me komen wonen. Goeie tijden beleefd in ons 5m2 slaapkamertje hoor, was gezellig. And so on.

Resultaat? Vijf jaar geleden onze nieuwbouw woning gekocht in een "goede" buurt op <5km van de markt van een grootstad, 450k. Wel zelf verder afgewerkt, zot verklaard door sommigen om te verhuizen zonder vloerbekleding bv. Intussen zelf verder afgewerkt, en (met wat extra aflossen) voor 50% afbetaald, we zijn nu begin onzer dertiger jaren. We slapen nog altijd in een slaapkamertje waar net een dubbel bed in past trouwens. Nog steeds gezellig hoor. We hebben nog steeds geen iPhones homecinema Duitse auto's bedrijfswagens allinreizen merkkledij wekelijks restaurantbezoek en weetikveelwat, maar 't interesseert me niet.

Ik zal niet ontkennen dat je ook echt pech kan hebben, zware ziekte op je 25ste, echte kansarmoede etc., maar die zitten hier niet (in heel beperkte mate) op het forum.

Het is een mooie prestatie, maar ook deze situatie valt gewoon niet door te trekken naar een soort "mensen zagen teveel, ze moeten gewoon harder hun best doen". Ik geloof echt niet dat de "nuchtere Vlaming" nu compleet de kaart heeft getrokken van wekelijks restaurantbezoeken, alles op krediet kopen, merkkledij, dure smartphone's, etc. Dat lijkt me nogal hard een amalgaam van allemaal aparte zaken die mensen opmerken, om dat een soort beeld te krijgen van hoe mensen nu zijn.

Niet persoonlijk op jou hoor, maar in veel discussies valt het altijd wat uit elkaar in de twee extremen. In dit geval lijkt dat te zijn "er is een groot probleem en niemand kan nog iets kopen" of "er geen probleem want mensen zijn rotverwend". Ik zou denken dat we ergens daartussen zitten.

 

[ThomasMore]

Ik zou misschien beter niet posten want ik word wat kwaad van de whine posts in dit topic. Grow some f ing balls. Met veel respect voor de @Mulan 's en @JPV 's van dit forum die zelf de tering naar de nering zetten en er het beste van maken en geduldig blijven argumenteren met de nodige cijfers.

Ik ben vanmorgen om 6u wakker geworden om nu op mijn werk aan te komen. Met de trein en +10km fietsen met een 10j oude fiets in de benen. Ik had ook tot 7u in mijn nest kunnen liggen om ook nu aan te komen, met mijn relatief goedkope auto die voor de deur staat. Maar mijn werkgever betaalt mijn trein en een fietsvergoeding, dat is ofwel 10EUR naft betalen of 5EUR fietsvergoeding krijgen, en met 15EUR kan ik veel doen. (Ik verdien intussen (fulltime) 6k bruto dus is het nog nodig? Misschien niet, maar ik denk elke ochtend aan wat ik met die 15EUR voor mijn kinderen kan kopen. En ik ben niet te beroerd om die 15EUR speelgoed voor mijn kinderen in de kringwinkel te kopen, want weet je, die klein mannen don't give a shit.) Mijn jongere collega's wonen op een scheet hiervan maar komen wel met hun BMW werken. Ik kan zo nog veel voorbeelden geven.

At the end of the day waren mijn ouders lage sociale klasse, heb ik weinig van thuis mee gekregen. Hard gestudeerd, tegen de odds in als kind van een moeder met een BSO diploma een master gehaald en tijdens het werken nog een tweede. Na het afstuderen "tussen de buitenlanders" gaan wonen (in een structureel degelijk appartement, ik kon maar wou mijn geld niet geven aan een gelijkaardige woning in een "betere" buurt). Wat later is mijn partner bij me komen wonen. Goeie tijden beleefd in ons 5m2 slaapkamertje hoor, was gezellig. And so on.

