Ik heb spijt dat ik lang heel boos ben geweest op mijn papa omwille van zijn drankprobleem - of iets waar ik van uitging dat het louter een drankverslaving was. Vorig jaar heeft hij een fietser aangereden met de auto en vluchtmisdrijf gepleegd (fietser bleek later ok), mijn ma heeft toen de hulpdiensten gebeld.
Mijn eerste reactie was dat hij wel te veel zou hebben gedronken. Dat was niet zo, hij kreeg wel een medisch onderzoek waarbij Alzheimer werd vastgesteld.
Mijn ma is jarenlang bij dokters te rade gegaan over mijn vader, hij was vergeetachtig en kon heel grote plotse uitbarstingen hebben, maar er werd nooit een diagnose gesteld. Ik wijdde dat dan aan zijn alcoholverslaving (want die had hij), nu ben ik niet meer zeker of het wel zo allemaal volledig zijn schuld was.
Intussen is mijn papa - van wat ik verneem - nog een schim van zichzelf. Mijn pa heeft een dik pensioen, maar leeft alsof hij een pauper is. Mijn ouders zijn gescheiden, leven gescheiden, maar komen goed overeen en zien mekaar wekelijks. Mijn broer ziet mijn pa ook een paar keer per maand. Ik heb hem daarentegen sinds december 2019 niet meer gezien (wel sporadisch gemaild).
Ik voel me een gigantisch watje dat ik het niet aandurf hem te bezoeken. Vroeger voelde ik me meer in mijn recht, maar tegen de achtergrond van zijn diagnose ben ik egoïstisch dat ik nu niet door die pijn wil bijten. Hij reageert meestal niet of heel sec op berichten van mij, maar op afgelopen vaderdag sloot hij ineens zijn mail af met een "x". Op zoiets klein knakte ik al.
)
Was ook nog deels actionsscript.
