Gelukkig een rustige dag hier dus tijd voor nog wat highlights.
The Lathe of Heaven is een adaptatie van Le Guins baanbrekend boek met dezelfde titel.
Ondanks dat het een flauwer afkooksel van het origineel verhaal is, wat deels begrijpelijk is omdat de technologie om deze deftig te verfilmen toen gewoon nog niet bestond, toch is de film nog steeds serieus de moeite. Handelt over een man wiens dromen werkelijkheid worden en benadert dit gegeven vanuit verschillende filosofische invalshoeken. This one goes hard. "When I read The Lathe of Heaven as a young man, my mind was boggled; now when I read it, more than 25 years later, it breaks my heart. Only a great work of literature can bridge—so thrillingly—that impossible span.” —Michael Chabon.
City of Women is een imo onterecht vergeten Fellini. Zeker niet zijn beste maar toch top. Moeilijk samen te vatten but here goes; In typische Fellini stijl volgen we een man die na een knappe vrouw te volgen zich door man en vrouw gedomineerde ruimtes begeeft waarin de balans van patriarchale naar matriarchale samenleving verschoven is.
Terrence Hill en Ernest Borgnine in een comedy van Corbucci.
Niet super ofzo maar zelf vond ik
Super Fuzz nog wel lachen. "Red powder from a nuclear explosion gives a police officer super powers as long as he doesn't see anything red. He is eventually framed for murder and is unsuccessfully executed by many different methods." Yes please.
Check gewoon die trailer voor
Forbidden Zone en zeg dan dat je geen goesting hebt om die te zien. Dark comedy weird-ass fantasy musical van de bovenste plank over een vrouw die in haar kelder een toegangsweg tot een andere dimensie ontdekt.
En dan enkele ietwat problematische producties;
Cannibal Holocaust's reputatie gaat hem vooraf dus hier onder filmfanaten heeft die prolly niet echt extra toelichting nodig maar kdoe het toch.
Interessante voorvader van het found footage genre en films zoals Blair Witch of recenter Paranormal Activity. Bracht met zijn release nog veel meer teweeg dan Blair Witch. Van arrestaties tot bans in verscheidene landen. Werd ook opzettelijk zo als faux documentaire geschoten omdat de regisseur dacht dat veel echt nieuws gelijkaardig fake gefilmd werd en hij met deze daar een punt wou rond maken. In zekere zin werkte dat omdat veel mensen er effectief mee weg waren dat dit een echte docu was. De special fx waren ook zodanig realistisch dat het wel echt moest zijn right? Wat ons bij één van de vele andere punten brengt waarom deze productie problematisch was. Sommige special fx waren geen fx maar gewoon echte levende dieren die voor de camera gemarteld en vermoord werden waarna ze als prop dienst deden. Animals were most definitely harmed in the production of this film.
1980 was ook het jaar waarin een neef en nicht na een schipbreuk als enige overlevenden op een idilysch onbewoond eiland niet enkel overleven maar gelukzalig leren leven in
The Blue Lagoon.
De rust en kalmte wordt maar eerst verstoord wanneer beiden beginnen te puberen. Het is ook daar waar de film's problemen beginnen wanneer die toch net iets te gretig zijn lens over Brooke Shields 14 jarig lichaam laat glijden en haar onophoudelijk blijft volgen in haar ontdekken van haar seksualiteit. De gehele context alsook de vele double entendres doen de wenkbrauwen serieus fronsen. Heel Brooke Shields haar vroege carriere leest als pure waanzin. Verscheen zelfs voor haar rol in The Blue Lagoon reeds naakt in andere films van grote namen. Stond op haar 10 jaar naakt in playboy!
Met bijschriften als; "Brooke Shields is a sultry mix of all-American virgin and whore" ;
Ok de 1980s liggen al even achter ons maar zijn nu toch echt ook weer nog niet zo lang geleden. Talk about Yikes.
Zeker met die voorgeschiedenis is het vrij duidelijk waarom ze voor The Blue Lagoon gecast werd. Het is mede dankzij haar dat er regels kwamen die het naakt portreteren van kindsterretjes aan banden legde.
Beetje wansmakelijke noot om op af te sluiten dus dat gaan we niet doen. Heb nog een andere bizarre maar gelukkig geheel onschuldige productie achter de hand; Peter Greenaway's
The Falls.
Deze meer dan 3 uur durende sci-fi comedy is, ik ga niet liegen, moeilijk om in 1x uit te zitten. Je hebt experimentele films en dan heb je deze. Een faux-documentary bestaande uit 92 interviews met mensen wiens achternaam begint met Fall... die allen op gelijkaardige en verschillende manieren geimpacteerd werden door VUE oftewel het Violent Unknown Event. De ene al meer gestoord dan de andere, sommigen ook heel banaal. Meesten lijken veranderingen ivm vogels te zijn ondergaan. Zo hebben we daar bijvoorbeeld Pollie Fallory in interview #74 die onophoudelijk, al zingend, vogelsoorten oplijst. Je krijgt niet exact 92 mensen te zien want door administrative bureaucratie zijn er wat fouten in het "directory of the affected" geslopen. Het is dan wel een moeilijke zit, ik kan niet ontkennen dat deze trip indruk gemaakt heeft. Ik betrap mezelf er nog altijd regelmatig op dat ik uit het niets cassowary begin te zingen.
Het moge duidelijk zijn, this is one of
the movies of all time.
