Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Durft ze ook doen, da's een 'kusje' dat eindigt in een knauw. Maar da's niet als ze boos is.
Hier was dat destijds gewoon volledig "bewust" bijten (in mijn schouder). De handeling op zich is bewust, het begrijpen dat het u pijn doet niet. Je hebt dan altijd van die idioten die advies geven als "gewoon terugdoen, dan zal ze het wel leren", maar volg aub dat advies niet.

Ik wiegde ze destijds in slaap met een washand extra onder mijn t-shirt, zodat wanneer ze beet het daar in was en niet direct in mijn vel.
 
Ja, verder dan 2 verstaanbare woorden per zin geraakt die toch nog niet.
Daarnaast wel een hoop onverstaanbaar gebrabbel, dus ik maak me nog niet te veel zorgen.

Wordt wel van dichtbij opgevolgd door logopedist in de familie.
is dit zo "abnormaal"? de kleine van mijn schoonzus wordt 2 begin januari & die babbelt toch ook niet echt. Zegt wel woordjes als "auto" "koe" maar écht babbelen (als in 3-4 woord zinnen) komt er daar echt niet uit.
 
is dit zo "abnormaal"? de kleine van mijn schoonzus wordt 2 begin januari & die babbelt toch ook niet echt. Zegt wel woordjes als "auto" "koe" maar écht babbelen (als in 3-4 woord zinnen) komt er daar echt niet uit.
3 en meer woord zinnen dat duurt nog wel even hoor 😅
 
3 en meer woord zinnen dat duurt nog wel even hoor 😅
Dan toch afhankelijk van kind hoor. Want hier zegt ze (=22 maand) nu regelmatig "zinnen" met 3 en meer woorden.
Dingen als "papa, waar ben je?"
of "papa ook eten"
of "papa nog Bumba"
zijn hier toch al een tijdje dagelijkse kost.
 
Hangt toch sterk af van kind tot kind. Mijn petekind was een spraakwaterval op 2 jaar, ongelooflijk. Terwijl mijn oudste zoon 3 maanden ouder was dan haar maar amper 3 woorden aan elkaar gebrabbelt kreeg. Is enorm snel vooruit gegaan toen hij naar school begon te gaan.
 
Hier probeer ik hetzelfde te doen. Behalve dat naar de kamer sturen, ik vind het geen goed idee om hun kamer een straf te maken.
Hier neem ik een stoel die we in een hoek zetten ergens beneden en dan moet hij daar op blijven zitten voor 5 minuten om af te koelen.
Dat lukt hier niet. Blijven niet zitten.

Vroeger zei ik: 'ge vliegt naar uw bed'. Vrouw wees me er toen ook wel op dat 'gaan slapen' geen straf mocht zijn. En terecht.

Vroeger toch meermaals mezelf tegengekomen. Wanneer de vrouw gaan werken was, de één is plots onhandelbaar en wil niet luisteren. Begint te tieren en te doen. Dat terwijl de andere nog een kleine baby was en aan het huilen is. In combinatie met heel korte nachten (duurde 3 jaar vooraleer ze doorsliepen) weet je soms gewoon niet wat nu het beste is als 'straf'.
 
Dan toch afhankelijk van kind hoor. Want hier zegt ze (=22 maand) nu regelmatig "zinnen" met 3 en meer woorden.
Dingen als "papa, waar ben je?"
of "papa ook eten"
of "papa nog Bumba"
zijn hier toch al een tijdje dagelijkse kost.
Ja, omdat jij een kind hebt die ver voor zit op zo'n dingen. Niet echt een referentiepunt voor andere kinderen.

Mijn oudste zoon was/is ook zo, mijn jongste dan weer net niet. Maar dat wil niet zeggen dat er iets schort aan de ontwikkeling, integendeel. Al die timelines die je op het internet leest moet je met serieuze korrel zout nemen omdat de verschillen heel groot kunnen zijn.
 
Ja, omdat jij een kind hebt die ver voor zit op zo'n dingen. Niet echt een referentiepunt voor andere kinderen.

Mijn oudste zoon was/is ook zo, mijn jongste dan weer net niet. Maar dat wil niet zeggen dat er iets schort aan de ontwikkeling, integendeel. Al die timelines die je op het internet leest moet je met serieuze korrel zout nemen omdat de verschillen heel groot kunnen zijn.
Maar ik weet niet of ze ver voor zit hoor. Daarom dat ik zeg dat het kindsafhankelijk is. Maar we zijn toevallig naar de NKO geweest vorige week en die zij heel expliciet dat 2 jaar zowat de grens is voor taalontwikkeling om te weten of er iets mis is met het gehoor. Dus helemaal niks zeggen op die leeftijd moet wel goed opgevolgd worden (kan natuurlijk evengoed zijn dat er helemaal niks mis is).
 