Resultaat? Vijf jaar geleden onze nieuwbouw woning gekocht in een "goede" buurt op <5km van de markt van een grootstad, 450k. Wel zelf verder afgewerkt, zot verklaard door sommigen om te verhuizen zonder vloerbekleding bv. Intussen zelf verder afgewerkt, en (met wat extra aflossen) voor 50% afbetaald, we zijn nu begin onzer dertiger jaren. We slapen nog altijd in een slaapkamertje waar net een dubbel bed in past trouwens. Nog steeds gezellig hoor. We hebben nog steeds geen iPhones homecinema Duitse auto's bedrijfswagens allinreizen merkkledij wekelijks restaurantbezoek en weetikveelwat, maar 't interesseert me niet.

Ik zal niet ontkennen dat je ook echt pech kan hebben, zware ziekte op je 25ste, echte kansarmoede etc., maar die zitten hier niet (in heel beperkte mate) op het forum.

Wat is je punt precies? Zoek je schouderklopjes? Zoals jij zijn er velen en net zoveel die het nog beter hebben gedaan: so what. Daar gaat het niet om he.

 

[JPV]

De grafiek van @Brt is toch duidelijk:

- Belgische huiseigenaars boven 60% mediaan inkomen: stagnatie, maar we zitten nog net boven het Europese gemiddelde.
- Belgische huiseigenaars onder de 60% mediaan inkomen: dalend en we duiken onder het Europese gemiddelde.

Over de zin en onzin van die grafiek heb ik hier al een post gemaakt:

Wooncrisis in Vlaanderen: onbetaalbaar vastgoed

Als je dan ziet hoeveel onbenutte percelen als investering worden gebruikt lijkt me dat wel een factor om als overheid in te grijpen en zo het aanbod te verhogen. Ook wel riskant natuurlijk. Er is in verschillende gemeenten dacht ik een taxatie op braakliggende bouwgrond/leegstaand vastgoed...

www.beyondgaming.be

Kort herhalen: de groep van mensen met een inkomen van < 60% van de mediaan is gezakt. Maar in die groep, nét doordat er minder mensen inzitten, daalt het woningbezit natuurlijk.

(met een voorbeeld uitgedrukt: als morgen de mensen tussen de 30% en 60% van het mediaanloon allemaal hun loon zien stijgen boven de 60%, dan zal er quasi geen enkele woningbezitter meer zitten in de groep <60% mediaan loon. Maar dat toont niet aan dat het slechter zou gaan, want de mensen zouden net een hoger inkomen hebben.

Of omgekeerd: als je het mediaan inkomen zal doen dalen, door bvb iedereen uit de laagste 40% van de bevolking 10% minder loon te geven, dan zal de grafiek stijgen. Verbeteren doet de situatie in de praktijk echter niet.

 

[Mulan]

Wat is je punt precies? Zoek je schouderklopjes? Zoals jij zijn er velen en net zoveel die het nog beter hebben gedaan: so what. Daar gaat het niet om he.

Het gaat er om dat er vaak (niet altijd!) wèl de mogelijkheid is om vastgoed te verwerven, ook met een bescheiden inkomen, zolang je maar inziet dat je als twintiger niet hetzelfde kan hebben als een veertiger met hoger inkomen, eventueel een partner,...

Het lijkt alsof velen neerkijken op een echte starterswoning, dat te min vinden. Maar niet zien dat dat heel vaak de ideale opstap is om bvb 10-15j later wèl te kunnen kopen wat je wel wil.

 

[Sylverscythe]

Het gaat er om dat er vaak (niet altijd!) wèl de mogelijkheid is om vastgoed te verwerven, ook met een bescheiden inkomen, zolang je maar inziet dat je als twintiger niet hetzelfde kan hebben als een veertiger met hoger inkomen, eventueel een partner,...

Het lijkt alsof velen neerkijken op een echte starterswoning, dat te min vinden. Maar niet zien dat dat heel vaak de ideale opstap is om bvb 10-15j later wèl te kunnen kopen wat je wel wil.

Ik moet wel zeggen dat ik het niet zag zitten om serieus zelf te verbouwen. En ik heb eigenlijk nog altijd die mening, al is dat niet doen natuurlijk ook een vorm van luxe. Het is dan een relatief recent appartementje geworden.

