Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[shiftyke]

Meegaan naar de Kalmthoutse Heide om 7u dedju!

Twee dagen op rij, dat zal ze leren!!

Zoonlief is bij de grootouders blijven slapen en om de één of andere reden werd ik toch om 1u, 3u en 6u wakker....en wakker worden denkende dat ik hem hoorde he.
Vanaf 7u dan ook klaarwakker. Maar ik blijf koppig in bed liggen tot 9 uur!!!

Dat is om te rotten maar vrij herkenbaar, hebben dat ook elke keer aan onze rekker.

 

[Holocene]

Maar ik vergeet niets, wacht tot ze 16 jaar zijn en in hun bed willen stinken tot 12u 's middags.

Ik zei juist hetzelfde daarnet payback time!

 

[Voidski]

Maar ik vergeet niets, wacht tot ze 16 jaar zijn en in hun bed willen stinken tot 12u 's middags.

Dat heb ik me hier ook al veel voorgenomen

 

[Green Mamba]

Zo he. Dat was hier een van de minder fijne nachten. Rond twaalven heeft de onze heel het bed onder gekotst om dat die nacht nog drie keer te doen. De emmer zetten mocht niet baten. Vriendin is er dan ook heel de nacht bij gaan liggen met resultaat dat die geen oog heeft dicht gedaan.

Deze ochtend nog steeds niet volledig in orde. Hopelijk is ze snel weer beter

 

[anders.]

Zo hard gejinxed al twee nachten op rij waar ik ieder half uur heb zien passeren.

Ah, 'tis een fase I guess

Klopt, tegen dat ze 18 zijn slapen ze wel beter.

 

[Remake]

2e keer goeie keer, kort na de middag binnengegaan en iets na 22u er uit gekomen. Buiten de lange periode van weeën vooraf is alles erg vlot en quasi pijnloos verlopen, dus weer een reden voor een feestje.

 

[515]

2e keer goeie keer, kort na de middag binnengegaan en iets na 22u er uit gekomen. Buiten de lange periode van weeën vooraf is alles erg vlot en quasi pijnloos verlopen, dus weer een reden voor een feestje.

Proficiat!

 

[E_wout]

Mijn dochter wordt 10 vandaag en, mijn god, wat een mijlpaal(tje) is dat toch.

Ik zie me nog die eerste avond, ietwat onbeholpen maar toch met een ongekend zelfvertrouwen, met mijn dochter in mijn armen. Ook wat emotioneel "de wereld" belovend naar haar toe. En "knip" we zijn 10 jaar later. Toeme toch.

Even een open deur instampen maar het is ongelofelijk hoe snel het allemaal gaat. Nog eens 10 jaar en ze is 20...ik mag er niet aan denken en tegelijkertijd weet ik...het zal even rap gaan...

 

[Mulan]

2e keer goeie keer, kort na de middag binnengegaan en iets na 22u er uit gekomen. Buiten de lange periode van weeën vooraf is alles erg vlot en quasi pijnloos verlopen, dus weer een reden voor een feestje.

Gefeliciteerd! Hopelijk stellen jullie het alle 3 goed?

 

[sluysen]

Jongste dochter (2 in mei) is in maart goed ziek geweest. Eerst een week ongeveer thuis met echt redelijke koorts (39ish) en vuile.hoest enzo. Na een paar keer de diagnose uitzieken en griep toch bloed laten trekken + foto.

Blijkt een longontsteking ipv griep. 5 dagen ziekenhuis waarbij er altijd wel een van ons twee bij was, en de mama 's nachts.

Ze wou niet slapen in het babybedje en sliep dus samen met mama op de slaapzetel. Ook de week ervoor thuis veel bij mama in bed of zetel omdat ze gewoon niet sliep anders door de koorts.


Maaaar, intussen meer dan een maand verder. Er is nog bijna geen enkele nacht geweest waar ze niet al schreeuwend wakker wordt en dan niet te stoppen is tot ze weer bij mama ligt.

Iemand tips om weer een normaal slaapritme te krijgen want dit begint onhoudbaar te worden... Desnoods via een specialist ofzo want we gaan er moet momenten echt bijna onderdoor van slaaptekort

 

[Mulan]

Jongste dochter (2 in mei) is in maart goed ziek geweest. Eerst een week ongeveer thuis met echt redelijke koorts (39ish) en vuile.hoest enzo. Na een paar keer de diagnose uitzieken en griep toch bloed laten trekken + foto.

Blijkt een longontsteking ipv griep. 5 dagen ziekenhuis waarbij er altijd wel een van ons twee bij was, en de mama 's nachts.

Ze wou niet slapen in het babybedje en sliep dus samen met mama op de slaapzetel. Ook de week ervoor thuis veel bij mama in bed of zetel omdat ze gewoon niet sliep anders door de koorts.


Maaaar, intussen meer dan een maand verder. Er is nog bijna geen enkele nacht geweest waar ze niet al schreeuwend wakker wordt en dan niet te stoppen is tot ze weer bij mama ligt.