Maar ik weet niet of ze ver voor zit hoor. Daarom dat ik zeg dat het kindsafhankelijk is. Maar we zijn toevallig naar de NKO geweest vorige week en die zij heel expliciet dat 2 jaar zowat de grens is voor taalontwikkeling om te weten of er iets mis is met het gehoor. Dus helemaal niks zeggen op die leeftijd moet wel goed opgevolgd worden (kan natuurlijk evengoed zijn dat er helemaal niks mis is).
Akkoord maar het ging hier over kinderen die nog brabbelen en onverstaanbaar praten. Mijn jongste zoon produceerde in augustus op zijn 2e verjaardag nog maar weinig verstaanbaar. In de afgelopen 2 maanden is hij plots als een TGV begonnen met praten 🤷‍♂️, het kan snel keren.
 
Laatst bewerkt:
Mijn ma zit in de fase waar ze heel veel goedbedoelde tips geeft, maar daardoor net het omgekeerde resultaat mee behaalt. Mijn vrouw wordt er onzeker door. Vroeger mocht je bijvoorbeeld zogezegd geen ajuinen eten als je borstvoeding geeft. Nu zeggen ze dat dat geen verschil maakt. Dus wij kijken daar niet naar, maar mijn ma kookt dan apart voor mijn vrouw, zonder ajuinen. Dan steeds de vraag of onze dochter niet te koud heeft. Dat soort dingen. Goedbedoeld, maar enorm irritant. En ze wilt liever niet dat ik er iets van zeg.
Toen onze dochter pas geboren was hebben we de afspraak gemaakt dat mijn moeder zo'n tips en opmerkingen aan mij mag zeggen, maar liever niet aan mijn vrouw. Mijn schoonmoeder van haar kant mocht dan weer aan mijn vrouw vanalles doorgeven, maar niet aan mij. Die regeling werkte toch redelijk goed. Doorheen de jaren is dat wat verwaterd, maar in het begin was dat echt nodig; de eerste en enige serieuze woordenwisseling tussen mij en mijn schoonmoeder hebben we gehad toen onze dochter twee weken oud was. Dankzij enkele -ongetwijfeld goedbedoelde, maar op dat moment overbodige en bemoeizuchtige- tips.
 
is dit zo "abnormaal"? de kleine van mijn schoonzus wordt 2 begin januari & die babbelt toch ook niet echt. Zegt wel woordjes als "auto" "koe" maar écht babbelen (als in 3-4 woord zinnen) komt er daar echt niet uit.

Kennelijk niet dus :p

Gisterenavond was best wel grappig. Komt die in paniek naar mij gelopen: "papa, kom!". Ik vraag wat er is. Begint half te wenen: "papa, kom!!!". Ik volg naar de keuken, wijst ze daar haar fles aan. Wou ze dus gewoon haar fles hebben.

Eergisteren kon ze wel nog gewoon netjes haar fles vragen... Benieuwd of ze het vandaag gaat kunnen!

De kat is hier ook standaard "pakken". Hoeveel keer we die haar naam ook mogen herhalen, 't is "pakken".
Ergens een verkeerde associatie gelegd ooit ofzo 😸

Warm = waje. Ook super schattig :p

Dus helemaal niks zeggen op die leeftijd moet wel goed opgevolgd worden (kan natuurlijk evengoed zijn dat er helemaal niks mis is).

Had mij misschien wat verkeerd verwoord. Helemaal niet praten (als in: no sound) is het ook niet. 't is dus vooral brabbelen met zeer af en toe iets verstaanbaar tussen :p

Aangezien ik zelf slechthorend ben, is gehoor ook iets dat nauw opgevolgd wordt. En daar zijn volgens de eerste testen (hout vasthouden) geen problemen mee.
 