Zou het in plaats van neerkijken ook niet deels gewoon een verlies van "handigheid" zijn? Algemeen leren volgens mij minder en minder mensen met hun handen nog iets doen, en wordt dat ook minder doorgegeven in het gezin. Ik denk als je het % van de bevolking nu en 20 jaar geleden zou vergelijken die nog nooit een boor hebben gebruikt je wel een stijging zou zien. En veel zaken zijn op zich niet moeilijk, maar als je van 0 vertrekt is de drempel gewoon groter.

 

[MisterV]

Van zodra de kinderen de deur uit zijn zou ik onmiddellijk opnieuw gaan samenhokken met vrienden. Deze keer dan wel wat luxueuzer. Friends voor vijftigers of zoiets

https://www.immoweb.be/nl/zoekertje/uitzonderlijk-vastgoed/te-koop/kraainem/1950/10473328 https://www.immoweb.be/nl/zoekertje/uitzonderlijk-vastgoed/te-koop/putte/2580/10530498

In zoiets zie ik me wel zitten met een leuke bende.

Ik niet, ben teveel gesteld op mijn persoonlijke rust en ruimte. Elk zijn goesting daarin natuurlijk

Als ik kijk naar mijn eigen situatie: Uit elkaar, gelukkig het huis kunnen behouden. Er is nogal wat werk aan en dat zal ferm op 't gemak zijn want moet het allemaal zelf betalen en mijn wedde is weliswaar best ok maar bijlange niet "brutoloontopic-waardig". Het huis is eigenlijk te groot voor mijzelf en twee kinderen die hier halftijds verblijven, maar: Ik heb een tuin waar ik enorm van kan genieten (en veel werk aan heb ) en een huis dat van mijzelf is.

Ik zou het hier kunnen verkopen en kleiner gaan wonen, maar, in de huidige staat van binnenafwerking is dat een risico en verwacht ik niet daar veel winst op te maken én moet ik dan wel wat kopen aan de huidige prijzen en dat is als alleenstaande niet haalbaar zonder in hetzelfde straatje te eindigen: Een huis met (veel) werk aan. Of ik moet huren, maar de huur van een iet of wat degelijk huis met tuin ligt dan weer in lijn met mijn afbetaling. Huur wordt wel geïndexeerd, mijn afbetaling blijft altijd gelijk. Langs de andere kant: Geen kosten aan verbouwingen en dergelijke.

Het is allemaal afwegen dus het idee is nu: Hier blijven wonen, mijn huis wat verbeteren op een traag tempo en eens de kinderen groter zijn en de oudste het huis stilaan uittrekt (dan zijn we een jaar of 10 verder) waarschijnlijk verkopen en kleiner gaan wonen. Tegen dan is het hier qua binnenafwerking hopelijk ok.

Ik kom perfect rond zonder dat ik het gevoel heb te moeten inboeten aan comfort, mijn eisen liggen daar waarschijnlijk ook wel een stuk lager dan veel anderen. De overschot vliegt grotendeels apart om te investeren in het huis en voor grote aankopen zoals een auto. Enige pijnpunt is dat ik mijn huis liever sneller afgewerkt zie en zotte reizen ga ik ook niet moeten maken maar het is gewoon keuzes maken in het leven hé. En ik ga belachelijk lang moeten afbetalen aangezien ik de uitkoopsom voor de ex heb moeten bijlenen met verlenging looptijd lening.

 

[Mulan]

@Sylverscythe helemaal mee eens hoor! De handigheid, geduld en de tijd is er heel vaak niet.

Maar dan kan je idd vaak wel iets vinden dat "meer af" is maar kleiner, verder gelegen,... Voor +- hetzelfde budget.
(Opnieuw: absoluut niet voor iedereen haalbaar. En volgens mij heeft het er zeker mee te maken dat je niet meer "zomaar" de volle pot kan lenen in tegenstelling tot vroeger)

 

[Brt]

Een selectie op immoweb van huizen en appartementen van 250k (dus met wat marge), mét terras of tuin, mét minstens 2 slaapkamers (dus zeker voldoende voor alleenstaande), mét ingerichte keuken, energieniveau A-D, zonder de te renoveren of verbouwen woningen.

