Welke game heb je net gespeeld? - geen spoilers!
- Onderwerp starter OfFPiR
- Startdatum
Aeterna Noctis - Pit of the damned DLC (PS5)
Het voelde als thuiskomen, zeer leuke gratis DLC, helaas te kort.
Heb de indruk dat ze er ook de gem bugs hebben uitgehaald wat een volgende playthrough wel aangenamer zal maken.
Als je ondertussen wat andere metroidvania's gespeeld hebt, merk je pas echt hoe vlot deze speelt.
Nu voor echt (had al een paar keer opgestart maar kon me niet meteen boeien) begonnen met Afterimage (PS5)
Schijnt ook een deftige en vooral grote metroidvania te zijn.
En op handheld nog steeds bezig met Zelda Tears of the kingdom (Switch Lite). Tja, game of te year op dit moment
Een triple A game zoals een triple A game moet zijn.
Het voelde als thuiskomen, zeer leuke gratis DLC, helaas te kort.
Heb de indruk dat ze er ook de gem bugs hebben uitgehaald wat een volgende playthrough wel aangenamer zal maken.
Als je ondertussen wat andere metroidvania's gespeeld hebt, merk je pas echt hoe vlot deze speelt.
Nu voor echt (had al een paar keer opgestart maar kon me niet meteen boeien) begonnen met Afterimage (PS5)
Schijnt ook een deftige en vooral grote metroidvania te zijn.
En op handheld nog steeds bezig met Zelda Tears of the kingdom (Switch Lite). Tja, game of te year op dit moment
Een triple A game zoals een triple A game moet zijn.
Laatst bewerkt:
Michster
Well-known member
Sekiro eindelijk uitgespeeld met Shura-einde. Gemengde gevoelens ook al vind ik het algemeen genomen een zeer goed spel. Level-ontwerp is is niet bijster geïnspireerd ivm andere Fromsoft-games. Zelden kom je in een omgeving terecht die u een wow-gevoel geeft.
Verder is het ook vaak een kwestie voor mij dat de game "perfectie" van u verwacht bij sommige bosses. 2/3 hits van een boss is regelmatig genoeg om in het stof te bijten en de dodge is serieus generfed ivm andere souls games. Als je dat combineert met hoe goed bosses hun aanvallen tracken... Eens ge uiteindelijk gewonnen hebt, is het euforie alom.
Dan zijn er nog zaken gelijk Stealth dat in sommige stukken gewoon waardeloos is en dat ge vaak nog een fijn toerke moogt rondlopen vooraleer ge terug bij de boss zijt.
Verder is het ook vaak een kwestie voor mij dat de game "perfectie" van u verwacht bij sommige bosses. 2/3 hits van een boss is regelmatig genoeg om in het stof te bijten en de dodge is serieus generfed ivm andere souls games. Als je dat combineert met hoe goed bosses hun aanvallen tracken... Eens ge uiteindelijk gewonnen hebt, is het euforie alom.
Dan zijn er nog zaken gelijk Stealth dat in sommige stukken gewoon waardeloos is en dat ge vaak nog een fijn toerke moogt rondlopen vooraleer ge terug bij de boss zijt.
Muñoz
Well-known member
Net begonnen met Amnesia: The Bunker. Al een tijdje geen horror survival meer gespeeld, maar is altijd kicken als er nog eens nieuws uitkomt in dit (niche)genre, en zeker als het van Frictional Games komt. Heel leuke setting (bunker in ww1 als Franse soldaat), mooie graphics en qua jump scares heeft het zo'n beetje SOMA-vibes. 
Hayrus
Well-known member
The Quarry uitgespeeld. Toch weer wat doden op mijn geweten en alle levens gebruikt om er een paar ongedaan te maken. Mijn kritiek die ik ook had bij The Dark Pictures (zeker de laatste games) blijft dezelfde: het spel doet uitschijnen alsof je heel veel zelf in de hand hebt en geeft verschillende visioenen van keuzes die je kunt maken om een goede afloop te kennen, maar uiteindelijk kan een simpele "links of rechts afslaan" beslissing dan toch het verschil maken tussen leven of dood van een bepaald karakter. Heel jammer. Als je echt een bepaalde uitkomst wil hebben moet je een guide volgen voor elke keuze en zelfs bewust QTE's falen etc.
