Opgegroeid in een stadje van 30k - 35k inwoners Nu woon ik al 10 jaar in Gent en ik vind dat wel leuk. Ik heb (tot voor kort) nooit interesse gehad om in een dorp of op den buiten te gaan wonen.
Echter, we wonen in de armste wijk van Gent en daar komen dus wel wat dingen bij kijken: marginaliteit, asociaal gedrag, kutchauffeurs, vuilnis, etc. Ik merk dat ik daar minder en minder tolerant voor ben, en dat mijn partner en ik toch al aan het uitkijken zijn naar een volgende woning.
Die woning moet dan wel in een degelijke of goeie buurt zijn in Gent (wat praktisch onmogelijk zal zijn financieel), ofwel een woning in een kleinere stad dan Gent (genre Kortrijk, Aalst, Hasselt, ik zeg maar iets).
Af en toe spelen we met het idee om op den buiten te gaan wonen maar dan zie we eigenlijk vooral de dingen die we gaan missen in de stad: alles op wandelafstand, alles open, alles dichtbij, altijd iets te doen.
De rust op den buiten spreekt mij dus wel aan, maar in een kleine stad of dorp zie ik me niet snel wonen. Als ik op die plekken kom, dan valt er een soort benauwd gevoel over mij. Die doodse straten in het weekend, de weinige faciliteiten, de (soms wel nog sterk aanwezige) kerktorenmentaliteit etc. Ik beweer zeker niet dat er geen bekrompenheid is in een grote stad, maar het valt gewoon minder op I guess?
Ik kan enorm genieten van een levendige stad, en ook van de totale rust op het platteland. Maar dus niet ergens in between, dat schrikt mij wat af.
Mijn vriendin is opgegroeid in een dorp in de Vlaamse Ardennen en ze houdt van het platteland, de dorpjes, de landelijke sfeer, de cohesie in zo'n gemeenschap, etc. Maar ze is wel echt een stadsmus ondertussen, en ook voor de kinderen zien we eigenlijk vooral de voordelen van de stad.
Kan goed zijn dat ik hier over 10 jaar totaal anders over denk natuurlijk!