Bekijk bijlage 19550

er is hier NIEMAND denk ik die gezegd heeft dat er niks mis is met de woningmarkt en dat de schuld volledig bij de kopers ligt. En ja, voor een alleenstaande zonder spaarpot en zonder exuberant loon is het kopen van een goed uitgeruste rijwoning met een drietal slaapkamers tuin gigantisch moeilijk. Een klein appartement moet echter voor de meeste mensen lukken.

De woningmarkt is niet onmogelijk. Er zijn in België weinig mensen die zich géén woning kunnen veroorloven en moeten samenhuizen uit noodzaak, zoals in Nederland. De woningKOOPmarkt is wel niet voor iedereen weggelegd. Je moet je dan echter wel afvragen of de overheid ervoor moet zorgen dat iedereen een woning kan kopen. Daar ben ik niet zo zeker van dat dit maatschappelijk nodig is (pas op: dat wil niet zeggen dat huurders die een klein inkomen hebben niet extra ondersteund moeten worden).

Is de woningmarkt LASTIGER geworden dan vroeger? Ja, voor aankoop van een rijwoning als alleenstaande. Zeker. Maar echt, refereren naar de jaren 50 om te zeggen dat het nu lastiger geworden is, dat is onzin. Toen had de gemiddelde woning nog geen badkamer, was een aansluiting op de riolering een minderheid en was de wc buiten. Bovendien woonden oma en opa nog mee in de woning (en waren er dus wel degelijk meer dan 1 kostwinner...)

Flashback naar een huis van de jaren ’50: 8 nostalgische weetjes

De hippe senioren veroveren het internet. Senioren vinden hier informatie speciaal voor senioren: mailgroepen, forum, nieuws, gezondheid, pc hulp, reizen,...

www.seniorennet.be

Nu, hier loop je het risico dat je in 'nostalgie' terechtkomt, want het zijn deels geen concrete cijfers.

Echter, dit zijn de cijfers van in 1991 (eerder niet terug te vinden), in aanwezigheid van %:
Ingerichte badkamer 83,1 %
Centrale verwarming 57,0 %
Telefoonaansluiting 74,4 %
Tuin 64,6 %
Keuken 89,7 %
WC 91,9 %
Steenkool 9,3%

https://statbel.fgov.be/sites/default/files/Over_Statbel_FR/Sociaal-Economische%20Enqu%C3%AAte%202001%20-%20monografie%202%20Woning%20en%20woonomgeving%20in%20Belgi%C3%AB.pdf

Ik vind het niet relevant dat er vroeger minder 'luxe' was. De welvaart is nu eenmaal toegenomen. Het gaat om de 'gemiddelde 'levensstijl van vandaag en daar is het duidelijk dat lagere inkomens het relatief moeiljker hebben (wat je ook aangeeft).

Dus dan is de vraag natuurlijk: hoe dit op te lossen. En als er nu meer alleenstaanden zijn dan zal daar toch ook iets moeten voor gedaan worden want die hebben ook recht op een toekomst (eigen vastgoed?) zodat ze weten waarvoor ze gaan werken. Anders gaan die wellicht minder gemotiveerd zijn om te gaan werken en zich laten 'onderhouden' door de overheid (uitkering en sociale woning is dan namelijk een interessant alternatief want als het toch niet lukt met werken om vastgoed te kopen waarom dan nog gaan werken...).

 

[phate_13]

Over de zin en onzin van die grafiek heb ik hier al een post gemaakt:

Wooncrisis in Vlaanderen: onbetaalbaar vastgoed

Als je dan ziet hoeveel onbenutte percelen als investering worden gebruikt lijkt me dat wel een factor om als overheid in te grijpen en zo het aanbod te verhogen. Ook wel riskant natuurlijk. Er is in verschillende gemeenten dacht ik een taxatie op braakliggende bouwgrond/leegstaand vastgoed...

www.beyondgaming.be

Kort herhalen: de groep van mensen met een inkomen van < 60% van de mediaan is gezakt. Maar in die groep, nét doordat er minder mensen inzitten, daalt het woningbezit natuurlijk.

