Waar ben jij nostalgisch naar?
- Onderwerp starter Panda
- Startdatum
Inderdaad hier ook. Zeker door mijn interesse naar de oorlog. Maar eigenlijk nooit echt durven vragen doordat je ook weet dat het voor hen alles behalve een onbezorgde tijd/jeugd was zoals wij die gekend hebben.
Een verhaal heeft hij echt wel zeer veel verteld, iets met veel Duits in en dat komt hier daardoor thuis ook nog dikwijls naar boven met mijn half-Duitse vrouw.
Heimlar
Active member
Ik ben daar als kleine bijna verzopen door die onderstroom, ale in mijn beleving toch. Dus I agree
Avondland
Well-known member
Mijn bomma woonde in Antwerpen en vertelde me over de V1's die op de stad neervielen. Mijn ene bompa, die helaas stierf toen ik maar drie maanden was, moest in Duitsland gaan werken. Mijn andere bompa bleef in België maar werd uit zijn burgerrechten ontzet, iets waar we het fijne nog niet van weten maar daarvoor moeten we het krijgsauditoraat eens voor aanschrijven. En mijn grootmoeder vertelde het verhaal over iemand die verpletterd werd door een deur van een schuilkelder.
Ze waren allemaal tieners in die tijd, maar ik denk dat de jaren vijftig het nodige wel heeft gedaan om de focus elders te leggen en het donkere verleden te begraven.
Mijn ene grootmoeder heb ik in mijn laatste jaar in het middelbaar geïnterviewd over haar jeugd tijdens de oorlog. Heel bijzonder, zeker omdat ze toen beginnende Alzheimer had, en ze zo in detail over die periode kon vertellen maar het al veel moeilijker had met recente zaken. Ze waren bij het uitbreken van de oorlog met het hele gezin gevlucht, maar de Duitse opmars was sneller dan de bevolking kon vluchten dus zijn ze na enkele dagen teruggekeerd. Vooral tijdens de vlucht in aanraking gekomen met bombardementen. Als tienermeisje heeft ze tijdens de bezetting een Duitse soldaat die haar lastig viel met haar handtas in zijn gezicht gemept, om dan snel op een vertrekkende tram te springen. Heldin. Ook de verhalen over hoe op haar school een groot wit kruis geschilderd was om bombardementen te voorkomen, over de rantsoenen, enzovoort.
Mijn grootvader was een van de vele jongemannen die met de fiets naar Frankrijk zijn gevlucht, en dan legeropleiding in Engeland heeft gevolgd. Heeft uiteindelijk niet moeten vechten, maar is altijd zeer gesloten geweest over de oorlog. Weet vooral dingen omdat hij een boekje had bijgehouden.
Met mijn andere grootmoeder er nooit over gepraat, en langs die kant mijn grootvader nooit gekend. Van die kant van de familie gingen er meer verhalen over de Eerste Wereldoorlog rond, vooral over de schuilplaatsen van de mannen toen de Duitsers overal rond gingen om mannen op te pakken voor dwangarbeid. Mijn overgrootvader langs weer de andere kant is dat niet kunnen ontlopen, maar die heeft wel heel zijn leven contact blijven houden met zijn gastgezin.
Heel andere tijden, kunnen ons dat echt niet inbeelden.
Taxandrian
Well-known member
Idem. Maar in mijn geval betreft het dan mijn vader en moeder (geboren resp. 1926 en 1929)
De dingen die ze wél verteld hebben weet ik wel nog allemaal:
Van mijn vader bvb. die met een vriend op de heide ging kijken waar de dag voordien gevochten was en een Duits geweer in een rudimentaire loopgraaf vonden en mee naar huis namen (hij heeft nooit verteld wat daar verder mee gebeurd is).
De dorpspastoor die werd opgepakt omdat hij naar een verboden radiozender luisterde en stierf in de gevangenis.
Twee broers van mijn moeder die zich steeds moesten verstoppen voor de Gestapo om aan de gedwongen tewerkstelling in Duitsland te ontsnappen.