Bijvoorbeeld:
Bijvoorbeeld:
In het begin van het spel wordt de nadruk gelegd op hoe de shotgun werkt: schiet niet van te ver, want dan is de spread te groot en doe je weinig damage. Op het einde van de game sta ik oog in oog met een weerwolf. Ik wil die bewust heel dichtbij laten komen voordat ik schiet, maar reeds halfweg krijg ik een cutscene en is mijn personage dood.
Zane
Active member
Ace Combat 7: Skies Unknown
Zeer leuke game, vooral als je van de militaire luchtvaart houdt. Genoeg verschillende vliegtuigen maar te weinig credits om ze allemaal te unlocken. Multiplayer is nagenoeg dood met nog geen handvol aan lobby's, dat is wel spijtig. Er zit een verhaallijn in, niets hoogstaand en eerlijk gezegd eerder genoten van de cutscenes omwille van de blend tussen real life footage en CGI dan het verhaal zelf. Campaign bevat 20 missies wat qua lengte vrij goed aanvoelt.
Ik zie dit mijzelf nog wel eens spelen binnen een paar jaar. Je moet wel een paar config tweaks doen om de AA, AF en texture resolutie hoog genoeg te krijgen. Anders is het vrij blurry.
Zeer leuke game, vooral als je van de militaire luchtvaart houdt. Genoeg verschillende vliegtuigen maar te weinig credits om ze allemaal te unlocken. Multiplayer is nagenoeg dood met nog geen handvol aan lobby's, dat is wel spijtig. Er zit een verhaallijn in, niets hoogstaand en eerlijk gezegd eerder genoten van de cutscenes omwille van de blend tussen real life footage en CGI dan het verhaal zelf. Campaign bevat 20 missies wat qua lengte vrij goed aanvoelt.
Ik zie dit mijzelf nog wel eens spelen binnen een paar jaar. Je moet wel een paar config tweaks doen om de AA, AF en texture resolutie hoog genoeg te krijgen. Anders is het vrij blurry.
Afterimage (PS5)
Heeft een paar uur geduurd eer ik mee was maar nu geniet ik er toch van. Immense metroidvania alweer.
Ben nu 25u ver geen idee hoever ik van het einde zit. Er zouden een 10 tal eindes zijn, heb ik gelezen.
Graphics, muziek en gameplay is top. Het verhaal moet ik nog vatten
Heeft een paar uur geduurd eer ik mee was maar nu geniet ik er toch van. Immense metroidvania alweer.
Ben nu 25u ver geen idee hoever ik van het einde zit. Er zouden een 10 tal eindes zijn, heb ik gelezen.
Graphics, muziek en gameplay is top. Het verhaal moet ik nog vatten
Inscryption
Stond al lang op mijn radar door wat reviews die ik gelezen had die toch wel mijn nieuwsgierigheid wekten, en zit sinds deze maand in PS+ Extra. Ik hou ook wel van kaartgames a la MtG, Hearthstone, Slay The Spire... Deze is er ook een, maar dan met een serieuze twist. Ik had het soms wel moeilijk om battles te winnen, temeer daar veel kaarten die je onderweg krijgt behoorlijk random zijn. Roguelite-gewijs moet je telkens weer vanaf het begin herstarten als je dood gaat, maar abilities en kaarten die je onderweg unlockte, blijven beschikbaar, waardoor elke nieuwe ronde wat meer doenbaar wordt. Gisteren dan toch eindelijk in 1 trek kunnen doorspelen doordat ik 2 complete OP modified Deathcards had. Ze waren respectievelijk 4/6 en 5/6 en beide met Trifurcation (attackt ook de beide buurvelden). De ene was dan ook nog Unkillable en de andere Airborne. En dat met een kost van 0 en 1 respectievelijk
. Mijn deck had bovendien ook nog enkele kaarten met Hoarder ability: wanneer je de kaart speelt mag je uit je deck een kaart uitzoeken, waardoor ik bijna in elke battle mijn Deathcards kon spelen. En uiteindelijk was het dus eigenlijk een piece of cake en won ik ook latere battles die ik pas voor de eerste keer speelde...