(met een voorbeeld uitgedrukt: als morgen de mensen tussen de 30% en 60% van het mediaanloon allemaal hun loon zien stijgen boven de 60%, dan zal er quasi geen enkele woningbezitter meer zitten in de groep <60% mediaan loon. Maar dat toont niet aan dat het slechter zou gaan, want de mensen zouden net een hoger inkomen hebben.

Of omgekeerd: als je het mediaan inkomen zal doen dalen, door bvb iedereen uit de laagste 40% van de bevolking 10% minder loon te geven, dan zal de grafiek stijgen. Verbeteren doet de situatie in de praktijk echter niet.

Dus eigenlijk hebben we ook cijfers 'nodig met een simpeler opsplitsing, boven/onder mediaan, omdat dat wel meer mee beweegt met de inkomens? Lijkt me dan meer te zeggen?

Daarnaast ga ik ook gedeeltelijk akkoord met Brt, dat het verschil in wooncomfort niet volledig' mag 'gebruikt worden om het goed te praten. Dat is natuurlijk absoluut een deel van de verklaring waarom woningen duurder geworden zijn. Maar het resultaat lijkt wel nog altijd te zijn dat er minder mensen een woning kunnen aanschaffen.

Als we eenzelfde discussie zouden hebben over tv bezit, en de prijs er van, is het inderdaad relevant om aan te stippen dat het ondertussen niet meer zwart wit is, en dat het 1080p, en in de toekomst misschien zelfs 4k als norm heeft. Maar uiteindelijk wordt dan ook gekeken, wat kost een gemiddeld of standaard product. (als ik me niet vergis gebruikt men die aanpak ook bij de index bepaling)

En als we echt willen induiken in wat er nu allemaal extra aan comfort is, kunnen we ook gaan aanstippen wat er allemaal niet meer is. Dan hoort er ook bij dat een hedendaagse bouwgrond gehalveerd lijkt te zijn tov 40 jaar terug. Dat onderkeldering en garage veel meer gedaan werd,... Dat is toch mijn perceptie alleszins, ik wil het nergens op vast pinnen. Mijn boodschap is vooral, als we de lusten van een moderne woning gebruiken om het prijsverschil mee te verklaren, vergeet dan ook zeker de lasten niet.

 

[HUSKE]

En volgens mij heeft het er zeker mee te maken dat je niet meer "zomaar" de volle pot kan lenen in tegenstelling tot vroeger)

Ik vind dit dan weer een goede les. Een huis kopen is 1 ding, dat huis deftig onderhouden is een ander en ook dat kost ook handenvol geld.
Als je die verplichte 10% nog niet bij elkaar gespaard krijgt, is het misschien beter dat je er niet aan begint.

Ik had bij de verkoop van mijn huis redelijk snel een bod waarvan de kandidaat kopers niet eens het voorschot konden neerleggen en geen vooruitzicht op aankomend geld. Die wilden dus 100% gaan lenen. Heb daar vriendelijk voor bedankt.

 

[Sylverscythe]

Is het eigenlijk ooit de standaard geweest dat een alleenstaande eenvoudig een eigendom kon verwerven? Toen in mijn vriendenkring mensen alleen gingen wonen, was dat toch ook ofwel met een serieuze zak spaargeld/hulp van de ouders een appartementje of huis met veel werk aan kopen, of in een minder fortuinlijk geval een lening van het Vlaams Woonfonds krijgen. En dat moet iets van een 10-12 jaar geleden zijn.

 

[808 State]

Is het eigenlijk ooit de standaard geweest dat een alleenstaande eenvoudig een eigendom kon verwerven? Toen in mijn vriendenkring mensen alleen gingen wonen, was dat toch ook ofwel met een serieuze zak spaargeld/hulp van de ouders een apartementje of huis met veel werk aan kopen, of in een minder fortuinlijk geval een lening van het Vlaams Woonfonds krijgen. En dat moet iets van een 10-12 jaar geleden zijn.

Voor een alleenstaande is dat bij mijn weten nooit de standaard geweest, huren daarentegen.

 

[Renegadexxripxx]

De link naar de officiële regelgeving staat hier al een paar keer.
Is enkel bij aankoop, niet voor woningen die al in je bezit zijn. Allez, toch volgens de huidige regelgeving & stappenplan dat opgesteld is. Dat kan natuurlijk altijd veranderen in de 27 jaar die nog komt...

