De laatste tijd hier alle drie wat in een ambetante fase.
De oudste (5) spreekt wel eens tegen. De zoon (3) wil alles en als er iets ni mag dan kan die echt heel hard zeuren. De jongste (2) gilt graag wanneer het ni naar haar zin is.
Ik kan daar redelijk mee om: negeren of gewoon afblokken maar mijn vriendin heeft het er moeilijk mee en heeft daar een pak minder geduld mee. Ze roept dan wat sneller en is zelf kortaf. Ik heb al gezegd dat ze dat moet los laten. Ze doen dat ni om te pesten, da's gewoon zelf zoeken hoe ze met bepaalde dingen omgaan imo. Ni dat ik eeuwig geduld heb en zonder fouten ben hoor. Maar in 99% van de gevallen ben ik de kalme en zij niet. Als er dan iets is, is't dikwijls geroep om papa (want ik blijf rustiger) en dat wordt dan natuurlijk een sneeuwbal..
Vanochtend: ik sta in de badkamer en hoor ineens een gegil van beneden. De oudste vindt haar kousenbroek lelijk en wil ze ni aan doen. Ik hoor m'n vriendin terug roepen en 't spel zat op de wagen. Ik kom beneden en zowel de zoon (die geen zin had om kleren aan te doen) en de jongste zijn ook mee begonnen van hun oren te maken. M'n vriendin loopt daar dan gefrustreerd tussen, ook te roepen.
Toen ook m'n geduld verloren en tegen haar geroepen dat ze zelf ook eens wat kalmer moet zijn want dit lost niks op. Ik voel me al effe de politie/buffer die het altijd maar moet opvangen en ik geraak dat ook beu. Soms wil ik iets plannen maar dan denk ik: misschien maar niet want dan zit ze alleen met die bengels. Maar eigenlijk hoeft dat geen probleem te zijn.
Ik snap de frustratie van haar kant ook wel. Er is quasi geen enkele dag dat ze eens alle drie gewoon "perfect" luisteren en er niks aan de hand is. Pas op: het gaat hier niet over grote drama's elke dag hé. Maar elke dag is er wel minstens één die eens een moeilijk moment heeft. Maar da's nu eenmaal het gevolg van drie jonge kindjes in huis hebben.
Hopelijk kunnen we het er straks eens over hebben maar da's ook niet haar sterkste kant (da's een ander verhaal, voor ergens anders).
De oudste (5) spreekt wel eens tegen. De zoon (3) wil alles en als er iets ni mag dan kan die echt heel hard zeuren. De jongste (2) gilt graag wanneer het ni naar haar zin is.
Ik kan daar redelijk mee om: negeren of gewoon afblokken maar mijn vriendin heeft het er moeilijk mee en heeft daar een pak minder geduld mee. Ze roept dan wat sneller en is zelf kortaf. Ik heb al gezegd dat ze dat moet los laten. Ze doen dat ni om te pesten, da's gewoon zelf zoeken hoe ze met bepaalde dingen omgaan imo. Ni dat ik eeuwig geduld heb en zonder fouten ben hoor. Maar in 99% van de gevallen ben ik de kalme en zij niet. Als er dan iets is, is't dikwijls geroep om papa (want ik blijf rustiger) en dat wordt dan natuurlijk een sneeuwbal..
Vanochtend: ik sta in de badkamer en hoor ineens een gegil van beneden. De oudste vindt haar kousenbroek lelijk en wil ze ni aan doen. Ik hoor m'n vriendin terug roepen en 't spel zat op de wagen. Ik kom beneden en zowel de zoon (die geen zin had om kleren aan te doen) en de jongste zijn ook mee begonnen van hun oren te maken. M'n vriendin loopt daar dan gefrustreerd tussen, ook te roepen.
Toen ook m'n geduld verloren en tegen haar geroepen dat ze zelf ook eens wat kalmer moet zijn want dit lost niks op. Ik voel me al effe de politie/buffer die het altijd maar moet opvangen en ik geraak dat ook beu. Soms wil ik iets plannen maar dan denk ik: misschien maar niet want dan zit ze alleen met die bengels. Maar eigenlijk hoeft dat geen probleem te zijn.
Ik snap de frustratie van haar kant ook wel. Er is quasi geen enkele dag dat ze eens alle drie gewoon "perfect" luisteren en er niks aan de hand is. Pas op: het gaat hier niet over grote drama's elke dag hé. Maar elke dag is er wel minstens één die eens een moeilijk moment heeft. Maar da's nu eenmaal het gevolg van drie jonge kindjes in huis hebben.
Hopelijk kunnen we het er straks eens over hebben maar da's ook niet haar sterkste kant (da's een ander verhaal, voor ergens anders).
.