De oudste broer van mijn moeder, toen pas tot priester gewijd, die zich vrijwillig aanbood om de plaats in te nemen van twee gevangengenomen verzetslui omdat deze kinderen hadden. De Duitsers weigerden en de mannen in kwestie hebben het niet overleefd.
Het trekpaard (dus broodwinning) van de ouders van mijn moeder dat door de Duitsers werd geconfisceerd bij hun terugtocht maar vertikte om maar één stap te zetten voor zijn nieuwe 'eigenaars', waarna ze hun paard terugkregen...
Zo besef je toch maar wat voor een zorgeloze jeugd we eigenlijk hebben gehad...
Avondland
Well-known member
Mijn bompa (die niet naar Duitsland is moeten gaan) is wel als tiener opgeroepen geweest voor de reservisten, maar is uiteindelijk naar Zuid-Frankrijk kunnen vluchten om daar een aantal maanden bij te werken bij een of andere wijnboer. Die is dan later terug kunnen keren naar België. Zoals ik zei: ik zou eigenlijk zijn dossier eens moeten raadplegen bij het krijgsauditoraat, ik vermoed dat hij een verkeerde partijkaart had. Oostfront zou me straf lijken, dat denk ik niet.
We kunnen ons ook moeilijk inbeelden hoe de keuze tussen collaboratie en verzet hele families uit elkaar scheurden.
Een van onze voormalige forumleden heeft een heel boek gewijd aan het uitpluizen van zijn tragische familiegeschiedenis, grote aanrader: https://www.pelckmansuitgevers.be/de-razzia.html
Avondland
Well-known member
Inderdaad, jammer dat hij niet meer actief is maar life goes on.
En zo zijn we terug nostalgisch!
Maar ach, de goede man wordt nu betaald om zijn meningen te schrijven, ik zou het ook wel weten.
Sir WarCry III
Well-known member
Voor wie eerstehands oorlogsverhalen wil kan ik dit ook aanraden: https://store.steampowered.com/app/1073900/Brukel/
Da's ne gast van Geel die zijn oma heeft geïnterviewd over haar tijd in den oorlog en er een game van gemaakt. Da's een beetje een walking simulator waar ge als urbexer door de verlaten boerderij van zijn oma loopt. Met dat ge nieuwe kamers binnen komt of nieuwe relikwieën bekijkt krijgt ge allemaal uitleg van zijn oma over hoe het leven toen was.
Ik moest ook wel eens ne keer lachen met de verschillen tussen de ABN Nederlandse ondertitels en de oma haar plat Vlaams.
Ondertitels: "Ze was ook intelligent."
Oma: "Ej en da was geen geit ook ni zelle!"
Da's ne gast van Geel die zijn oma heeft geïnterviewd over haar tijd in den oorlog en er een game van gemaakt. Da's een beetje een walking simulator waar ge als urbexer door de verlaten boerderij van zijn oma loopt. Met dat ge nieuwe kamers binnen komt of nieuwe relikwieën bekijkt krijgt ge allemaal uitleg van zijn oma over hoe het leven toen was.
Ik moest ook wel eens ne keer lachen met de verschillen tussen de ABN Nederlandse ondertitels en de oma haar plat Vlaams.
Ondertitels: "Ze was ook intelligent."
Oma: "Ej en da was geen geit ook ni zelle!"
Ik heb erger mee gemaakt. Ik stond in het ver verleden altijd klaar voor mijn vrienden. Tot ik plots zelf in een dipje zat en het ook niet zo goed ging op de unif. Plots lieten alle zogezegde vrienden mij in koor vallen. Ipv een schouderklopje kreeg ik ...
Dat was echt brutaal maar dat was ook erg leerrijk. Ik heb toen mijn echte vrienden leren kennen die anno 2025 nog steeds mijn vrienden zijn.
(Vandaar dat ik dit in dit topic nostalgie post)
Dus ik zeg toch ook gewoon f**k yourself aan die fake ex-vrienden van die tijd. Ik denk dat veel mensen dat wel een keertje mee maken. Je bent jong en je doorziet bepaalde zaken nog niet.
Laatst bewerkt:
Aan de kant van m'n vader is dat nog altijd een familietrauma.