Opgelet, ben je van plan om te verhuren, dan zal je ook geconfronteerd worden met stijgende eisen in de tijd.

 

[ThomasMore]

Het lijkt alsof velen neerkijken op een echte starterswoning, dat te min vinden. Maar niet zien dat dat heel vaak de ideale opstap is om bvb 10-15j later wèl te kunnen kopen wat je wel wil.

Helemaal niet, mijn eerste eigen woning als alleenstaande starter was een appartement van een kleine 60 vkm. Datzelfde appartement heeft me 20 jaar later, na mijn scheiding de noodzakelijke financiële injectie gegeven om als alleenstaande een vrijstaande woning in een dure regio te kunnen kopen.

Een starterswoning lijkt me eerder een verstandige investering, helemaal niks om op neer te kijken...

Is het eigenlijk ooit de standaard geweest dat een alleenstaande eenvoudig een eigendom kon verwerven? Toen in mijn vriendenkring mensen alleen gingen wonen, was dat toch ook ofwel met een serieuze zak spaargeld/hulp van de ouders een apartementje of huis met veel werk aan kopen, of in een minder fortuinlijk geval een lening van het Vlaams Woonfonds krijgen. En dat moet iets van een 10-12 jaar geleden zijn.

Naar mijn gevoel zal dit nooit de standaard zijn geweest... In het katholieke Vlaanderen zal het eerder: trouwen, huren, kopen/bouwen en kindjes zijn geweest

Vandaag zijn er echter steeds meer alleenstaanden en eenoudergezinnen dus dat heeft ongetwijfeld een impact op de vastgoedmarkt.

Ik niet, ben teveel gesteld op mijn persoonlijke rust en ruimte. Elk zijn goesting daarin natuurlijk

Idd, elke zijn goesting Ik vind wel dat er kan worden nagedacht over een herbestemming van die kasten van villa's. Momenteel zit co-housen of samenhuizen nog in de alternatieve hippie/geitenwollensokken sfeer. En ook juridisch, stedenbouwkundig en administratief is er nog geen goed kader. En dat terwijl zo'n villa van 500 vkm toch perfect een aantal volwassenen kan huisvesten die geen familiale band hebben...

 

[Yo-Han]

The housing market in the three Belgian regions

The housing market in the three Belgian regions

www.kbc.com

cijfers van 2021 , als je cijfers wilt

 

[MisterV]

Momenteel zit co-housen of samenhuizen nog in de alternatieve hippie/geitenwollensokken sfeer. En ook juridisch, stedenbouwkundig en administratief is er nog geen goed kader. En dat terwijl zo'n villa van 500 vkm toch perfect een aantal volwassenen kan huisvesten die geen familiale band hebben...

De wetgeving mag idd wel eens aangepast worden aan co-housing, idem qua tiny houses.

 

[Valkuil]

Ik vind dat jij wel gewoon de andere richting uitgaat van de "whine posts" hoor.

Dat klinkt voor mij vooral als een mentale "winst" eerlijk gezegd, jezelf goed voelen omdat je je "luxe" ontzegt terwijl het niet nodig is. Misschien kunnen die jonge collega's ook wel hun rekening maken natuurlijk?

Het is een mooie prestatie, maar ook deze situatie valt gewoon niet door te trekken naar een soort "mensen zagen teveel, ze moeten gewoon harder hun best doen". Ik geloof echt niet dat de "nuchtere Vlaming" nu compleet de kaart heeft getrokken van wekelijks restaurantbezoeken, alles op krediet kopen, merkkledij, dure smartphone's, etc. Dat lijkt me nogal hard een amalgaam van allemaal aparte zaken die mensen opmerken, om dat een soort beeld te krijgen van hoe mensen nu zijn.

Niet persoonlijk op jou hoor, maar in veel discussies valt het altijd wat uit elkaar in de twee extremen. In dit geval lijkt dat te zijn "er is een groot probleem en niemand kan nog iets kopen" of "er geen probleem want mensen zijn rotverwend". Ik zou denken dat we ergens daartussen zitten.

