Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's
- Onderwerp starter Joeri
- Startdatum
Hier is het elke 3u dat fysiologisch water, en het helpt wel, maar we krijgen het snot er ook niet uit gezogen.Hier is het ook al paar dagen van dat. Nu zijn we ook allebei verkouden natuurlijk... Gelukkig was het maar 1 nacht moeilijk om te slapen. Smorgens en s’avonds dat fysiologisch water doet wonderen
Nu, on the bright side, we hebben iets gevonden waar ze oprecht luidop mee lacht, en daar smelt uw vaderhart wel van.
Chelark007
Well-known member
En als dat niet helpt met zoutoplossing, na paar dagen werkt dat altijd.
Eindelijk tijd om het forum bij te lezen en een update te geven. Op 31/03/2021 ben ik trotse papa geworden van een zoontje Lewis. 4075g op 54,5cm, ingeleid op 39 weken omdat de mama toch wat sukkelde met de bloeddruk en hij nu al niet van de kleinste was.
gamer5
Well-known member
Ja dat blijft maar komen he
Tijd laten overgaan, dat is alles wat je kan doen. Dat zuigen hebben we hier zelf nooit gedaan. Heb ooit is gelezen dat dat niet zo goed is maar vraag me niet waarom.
D
Deleted member 3056
Guest
Gefeliciteerd!!
Stevige hap wel, respect voor de mama.
Mijn zoontje woog 3250kg en vond dat al een hele prestatie.
Na veel gehijg, gepuf, gezweet, gevloek, een moordaanslag op mijn man, knietje tegen verpleegster, scheurtje dus kapotte doos MAAR wel geheel op eigen houtje was daar dan endelijk een klein hoopje baby.
Als iemand zich geroepen voelt om een (gedetailleerd) verslag van van de bevalling wilt brengen, voel je vooral vrij.
Gefeliciteerd!!
Stevige hap wel, respect voor de mama.
Mijn zoontje woog 3250kg en vond dat al een hele prestatie.
Na veel gehijg, gepuf, gezweet, gevloek, een moordaanslag op mijn man, knietje tegen verpleegster, scheurtje dus kapotte doos MAAR wel geheel op eigen houtje was daar dan endelijk een klein hoopje baby.
Als iemand zich geroepen voelt om een (gedetailleerd) verslag van van de bevalling wilt brengen, voel je vooral vrij.
Bevalling was bij ons dus ingeleid. Rond 8u 's ochtends het "product" gekregen dat de arbeid moet doen starten. Begon bij mijn vriendin echt enorm snel te werken. Was volgens de gynaecoloog en de vroedvrouwen wel een teken dat het lichaam er volledig klaar voor was.
Mijn vriendin heeft, naar haar eigen zeggen, net iets te lang gewacht met een epidurale verdoving te vragen. Vooral uit schrik dat die te vroeg uitgewerkt zou zijn. Achteraf gezien had ze die zeker en vast vroeger moeten vragen, omdat zowel gynaecoloog als kinesist hadden haar verwittigd dat haar onderrug haar heel veel pijn zou doen tijdens de arbeid (blijvende blessure uit sport).
De arbeid is voor haar dan ook echt een uitputtingsslag van jewelste geweest. 's ochtends amper ontbeten, door de dag niks meer gegeten omdat ze niks binnen kreeg van de pijn. Uiteindelijk hebben we rond 15u30 de vroedvrouwen geroepen omdat ze een ongelofelijke persdrang kreeg.
Toen hebben ze de gynaecoloog opgeroepen en mocht ze beginnen "toegeven" aan haar persdrang. 16u was de gynaecoloog er en mocht ze effectief beginnen te persen.
De bevalling was voor haar een uitputtingsslag, vooral omdat ze dus te weinig had gegeten. Na elke keer dat ze perste kreeg ze met heel veel moeite haar ademhaling onder controle en moest ze echt heel veel moeite doen om niet weg te draaien. Op zich ging het lang goed, want het koppeke kwam al snel kijken, maar ze bleef zo'n beetje hangen op nét niet. De gynaecoloog heeft daarom ook besloten om een klein knipje te zetten. Hierna was het nog 2 of 3 keer persen en om 16u45 was de kleine man er.