Laatst bewerkt:
Toen onze dochter pas geboren was hebben we de afspraak gemaakt dat mijn moeder zo'n tips en opmerkingen aan mij mag zeggen, maar liever niet aan mijn vrouw. Mijn schoonmoeder van haar kant mocht dan weer aan mijn vrouw vanalles doorgeven, maar niet aan mij. Die regeling werkte toch redelijk goed. Doorheen de jaren is dat wat verwaterd, maar in het begin was dat echt nodig; de eerste en enige serieuze woordenwisseling tussen mij en mijn schoonmoeder hebben we gehad toen onze dochter twee weken oud was. Dankzij enkele -ongetwijfeld goedbedoelde, maar op dat moment overbodige en bemoeizuchtige- tips.
Dat is zeker een goede tip, maar mijn vrouw ziet mijn ouders vooral bij het afgeven van de baby. Ik wil vooral niet dat mijn vrouw mijn moeder vervelend begint te vinden, want die kunnen het goed met elkaar vinden.

Met die ajuinen doet ze dan gewoon als we daar gaan eten. Ook al hebben we al 100 keer gezegd dat ze gewoon moet koken. Soit, het zal wel goedkomen.
 
Vandaag een mooie quote gelezen:
"Op 6 maanden kunnen baby's zonder nachtvoeding. Ja, en volwassenen kunnen 3 dagen zonder drinken. Proberen?"

Hier is het nog steeds problematisch met de constipatie. Al weken forlax aan het geven, een paar keer suppo geprobeerd, maar die duwt ze er uit, en daarnet voor 2e keer dan maar microlax... En hulp van dokters moet je ook niet echt verwachten, daar komt enkel "laat ze gewoon met een pamper rondlopen"... Maar in de pamper kakt ze ook niet.
Welke melk geef je? Wij geven omwille van constipatie Omneo, en dat helpt echt.
 
Mijn ma zit in de fase waar ze heel veel goedbedoelde tips geeft, maar daardoor net het omgekeerde resultaat mee behaalt. Mijn vrouw wordt er onzeker door. Vroeger mocht je bijvoorbeeld zogezegd geen ajuinen eten als je borstvoeding geeft. Nu zeggen ze dat dat geen verschil maakt. Dus wij kijken daar niet naar, maar mijn ma kookt dan apart voor mijn vrouw, zonder ajuinen. Dan steeds de vraag of onze dochter niet te koud heeft. Dat soort dingen. Goedbedoeld, maar enorm irritant. En ze wilt liever niet dat ik er iets van zeg.
Hier een beetje hetzelfde "probleem".
Mijn schoonmoeder is echt overbeschermend. Al eens aangehaald maar ze wonen dus letterlijk aan de overkant van de straat & altijd "ah je gaat ze toch wel haar jasje/muts, etc. aandoen om naar huis te gaan?" ik zet 20 stappen en ik sta aan mijn voordeur...

ook altijd zeer paniekerig reageren wanneer onze dochter ergens probeert op te klimmen of ergens tegenaan botst (niets extreem uiteraard). als in luidop naar adem snakken / haar meteen willen oppakken/bemoederen waardoor onze dochter soms voor het minste begint te wenen, nét omwille van haar reacties.
 
Hier een beetje hetzelfde "probleem".
Mijn schoonmoeder is echt overbeschermend. Al eens aangehaald maar ze wonen dus letterlijk aan de overkant van de straat & altijd "ah je gaat ze toch wel haar jasje/muts, etc. aandoen om naar huis te gaan?" ik zet 20 stappen en ik sta aan mijn voordeur...

ook altijd zeer paniekerig reageren wanneer onze dochter ergens probeert op te klimmen of ergens tegenaan botst (niets extreem uiteraard). als in luidop naar adem snakken / haar meteen willen oppakken/bemoederen waardoor onze dochter soms voor het minste begint te wenen, nét omwille van haar reacties.
Mijn ma zegt het wel gewoon, dus niet op een overdreven manier, maar het is gewoon heel vaak van die kleine dingen. Net omdat ze zo vaak iets zegt, wordt mijn vrouw onzeker. Mijn schoonmoeder zegt alleen dat de ze verwennen. Omdat we haar zogezegd te snel oppakken als ze weent. Nochtans hebben ze ons langs alle kanten erop gehamerd dat je ze niet kunt verwennen het eerste halfjaar en dat het net belangrijk is om haar te troosten.

Ik ga er wel iets van zeggen als mijn ma tegen mij over iets begint. Want dan komt het tenminste niet over dat mijn vrouw mij erop heeft aangesproken.

Het is ook allemaal geen drama natuurlijk, maar mijn vrouw zit ook met een bazin die haar koeienneert omdat ze weggaat en omdat die geldgeil is. Dus het is al stressvol genoeg. Zeker met die kleine die ook nog ziek is en de babyborrel aanstaande zondag.
 
Terug
Bovenaan