Maar...
Stond al lang op mijn radar door wat reviews die ik gelezen had die toch wel mijn nieuwsgierigheid wekten, en zit sinds deze maand in PS+ Extra. Ik hou ook wel van kaartgames a la MtG, Hearthstone, Slay The Spire... Deze is er ook een, maar dan met een serieuze twist. Ik had het soms wel moeilijk om battles te winnen, temeer daar veel kaarten die je onderweg krijgt behoorlijk random zijn. Roguelite-gewijs moet je telkens weer vanaf het begin herstarten als je dood gaat, maar abilities en kaarten die je onderweg unlockte, blijven beschikbaar, waardoor elke nieuwe ronde wat meer doenbaar wordt. Gisteren dan toch eindelijk in 1 trek kunnen doorspelen doordat ik 2 complete OP modified Deathcards had. Ze waren respectievelijk 4/6 en 5/6 en beide met Trifurcation (attackt ook de beide buurvelden). De ene was dan ook nog Unkillable en de andere Airborne. En dat met een kost van 0 en 1 respectievelijk
. Mijn deck had bovendien ook nog enkele kaarten met Hoarder ability: wanneer je de kaart speelt mag je uit je deck een kaart uitzoeken, waardoor ik bijna in elke battle mijn Deathcards kon spelen. En uiteindelijk was het dus eigenlijk een piece of cake en won ik ook latere battles die ik pas voor de eerste keer speelde...Maar...
Nadat ik dus ook de Moon in 4 beurten gebeat had, leek het spel al ten einde met bvb die echte videofilmpjes. Ik was eigenlijk wat teleurgesteld dat het al gedaan was, want uiteindelijk waren dat dus ook maar 4 boss battles. Het ziet er echter naar uit dat het spel helemaal nog niet gedaan is, want na die filmpjes kwam nog een vreemde scene waarbij ik op het einde terug weer aan het begin was met de starterdeck, maar aan de deur prijkt nu wel mijn 'foto' van die overwinning. Bovendien heb ik nog diverse puzzels in de hut nog niet opgelost...
Het was echter veel te laat (1u30) om nog verder te doen en te kijken wat er nu zou volgen. Da's voor vanavond... wel serieus benieuwd naar het vervolg nu.
Het was echter veel te laat (1u30) om nog verder te doen en te kijken wat er nu zou volgen. Da's voor vanavond... wel serieus benieuwd naar het vervolg nu.
Nice. Soma is een persoonlijke favoriet. Dus deze wil ik ook wel eens checken.Net begonnen met Amnesia: The Bunker. Al een tijdje geen horror survival meer gespeeld, maar is altijd kicken als er nog eens nieuws uitkomt in dit (niche)genre, en zeker als het van Frictional Games komt. Heel leuke setting (bunker in ww1 als Franse soldaat), mooie graphics en qua jump scares heeft het zo'n beetje SOMA-vibes.
Outer Wilds: Echoes Of The Eye uitgespeeld.
Ze noemen het een DLC, maar ze mogen het gerust 'expansion' noemen. Bijna evenveel tijd in gestoken als in het basisspel. Een pak moeilijker, en op bepaalde punten erg frustrerend, maar de beloning voor het ontrafelen van de mysteries is des te groter.
Nu ik zowel het basisspel als de DLC heb uitgespeeld, kan ik het volgende over beide zeggen: 10/10, beste game ooit.
Ben je het soort persoon dat af en toe op Wikipedia rondklikt en een half uur later een compleet ongerelateerd artikel zit te lezen? Speel dan deze game. Zoek er niks over op, ga geen gameplayvideo's of uitgebreide reviews over bekijken. Ga er gewoon blind in en laat het je overkomen. Ik ga hier ook absoluut niks over de inhoud vertellen.