Geboorte was een ongelofelijk mooi moment eigenlijk, iets wat ik helemaal niet had verwacht. Navelstreng mogen doorknippen was toch ook een speciaal momentje. Om af te sluiten, ik kan het Jessa Ziekenhuis in Hasselt alleen maar aanraden. Van het begin tot het einde super content van.
Wij 2 bevallingen:
Bij de eerste hadden we geen vroedvrouw en begon het toen m'n vrouw naar het toilet ging rond 2 uur 's nachts en het water brak. Direct redelijk hevige weeën, haar broek uitdoen/pyjamabroek aandoen was al een lastige opdracht. We zijn toen direct binnengegaan en ze heeft een aantal uur zonder epidurale kunnen uithouden, maar rond 8 uur toch epidurale. Die was héél efficient, zodat ze zelfs haar benen niet meer recht kon houden. Bevalling ging vlot, rond 10 uur kon je haar zien uitkomen (kopje zat nog binnen) en rond 11u12 was onze dochter bevallen. Jammer genoeg door de het aantal bevalling van de week ervoor nog een dag in de verloskamer en een nacht in een wachtkamertje moeten blijven slapen voor we naar een echte kamer konden. We hebben daar 5 nachten gebleven en dan naar huis.
Bij de tweede hadden we een vroedvrouw en begon alles ook in de nacht rond 3 uur. De vroedvrouw is rond 5 uur langsgekomen en kwam dan op en aan. Het ging kalm tot rond 12 uur, toen de weeën plots hevig werden en we met de vroedvrouw naar het ziekenhuis gingen. Zij werkte daar ook deeltijds en mocht daardoor mee de bevalling doen. Bij aankomst bleek m'n vrouw echter al 10 cm opening te hebben en 40 minuten later was de zoon er al (in bad bevalling, 4,3kg terwijl maar 3,4 geschat)). De nabevalling was echter een hel voor m'n vrouw omdat er op 9 weken een bloeding geweest was en daardoor de moederkoek aan de baarmoeder vastgekoekt was. De verdoving die ze gegeven hebben werkte niet en ze hebben dus manueel die moederkoek er moeten "uitschrapen". Ik was toen bezig met de zoon terwijl mijn vrouw daar lag te kermen, luider dan tijdens de bevalling. Gelukkig was uiteindelijk alles goed verlopen (allez, geen complicaties) en konden we zoals gepland de dag erna naar huis. 4 dagen later hebben we onze dochter ook binnengedaan voor een geplande operatie en enkele weken later begonnen we met de verbouwing van 2 verdiepingen in ons huis. Nooit meer die periode, aub
.
Bij de eerste hadden we geen vroedvrouw en begon het toen m'n vrouw naar het toilet ging rond 2 uur 's nachts en het water brak. Direct redelijk hevige weeën, haar broek uitdoen/pyjamabroek aandoen was al een lastige opdracht. We zijn toen direct binnengegaan en ze heeft een aantal uur zonder epidurale kunnen uithouden, maar rond 8 uur toch epidurale. Die was héél efficient, zodat ze zelfs haar benen niet meer recht kon houden. Bevalling ging vlot, rond 10 uur kon je haar zien uitkomen (kopje zat nog binnen) en rond 11u12 was onze dochter bevallen. Jammer genoeg door de het aantal bevalling van de week ervoor nog een dag in de verloskamer en een nacht in een wachtkamertje moeten blijven slapen voor we naar een echte kamer konden. We hebben daar 5 nachten gebleven en dan naar huis.
Bij de tweede hadden we een vroedvrouw en begon alles ook in de nacht rond 3 uur. De vroedvrouw is rond 5 uur langsgekomen en kwam dan op en aan. Het ging kalm tot rond 12 uur, toen de weeën plots hevig werden en we met de vroedvrouw naar het ziekenhuis gingen. Zij werkte daar ook deeltijds en mocht daardoor mee de bevalling doen. Bij aankomst bleek m'n vrouw echter al 10 cm opening te hebben en 40 minuten later was de zoon er al (in bad bevalling, 4,3kg terwijl maar 3,4 geschat)). De nabevalling was echter een hel voor m'n vrouw omdat er op 9 weken een bloeding geweest was en daardoor de moederkoek aan de baarmoeder vastgekoekt was. De verdoving die ze gegeven hebben werkte niet en ze hebben dus manueel die moederkoek er moeten "uitschrapen". Ik was toen bezig met de zoon terwijl mijn vrouw daar lag te kermen, luider dan tijdens de bevalling. Gelukkig was uiteindelijk alles goed verlopen (allez, geen complicaties) en konden we zoals gepland de dag erna naar huis. 4 dagen later hebben we onze dochter ook binnengedaan voor een geplande operatie en enkele weken later begonnen we met de verbouwing van 2 verdiepingen in ons huis. Nooit meer die periode, aub
.