Je mag mij extreem vinden, ik heb mijn prioriteiten en die zijn misschien anders dan die van iemand anders, elk zijn meug. Is het "niet nodig"? Ik durf dat niet met zekerheid zeggen, ik kan in de komende jaren ook werkloos worden, als ik bij de pakken blijf zitten zal dat zelfs een feit zijn (een angst die hier ook uitgedrukt is geweest als een reden om geen woning te kunnen/durven kopen). Zal geen probleem zijn om mijn woning te behouden. Ik vind dat belangrijk genoeg om mijn levensstijl eraan aan te passen.

Ik vergroot het met mijn wekelijks restaurantbezoek e.d. wat uit (dat zal geen meerderheid zijn, maar het draagt wel bij aan het probleem, kijk gerust in een centrumstad eens rond je als je op restaurant gaat, en schat de leeftijd van de mensen), akkoord, maar ik zie die "rijkdom" overal rondom mij hoor. Jonge mensen, eerste jobs die zich naar mijn mening veel veroorloven. Dat zijn de mensen die dan nu of over x jaar zeggen dat ze geen woning kunnen komen. Het is een gebrek aan langetermijndenken, met argumenten als "ik ontzeg mij geen luxe want morgen kan het gedaan zijn". Ja, dat kan, maar die kans is klein dus je kan je er maar beter rekening mee houden dat je er over 30-40-50 jaar nog bent. Je ziet het werkelijk overal. Doe wat je wil, mij niet gelaten, maar elke euro die je elders besteedt is er één die je niet aan "die veel te dure woning" kan besteden.

Wat is je punt precies? Zoek je schouderklopjes? Zoals jij zijn er velen en net zoveel die het nog beter hebben gedaan: so what. Daar gaat het niet om he.

Als je mijn post leest, klinkt het dan alsof ik mij iets aantrek van wat een ander van mij denkt?

Mijn punt is: you can't have it all. Als je een woning belangrijk vindt, moet je er misschien iets anders voor laten. Klagen en denken/verwachten dat de overheid het zal oplossen zet geen zoden aan de dijk, de overheid geeft maar moet dan nemen op een ander vlak. Er zijn bepaalde "discriminaties" van bepaalde bevolkingsgroepen zoals alleenstaanden die er evt. uit mogen (genre huwelijksquotiënt), maar dat zijn relatief borrelnootjes in het grote geheel.

Nog meer geklaag en kromme redeneringen kan je tegenwoordig ook in de kranten vinden:

‘Je kan toch niet verwachten dat alle singles in studio’s gaan wonen en dat enkel koppels recht hebben op een tuin?’

Alleenwonenden zijn inmiddels de grootste groep geworden in onze samenleving, al is die nog erg gericht op het ‘klassieke’ gezin met kinderen. Ook alleenstaande lezers ervaren dat het leven voor hen duurder is. ‘Je kan toch niet verwachten dat alle singles in studio’s gaan wonen en dat enkel...

www.demorgen.be

 

[_-Butch-_]

Je mag mij extreem vinden, ik heb mijn prioriteiten en die zijn misschien anders dan die van iemand anders, elk zijn meug. Is het "niet nodig"? Ik durf dat niet met zekerheid zeggen, ik kan in de komende jaren ook werkloos worden, als ik bij de pakken blijf zitten zal dat zelfs een feit zijn (een angst die hier ook uitgedrukt is geweest als een reden om geen woning te kunnen/durven kopen). Zal geen probleem zijn om mijn woning te behouden. Ik vind dat belangrijk genoeg om mijn levensstijl eraan aan te passen.