Dit is een spel dat me dingen deed voelen die ik nog in geen enkel ander spel ben tegengekomen. Ik was eigenlijk jarenlang van overtuigd dat games mij steeds minder en minder konden boeien. Na honderd games heb je alles wel een keer gezien, en zie je dezelfde patronen steeds maar terugkomen. De vlam die ik als kind voelde bij het ontdekken van een nieuwe game is steeds kleiner en kleiner geworden. Outer Wilds doet gewoon zoveel dingen anders dan andere spellen dat die magie weer volledig terugkwam. Echt, zo hard ben ik in meer dan 10 jaar niet meer in een game gezogen. Het enige nadeel is dat, door de aard van het spel, de replaywaarde erg beperkt is. Wat wel erg leuk is is om gameplay van streamers te bekijken die alles voor de eerste keer ervaren. Dat zegt ook wel hoe compleet geobsedeerd ik ben door Outer Wilds, dat ik streamers ga opzoeken om te kijken naar hun gameplay. Dat doe ik letterlijk bij geen enkele andere game ooit.
Ze noemen het een DLC, maar ze mogen het gerust 'expansion' noemen. Bijna evenveel tijd in gestoken als in het basisspel. Een pak moeilijker, en op bepaalde punten erg frustrerend, maar de beloning voor het ontrafelen van de mysteries is des te groter.
Nu ik zowel het basisspel als de DLC heb uitgespeeld, kan ik het volgende over beide zeggen: 10/10, beste game ooit.
Ben je het soort persoon dat af en toe op Wikipedia rondklikt en een half uur later een compleet ongerelateerd artikel zit te lezen? Speel dan deze game. Zoek er niks over op, ga geen gameplayvideo's of uitgebreide reviews over bekijken. Ga er gewoon blind in en laat het je overkomen. Ik ga hier ook absoluut niks over de inhoud vertellen.
Dit is een spel dat me dingen deed voelen die ik nog in geen enkel ander spel ben tegengekomen. Ik was eigenlijk jarenlang van overtuigd dat games mij steeds minder en minder konden boeien. Na honderd games heb je alles wel een keer gezien, en zie je dezelfde patronen steeds maar terugkomen. De vlam die ik als kind voelde bij het ontdekken van een nieuwe game is steeds kleiner en kleiner geworden. Outer Wilds doet gewoon zoveel dingen anders dan andere spellen dat die magie weer volledig terugkwam. Echt, zo hard ben ik in meer dan 10 jaar niet meer in een game gezogen. Het enige nadeel is dat, door de aard van het spel, de replaywaarde erg beperkt is. Wat wel erg leuk is is om gameplay van streamers te bekijken die alles voor de eerste keer ervaren. Dat zegt ook wel hoe compleet geobsedeerd ik ben door Outer Wilds, dat ik streamers ga opzoeken om te kijken naar hun gameplay. Dat doe ik letterlijk bij geen enkele andere game ooit.
Laatst bewerkt:
Eindelijk nog eens een avondje vrij en eindelijk eens aan twee games begonnen die al langer op mijn lijst stonden.
- Ghostrunner. Eerste paar levels gespeeld. Fuck, that shit is hard. Soms lijkt het ook een beetje unfair, de AI voelt soms net te snel of accuraat aan. Maar all in all best wel leuk. Zou ook niet te lang zijn.
- Hades: stond al lang op de lijst. Boy, waarom heb ik hier zo lang mee gewacht? Helemaal my kind of game.
Goeie combat, interssant verhaal, leuk systeem van boons en keepsakes. Enorm diep spel.
kiewitcity
Active member
Gungrave Gore en redfall uitgespeeld,begrijp al die zever rond redfall niet ,was gewoon een redelijke goede game.enkel op het laatste gevecht een bug gehad dat ik geen vampieren had en het daardoor niet verder kon.uiteindelijk dan toch gelukt.
Nu ghostwire Tokyo is spelen.
Nu ghostwire Tokyo is spelen.
Als ik dat spel binnenkort toch een kans ga geven, is dat aan deze uitleg te danken
doet me denken aan hoe ik mij voelde na het spelen van Tunic, een spel dat er ook nog eens in slaagde om dat gevoel terug te brengen dat ik sinds mijn kindertijd niet meer ervaren heb in games.Tot nu toe heb ik Outer Wilds altijd links laten liggen omdat de beschrijving en screenshots mij niet konden overtuigen, maar deze lofbetuiging is goeie reclame.