Mulan
Well-known member
Uitzettingsbevel moeten geven (ingeleid want overtijd) en 24u later en extreem veel weeën maar weinig ontsluiting verder, werd de kraker hardhandig uit het kraakpand verwijderd.
Ik wou per se zonder verdoving bevallen. Is niet gelukt
De avond voordien naar het ziekenhuis, om 2u 's nachts de eerste weeënopwekker gehad. Om 6u de 2de want wel weeën maar weinig ontsluiting. Om 9u kwam de vroedvrouw al zeggen dat ik het met die weeën onmogelijk vol zou houden. Heb ze buiten gesjot. Om 11u hebben ze aan de papa gezegd dat ik beter een epidurale zou krijgen en gevraagd om het aan mij te verkopen. Geweigerd want zowel mijn zus als moeder hebben altijd binnen de 8-12u een vlotte bevalling gehad. Dus die paar uur konden er nog wel bij, vond ik...
Tegen 17u gezegd dat ik het niet meer hield van de pijn van bekkeninstabiliteit en toch een epidurale wou. Bleek die dus nauwelijks effect te hebben op de bekkenpijn 
. Om 20u kwam de gynaecoloog zeggen dat als tegen middernacht ik niet tegen de 10cm ontsluiting aanleunde, het keizersnede zou worden. Weeënopwekker aan het infuus want hey, blijkbaar is om de minuut een wee gedurende 12u nog niet voldoende fun!
Om middernacht gaf ze me nog eens 2u, maar er kwam overal beweging in, behalve waar het moest...
Om 2u het operatiekwartier ingerold, vlotte scheiding van moeder en dochter en heel vlot hersteld van de keizersnede, vroeger naar huis gegaan en geen seconde spijt van gehad.
Ik wou per se zonder verdoving bevallen. Is niet gelukt
De avond voordien naar het ziekenhuis, om 2u 's nachts de eerste weeënopwekker gehad. Om 6u de 2de want wel weeën maar weinig ontsluiting. Om 9u kwam de vroedvrouw al zeggen dat ik het met die weeën onmogelijk vol zou houden. Heb ze buiten gesjot. Om 11u hebben ze aan de papa gezegd dat ik beter een epidurale zou krijgen en gevraagd om het aan mij te verkopen. Geweigerd want zowel mijn zus als moeder hebben altijd binnen de 8-12u een vlotte bevalling gehad. Dus die paar uur konden er nog wel bij, vond ik...
Tegen 17u gezegd dat ik het niet meer hield van de pijn van bekkeninstabiliteit en toch een epidurale wou. Bleek die dus nauwelijks effect te hebben op de bekkenpijn . Om 20u kwam de gynaecoloog zeggen dat als tegen middernacht ik niet tegen de 10cm ontsluiting aanleunde, het keizersnede zou worden. Weeënopwekker aan het infuus want hey, blijkbaar is om de minuut een wee gedurende 12u nog niet voldoende fun! Om middernacht gaf ze me nog eens 2u, maar er kwam overal beweging in, behalve waar het moest...
Om 2u het operatiekwartier ingerold, vlotte scheiding van moeder en dochter en heel vlot hersteld van de keizersnede, vroeger naar huis gegaan en geen seconde spijt van gehad.
Oudste dochter: 8 dagen overtijd, uiteindelijk weeën beginnen krijgen, vrouw nog rustig een bad genomen, dan naar het ziekenhuis gereden rond 17u. Na de epidurale ging het weer heel op het gemak, ik ben zelfs nog een frietje gaan eten rond 22u. Uiteindelijk is ze dan rond 1u geboren na een relatief rustige bevalling.