Die had een nonkel die als 18 jarige onder invloed van z'n leerkracht zich had opgegeven om aan het Oostfront te gaan strijden. Die is vertrokken en onderweg zag hij al niet meer zitten. Die is van een trein gesprongen en heeft geprobeerd zich te verstoppen. Is daarna door de Gestapo opgepakt en naar Wit Rusland gebracht. Waar die weer gaan lopen is om uiteindelijk ergens tegen de Poolse grens te worden neergeschoten door Partizanen.
Een paar jaar geleden is er een boek uitgebracht over de collaboratie in die streek en die mens z'n staat daar dus een hele lijst "zwarten".
Serieuze schok toen in die kant van de familie. Zelfs na al die jaren leeft dat echt nog wel.
In ieder geval van beide kanten van de familie wel wat meegekregen van verhalen. M'n grootmoeder die als 10 jarige werd gebruikt om eten van de boederij te smokkelen, m'n grootvader die een inslag van een V1 heeft meegemaakt en een tante van m'n pa die een appel van Montgomery heeft gekregen.. dat laatste werd echt elke keer dat we daar op bezoek waren boven gehaald
Ook cool is dat m'n grootvader op vakantie Richard Winters is tegen gekomen op vakantie in Normandië en heeft gesproken. Weliswaar jaren voor die bekend werd door het boek/serie.
En laatste bonus: hier in't dorp heeft ge heemkundige kring een boek gemaakt met getuigenissen over het leven in het drop tijdens wereldoorlog 2. Die hebben gedurende 5 a 6 jaar mensen geïnterviewd/verhalen laten vertellen en hebben dat allemaal samen gebracht in een boek. Oa m'n grootvader z'n verhaal komt daar ook in.
Mormel
Member
Zal vast al een keer vermeld zijn: de tijd dat het niet vanzelfsprekend was om constant bereikbaar te zijn.
Tenzij ik denk hem nodig te hebben ligt mijn gsm meestal op mijn bureau en zie ik pas uren later (of de volgende dag) dat er iemand gebeld heeft of een bericht stuurde. Levert toch altijd vreemde blikken op als mensen mij pas kennen.
Tenzij ik denk hem nodig te hebben ligt mijn gsm meestal op mijn bureau en zie ik pas uren later (of de volgende dag) dat er iemand gebeld heeft of een bericht stuurde. Levert toch altijd vreemde blikken op als mensen mij pas kennen.
Super Soakers. Ik heb jarenlang dit juweeltje gehad: 
Heb ook nog zoiets gehad maar wel niet zo groot als dit was met 1 fles ze maakten toen reclame voor op tv.Super Soakers. Ik heb jarenlang dit juweeltje gehad:
Master_Chief
Active member
Met het warme weer kwam er een herinnering naar boven: toen wij klein waren mochten we - met het warme weer - in de tuin slapen in een tent... vanzelfsprekend werd er toen weinig geslapen, maar in je pyjama naar de tuin gaan met je stapel strips en weten dat je nog 'uren' ging lezen was toch een fijn gevoel
Lili & Marleen, net als hierboven doet mij dit ook denken aan de verhalen van mijn bompa.
Ook min of meer gelijklopend met die serie, zijn ouders hadden een café in Brasschaat waar menig Duitse militairen kind aan huis waren om zich lazarus te drinken en biljart te spelen.
Mijn bompa was toen 14 jaar en speelde samen met andere elke avond biljart, maar dat waren gasten van 18 à 25 jaar die gekend waren om te gaan smokkelen, net zoals in de serie: boter, koffie, spek,...
Tot plots SS officieren binnenvielen en vroegen: wie is hier de grote baas, die gasten wezen allemaal naar mijne bompa.
Iedereen moest dan naar buiten, tegen de muur staan en ze werden allemaal 1 voor 1 geliquideerd met uitzondering van mijn grootvader die moest meekijken hoe ze werden neergeschoten.
Is dan ook nadien paar keer beginnen smokkelen, verplicht door zijn ouders, via een bos naar verzetstrijders en terug. Onderweg is hem gaan vluchten samen met andere van de Duitsers die op hen schoten, ergens dan over een omheining gekropen en in een tuin van iemand geschuild onder een kruiwagen met kogel inslagen op de kruiwagen.