Iemand tips om weer een normaal slaapritme te krijgen want dit begint onhoudbaar te worden... Desnoods via een specialist ofzo want mijn vriendin gaat eronderdoor van slaaptekort

Herkenbaar, de pediater noemde het het ziekenhuistrauma en dat dit idd makkelijk een maand kon duren.

Hier terug afgebouwd door haar niet uit bed te halen. Ze mocht rechtstaan in bed en ik knuffelde haar dan over de rand heen. Volgende stap was neerliggen en haar handje vasthouden + aaitjes door de spijlen heen. Dan een paar meter richting de deur opschuiven en als het gehuil erger werd, 1 stapje terugkeren.
Duurde hier toch ook telkens weer 10 dagen eer dat terug normaliseerde (na de maand ze gewoon in bed nemen omdat je zelf ook doodop bent).

Sterkte!

 

[shellshock]

Mijn vrouw was een weekendje weg en het was dus een vader-dochterweekend. De eerste keer dat ik er zo lang alleen voor stond Ik had in het begin wel wat 'schrik' omdat we een zware, snotterige, koortsige week achter de rug hadden met weinig slaap, maar het is al bij al beter en vlotter gegaan dan ik gehoopt had. Rustig aan gedaan en vooral gisteren leuke dingen gedaan. Omdat ze nog aan het herstellen was, hebben we wel wat veel tv gekeken -voelt aan als een gemakkelijke oplossing, maar ze had die rust ook nodig.

Het was een leuk weekend en ook de dochter vond het leuk en ik kan alleen maar zeggen; massief respect voor alleenstaande ouders voor wie dat dagelijkse kost is. Chapeau hoe jullie constant al die ballen in de lucht kunnen houden. Nog massiever respect voor die moeder met een zenuwinzinking nabij, die gisteren ook in de Quick was, met haar twee kinderen, waarvan een huilende en doodvermoeide kleuter. Gelukkig was het niet zo druk.

 

[Remake]

Gefeliciteerd! Hopelijk stellen jullie het alle 3 goed?

Ja hoor, ik vond het op een gegeven moment wat saai om zolang te moeten wachten, maar dat was het minste van alle ongemakken in de ruimte.

 

[Chelark007]

Mijn vrouw was een weekendje weg en het was dus een vader-dochterweekend. De eerste keer dat ik er zo lang alleen voor stond Ik had in het begin wel wat 'schrik' omdat we een zware, snotterige, koortsige week achter de rug hadden met weinig slaap, maar het is al bij al beter en vlotter gegaan dan ik gehoopt had. Rustig aan gedaan en vooral gisteren leuke dingen gedaan. Omdat ze nog aan het herstellen was, hebben we wel wat veel tv gekeken -voelt aan als een gemakkelijke oplossing, maar ze had die rust ook nodig.

Het was een leuk weekend en ook de dochter vond het leuk en ik kan alleen maar zeggen; massief respect voor alleenstaande ouders voor wie dat dagelijkse kost is. Chapeau hoe jullie constant al die ballen in de lucht kunnen houden. Nog massiever respect voor die moeder met een zenuwinzinking nabij die gisteren ook in de Quick was, met twee kinderen, waarvan een huilende en doodvermoeide kleuter. Gelukkig was het niet zo druk.

Madam werk 1/2 weekends dus kan er van meespreken. Langs een kant ist wel goed dat ik 'verplicht' worden voor 1 op 1, maar soms zou ik wel willen dat het meer 'wij' is. Nuja, dan ga ik meer eens naar mijn kant van de familie ermee of ga ik ermee op uitstap. Pittig kan het wel zijn.

 

[shellshock]

Mijn dochter wordt 10 vandaag en, mijn god, wat een mijlpaal(tje) is dat toch.

Ik zie me nog die eerste avond, ietwat onbeholpen maar toch met een ongekend zelfvertrouwen, met mijn dochter in mijn armen. Ook wat emotioneel "de wereld" belovend naar haar toe. En "knip" we zijn 10 jaar later. Toeme toch.

Even een open deur instampen maar het is ongelofelijk hoe snel het allemaal gaat. Nog eens 10 jaar en ze is 20...ik mag er niet aan denken en tegelijkertijd weet ik...het zal even rap gaan...

Binnenkort komen de eerste vriendjes en die kan je heerlijk gaan pesten...

 

[sluysen]

Herkenbaar, de pediater noemde het het ziekenhuistrauma en dat dit idd makkelijk een maand kon duren.

Hier terug afgebouwd door haar niet uit bed te halen. Ze mocht rechtstaan in bed en ik knuffelde haar dan over de rand heen. Volgende stap was neerliggen en haar handje vasthouden + aaitjes door de spijlen heen. Dan een paar meter richting de deur opschuiven en als het gehuil erger werd, 1 stapje terugkeren.
Duurde hier toch ook telkens weer 10 dagen eer dat terug normaliseerde (na de maand ze gewoon in bed nemen omdat je zelf ook doodop bent).

Sterkte!

Probleem is dat de oudste dochter erboven op zolder slaapt, dus gewoon laten krijsen tot ze stilvalt is geen optie. Tis echt voor aandacht niet van verdriet.