Dat frietmoment was wel zalig, op m'n eentje op een warme dag op een terrasje rustig zitten nadenken over mijn zeer nakend vaderschap. Kon tellen als reflectie
Jongste dochter: 10 dagen overtijd. De nacht voor we zouden binnengaan voor geplande geboorte is vrouw toch weeën beginnen krijgen. Dus direct vertrokken, in de auto bleek het toch wat sneller te gaan dan de vorige, ziekenhuis binnengereden en eenmaal gearriveerd is de kleine er praktisch uitgevallen denk ik. Ging wel heel vlot!
Dat frietmoment was wel zalig, op m'n eentje op een warme dag op een terrasje rustig zitten nadenken over mijn zeer nakend vaderschap. Kon tellen als reflectie
Jongste dochter: 10 dagen overtijd. De nacht voor we zouden binnengaan voor geplande geboorte is vrouw toch weeën beginnen krijgen. Dus direct vertrokken, in de auto bleek het toch wat sneller te gaan dan de vorige, ziekenhuis binnengereden en eenmaal gearriveerd is de kleine er praktisch uitgevallen denk ik. Ging wel heel vlot!
Hier was het toch een heel ander verhaal.
Geplande keizersnede (stuitligging), maar de nacht voor de keizersnede begonnen plots de weëen. Even aan de monitor, en dan direct spoedkeizersnede (+-1u voor ze gepland stond).
Er bleken ook al uitwerpselen in het vruchtwater te zitten. Ze leggen u alles uit dat ze uw kind direct bij u gaan leggen etc he. Maar op een gegeven moment begonnen ze echt enorm op mijn vrouw haar buik te duwen (als in, met volle gewicht erop), wat ons toch raar leek bij een keizersnede.
Dan in plaats van onze dochter bij ons te leggen werd ze direct met alle dokters (incl gynaecoloog die normaal nooit de operatietafel verlaat) weggebracht. We hoorden ook niet onmiddelijk een weentje etc. Dan weet je direct dat er iets serieus mis is. Nadien bleek ze Apgar score 2 te hebben, wat vrijwel neerkomt op dood he... Na een kwartier ofzo kwam de gynaecoloog dan vragen hoe we ons kindje wilde noemen, waarop wij moesten antwoorden: "dat hangt van het geslacht af he". Er was dus zodanig veel paniek dat ze ons dat waren vergeten te vertellen...
Dan nog 5 minuten later mocht ik eindelijk naar onze dochter, geven zo wat een verbloemde uitleg over wat er gebeurd is etc en begon het standaard onderzoek (wegen, lengte, ...). Na nog eens 5 minuten kon ik ze dan aan mijn vrouw geven. Dat wil dus zeggen dat ze daar 25 minuten lag zonder nieuws.
Er zijn toffere ervaringen.
En nu blijkt ook dat ze nog een stuk placenta hebben laten zitten ook. En dat ze heel schuin gesneden hebben bij de keizersnede.
Geplande keizersnede (stuitligging), maar de nacht voor de keizersnede begonnen plots de weëen. Even aan de monitor, en dan direct spoedkeizersnede (+-1u voor ze gepland stond).
Er bleken ook al uitwerpselen in het vruchtwater te zitten. Ze leggen u alles uit dat ze uw kind direct bij u gaan leggen etc he. Maar op een gegeven moment begonnen ze echt enorm op mijn vrouw haar buik te duwen (als in, met volle gewicht erop), wat ons toch raar leek bij een keizersnede.
Dan in plaats van onze dochter bij ons te leggen werd ze direct met alle dokters (incl gynaecoloog die normaal nooit de operatietafel verlaat) weggebracht. We hoorden ook niet onmiddelijk een weentje etc. Dan weet je direct dat er iets serieus mis is. Nadien bleek ze Apgar score 2 te hebben, wat vrijwel neerkomt op dood he... Na een kwartier ofzo kwam de gynaecoloog dan vragen hoe we ons kindje wilde noemen, waarop wij moesten antwoorden: "dat hangt van het geslacht af he". Er was dus zodanig veel paniek dat ze ons dat waren vergeten te vertellen...