Nadien is hun café gebombardeerd geweest door een V2 bom (geen slachtoffers gelukkig), soort van raket die je niet hoorde aankomen in tegenstelling tot de V1 bom dat dan weer een onbemand vliegtuigje was die ze afschoten met een katapult systeem.
Ze stonden doodsangsten uit toen ze de V1 hoorde, je weet dat die ging vallen maar wanneer en waar was uiteraard het raden naar.
De ouders van mijn bomma die toen 16 jaar was hadden een kruidenierswinkeltje waar mijn bompa af en toe naartoe ging om de smokkelwaar op te halen, zo hebben ze elkaar ook leren kennen.
Ook min of meer gelijklopend met die serie, zijn ouders hadden een café in Brasschaat waar menig Duitse militairen kind aan huis waren om zich lazarus te drinken en biljart te spelen.
Mijn bompa was toen 14 jaar en speelde samen met andere elke avond biljart, maar dat waren gasten van 18 à 25 jaar die gekend waren om te gaan smokkelen, net zoals in de serie: boter, koffie, spek,...
Tot plots SS officieren binnenvielen en vroegen: wie is hier de grote baas, die gasten wezen allemaal naar mijne bompa.
Iedereen moest dan naar buiten, tegen de muur staan en ze werden allemaal 1 voor 1 geliquideerd met uitzondering van mijn grootvader die moest meekijken hoe ze werden neergeschoten.
Is dan ook nadien paar keer beginnen smokkelen, verplicht door zijn ouders, via een bos naar verzetstrijders en terug. Onderweg is hem gaan vluchten samen met andere van de Duitsers die op hen schoten, ergens dan over een omheining gekropen en in een tuin van iemand geschuild onder een kruiwagen met kogel inslagen op de kruiwagen.
Nadien is hun café gebombardeerd geweest door een V2 bom (geen slachtoffers gelukkig), soort van raket die je niet hoorde aankomen in tegenstelling tot de V1 bom dat dan weer een onbemand vliegtuigje was die ze afschoten met een katapult systeem.
Ze stonden doodsangsten uit toen ze de V1 hoorde, je weet dat die ging vallen maar wanneer en waar was uiteraard het raden naar.
De ouders van mijn bomma die toen 16 jaar was hadden een kruidenierswinkeltje waar mijn bompa af en toe naartoe ging om de smokkelwaar op te halen, zo hebben ze elkaar ook leren kennen.
StruikGewas
Well-known member
Nostalgie zit diepgeworteld bij mij. Ik ben ondertussen eind de 30 en soms denk ik terug aan de begintijden van multiplayer gamen zo'n 28 jaar geleden.
Thuis komen van school, boekentas op de kamer zwieren en PC opstarten en internetverbinding maken. The all-seeing-eye opzetten om een goede server te vinden en dan de half life mod "firearms" opzetten. Onsterfelijk was ik daarin.. Om de zoveel tijd denk ik er nog eens aan en krijg ik tranen in m'n ogen.
Daarna geswitched (met vrienden) naar MOHAA en ook blijvende herinneringen gemaakt...
Eigenlijk is dat ongelofelijk wat voor een effect een virtuele wereld op mij heeft gemaakt. Eigenlijk maken al die supergoede graphics niet veel uit. Het zag er goed uit zoals het was.
Thuis komen van school, boekentas op de kamer zwieren en PC opstarten en internetverbinding maken. The all-seeing-eye opzetten om een goede server te vinden en dan de half life mod "firearms" opzetten. Onsterfelijk was ik daarin.. Om de zoveel tijd denk ik er nog eens aan en krijg ik tranen in m'n ogen.
Daarna geswitched (met vrienden) naar MOHAA en ook blijvende herinneringen gemaakt...
Eigenlijk is dat ongelofelijk wat voor een effect een virtuele wereld op mij heeft gemaakt. Eigenlijk maken al die supergoede graphics niet veel uit. Het zag er goed uit zoals het was.