"Wil niet slapen"
"wil niet bedje"
"wil naar beneden (paar keer meegenomen naar de zetel om daar te slapen zodat het boven stil was voor de rest van het gezin"
"wil flesje (en dan geef je een volle fles en is het nog niet goed als ie op is...)"

Naast bedje staan lukt, maar ons laminaat kraakt enorm dus vanaf dat je 1 stap verzet hoort ze dit en schiet ze terug in haar collaire.

Enige dat werkt is bij ons in bed leggen, maar dan ligt ze ook nog altijd veel te draaien & keren tot ze effectief slaapt.
Deze nacht is het begonnen rond 1u30 en denk dat ze tegen 3u nog niet terug sliep...

 

[Mulan]

Probleem is dat de oudste dochter erboven op zolder slaapt, dus gewoon laten krijsen tot ze stilvalt is geen optie. Tis echt voor aandacht niet van verdriet.

"Wil niet slapen"
"wil niet bedje"
"wil naar beneden (paar keer meegenomen naar de zetel om daar te slapen zodat het boven stil was voor de rest van het gezin"
"wil flesje (en dan geef je een volle fles en is het nog niet goed als ie op is...)"

Naast bedje staan lukt, maar ons laminaat kraakt enorm dus vanaf dat je 1 stap verzet hoort ze dit en schiet ze terug in haar collaire.

Enige dat werkt is bij ons in bed leggen, maar dan ligt ze ook nog altijd veel te draaien & keren tot ze effectief slaapt.
Deze nacht is het begonnen rond 1u30 en denk dat ze tegen 3u nog niet terug sliep...

Maar wordt de oudste er wakker van, heeft ze er last van? Of geef je toe aan alles uit schrik dat dat KAN gebeuren?

En ik zeg nergens dat je ze maar moet laten krijsen he, wél dat je ze best niet uit bed haalt (wat absoluut zal resulteren in krijsen wel...) En daar standvastig in moet blijven, anders kan ze haar naam al schrijven eer ze eindelijk eens alleen doorslaapt.

 

[sluysen]

Maar wordt de oudste er wakker van, heeft ze er last van? Of geef je toe aan alles uit schrik dat dat KAN gebeuren?

En ik zeg nergens dat je ze maar moet laten krijsen he, wél dat je ze best niet uit bed haalt (wat absoluut zal resulteren in krijsen wel...) En daar standvastig in moet blijven, anders kan ze haar naam al schrijven eer ze eindelijk eens alleen doorslaapt.

We merken op de babyfoon wel dat de oudste onrustiger wordt in haar bed maar tis niet dat ze zelf ook begint te wenen of te roepen (voorlopig).

Doorslapen was allemaal geen probleem tot die ziekte & opname

Er zit ook maar een houten wandje tussen haar kamer en onze kamer. Dus zelfs al laten we haar krijsen, nachtrust is er toch niet op dat moment
En na en tijdje wordt je er ook gewoon zo boos & gefrustreerd van dat ze niet stil is dat er net geen accidenten zouden gebeuren

 

[Mulan]

Toen ik na haar laatste opname (was toen ook rond haar 2de verjaardag en na 1m meer in ons bed dan het hare) het beu was, toch ook efkes gezegd: "oma en opa, ik wil het aanpakken maar ik ga toch 1x moeten kunnen doorslapen vooraleer ik het ga kunnen doorzetten... " Dus zij hebben 1 nacht opgeofferd zodat ik efkes mijn batterijen kon opladen. Dan tegen de papa gezegd (ik ben de geduldige van ons 2 op dat vlak) dat hij onder geen enkele voorwaarde mocht tussenbeide komen en dan puur een kwestie van doorzetten. "Nee,ik haal je niet uit bed."
De aanhouder wint en met wat geluk is dat de ouder.

 

[Inv]

Madam werk 1/2 weekends dus kan er van meespreken. Langs een kant ist wel goed dat ik 'verplicht' worden voor 1 op 1, maar soms zou ik wel willen dat het meer 'wij' is. Nuja, dan ga ik meer eens naar mijn kant van de familie ermee of ga ik ermee op uitstap. Pittig kan het wel zijn.

Mijn vriendin werkte vroeger ook weekends en die 1 op 1 tijd met onze dochter was heel leuk maar ik was echt op na een weekend.
Na een fulltime werkweek heb ik echt wat downtime nodig en dat was er dan enkel tijdens haar middagdutjes. Moest ook altijd zorgen dat ik iets kon gaan doen (speeltuin, gaan winkelen, bezoekje aan de oma, ...) want gewoon wat lummelen thuis is te passief voor haar en dan werd ze ambetant. Hoe een alleenstaande ouder dat kan volhouden dat snap ik niet, dan draait heel uw leven echt rond de kinderen.

Vriendin heeft toen eigenlijk besloten om terug in het onderwijs te stappen ipv. zorg ook al was dat eigenlijk haar droomjob. Ik heb haar dat nooit gevraagd maar ze zag ook wel dat ik het zwaar had en ze vond zelf dat ze veel te veel moest missen.