Ik vergroot het met mijn wekelijks restaurantbezoek e.d. wat uit (dat zal geen meerderheid zijn, maar het draagt wel bij aan het probleem, kijk gerust in een centrumstad eens rond je als je op restaurant gaat, en schat de leeftijd van de mensen), akkoord, maar ik zie die "rijkdom" overal rondom mij hoor. Jonge mensen, eerste jobs die zich naar mijn mening veel veroorloven. Dat zijn de mensen die dan nu of over x jaar zeggen dat ze geen woning kunnen komen. Het is een gebrek aan langetermijndenken, met argumenten als "ik ontzeg mij geen luxe want morgen kan het gedaan zijn". Ja, dat kan, maar die kans is klein dus je kan je er maar beter rekening mee houden dat je er over 30-40-50 jaar nog bent. Je ziet het werkelijk overal. Doe wat je wil, mij niet gelaten, maar elke euro die je elders besteedt is er één die je niet aan "die veel te dure woning" kan besteden.


Als je mijn post leest, klinkt het dan alsof ik mij iets aantrek van wat een ander van mij denkt?

Mijn punt is: you can't have it all. Als je een woning belangrijk vindt, moet je er misschien iets anders voor laten. Klagen en denken/verwachten dat de overheid het zal oplossen zet geen zoden aan de dijk, de overheid geeft maar moet dan nemen op een ander vlak. Er zijn bepaalde "discriminaties" van bepaalde bevolkingsgroepen zoals alleenstaanden die er evt. uit mogen (genre huwelijksquotiënt), maar dat zijn relatief borrelnootjes in het grote geheel.

Nog meer geklaag en kromme redeneringen kan je tegenwoordig ook in de kranten vinden:

‘Je kan toch niet verwachten dat alle singles in studio’s gaan wonen en dat enkel koppels recht hebben op een tuin?’

Alleenwonenden zijn inmiddels de grootste groep geworden in onze samenleving, al is die nog erg gericht op het ‘klassieke’ gezin met kinderen. Ook alleenstaande lezers ervaren dat het leven voor hen duurder is. ‘Je kan toch niet verwachten dat alle singles in studio’s gaan wonen en dat enkel...

www.demorgen.be

Klagen en denken/verwachten zet geen zoden aan de dijk. Wel een opmerking hierbij, de overheid is er alleen om te graaien ;-)

 

[Sylverscythe]

Je mag mij extreem vinden, ik heb mijn prioriteiten en die zijn misschien anders dan die van iemand anders, elk zijn meug. Is het "niet nodig"? Ik durf dat niet met zekerheid zeggen, ik kan in de komende jaren ook werkloos worden, als ik bij de pakken blijf zitten zal dat zelfs een feit zijn (een angst die hier ook uitgedrukt is geweest als een reden om geen woning te kunnen/durven kopen). Zal geen probleem zijn om mijn woning te behouden. Ik vind dat belangrijk genoeg om mijn levensstijl eraan aan te passen.

Ik vergroot het met mijn wekelijks restaurantbezoek e.d. wat uit (dat zal geen meerderheid zijn, maar het draagt wel bij aan het probleem, kijk gerust in een centrumstad eens rond je als je op restaurant gaat, en schat de leeftijd van de mensen), akkoord, maar ik zie die "rijkdom" overal rondom mij hoor. Jonge mensen, eerste jobs die zich naar mijn mening veel veroorloven. Dat zijn de mensen die dan nu of over x jaar zeggen dat ze geen woning kunnen komen. Het is een gebrek aan langetermijndenken, met argumenten als "ik ontzeg mij geen luxe want morgen kan het gedaan zijn". Ja, dat kan, maar die kans is klein dus je kan je er maar beter rekening mee houden dat je er over 30-40-50 jaar nog bent. Je ziet het werkelijk overal. Doe wat je wil, mij niet gelaten, maar elke euro die je elders besteedt is er één die je niet aan "die veel te dure woning" kan besteden.

Je hebt volledig gelijk dat je moet doen wat je wil, en als dit eerder risico-avers is, geen probleem. Maar ik vraag me af of die levensstijl aanpassen op zo'n manier noodzakelijk is, dat lijkt me een beetje in dezelfde richting als de persoon die hier niets "kon" kopen met een serieus loon. Iedereen moet zijn eigen rekening maken, maar dat wil niet altijd zeggen dat iemand die iets meer risico neemt, of iemand met andere prioriteiten, verkeerd is.

Allezja, ik volg je redenering, maar ik denk dat er ergens wel een gulden middenweg mogelijk is tussen "alles moet op" en "alles moet gespaard worden voor later".