Dan nog 5 minuten later mocht ik eindelijk naar onze dochter, geven zo wat een verbloemde uitleg over wat er gebeurd is etc en begon het standaard onderzoek (wegen, lengte, ...). Na nog eens 5 minuten kon ik ze dan aan mijn vrouw geven. Dat wil dus zeggen dat ze daar 25 minuten lag zonder nieuws.
Er zijn toffere ervaringen.
En nu blijkt ook dat ze nog een stuk placenta hebben laten zitten ook. En dat ze heel schuin gesneden hebben bij de keizersnede.
Damn, wat een ervaring.. maar alles is uiteindelijk in orde gekomen?
Hier:
bij nummer 1: vriendin had 10 dagen voor de uitgerekende datum licht bloedverlies en wat rugpijn. Voor alle zekerheid naar het ziekenhuis geweest. Daar merkten ze een hoge hartslag op bij de (ongeboren) dochter. M'n vriendin had lichte ontsluiting en weeën. Gedurende een vijftal uur steeds zwaardere en zwaardere weeën. Vruchtwater brak maar niet. Na die vijf uur heeft de gyneacoloog dat manueel gedaan. Ook hier ontlasting in het vruchtwater en de hartslag stortte in. Van 180+ naar 30. Toen ging alles snel: op twee minuten klaargemaakt voor operatie en naar het OK. Nog geen kwartier later had ik een dochter. Dat waren toch wel quasi de langste tien minuten van mijn leven, daar buiten het OK.
Enorme opluchting dat ze buiten reden met een baby
Mijn vriendin bleekn ondanks heel voorzichtig te zij, listeriose te hebben opgelopen. Blijkbaar enorm veel chance gehad want dat loopt vaak slecht af. 10 dagen couveuse, zware antibiotica en ruggemergpunctie later, een gezonde dochter mee naar huis gekregen.
Nummer 2: die bleef graag zitten. Omdat ze na een keizersnede niet kunnen inleiden, weer via keizersnede. En eigenlijk gelukkig maar: onze zoon was net geen 4.5 kg en 55cm. De gynaecoloog zei dat het enorm had geworden om die er via natuurlijke weg uit te krijgen, zonder schade aan het litteken van de keizersnede. Dit maal mocht ik er wel bij zijn en dat was wel tof: een hele foto reportage aan over gehouden
Nummer 3: na twee keizersnede's doen ze geen natuurlijke bevalling meer. Er was er dus één gepland, maar vier dagen voor de geplande datum brak m'n vriendin haar water. Naar de kliniek een paar uur later was nummer 3 er
Idem zoals met nummer 2: ook hier een hele foto reportage. En ook veel quality time aangezien m'n vriendin er niet onmiddellijk kon bij zijn, mocht ze wat bij mij chillen
Hier:
bij nummer 1: vriendin had 10 dagen voor de uitgerekende datum licht bloedverlies en wat rugpijn. Voor alle zekerheid naar het ziekenhuis geweest. Daar merkten ze een hoge hartslag op bij de (ongeboren) dochter. M'n vriendin had lichte ontsluiting en weeën. Gedurende een vijftal uur steeds zwaardere en zwaardere weeën. Vruchtwater brak maar niet. Na die vijf uur heeft de gyneacoloog dat manueel gedaan. Ook hier ontlasting in het vruchtwater en de hartslag stortte in. Van 180+ naar 30. Toen ging alles snel: op twee minuten klaargemaakt voor operatie en naar het OK. Nog geen kwartier later had ik een dochter. Dat waren toch wel quasi de langste tien minuten van mijn leven, daar buiten het OK.
Enorme opluchting dat ze buiten reden met een baby
Mijn vriendin bleekn ondanks heel voorzichtig te zij, listeriose te hebben opgelopen. Blijkbaar enorm veel chance gehad want dat loopt vaak slecht af. 10 dagen couveuse, zware antibiotica en ruggemergpunctie later, een gezonde dochter mee naar huis gekregen.
Nummer 2: die bleef graag zitten. Omdat ze na een keizersnede niet kunnen inleiden, weer via keizersnede. En eigenlijk gelukkig maar: onze zoon was net geen 4.5 kg en 55cm. De gynaecoloog zei dat het enorm had geworden om die er via natuurlijke weg uit te krijgen, zonder schade aan het litteken van de keizersnede. Dit maal mocht ik er wel bij zijn en dat was wel tof: een hele foto reportage aan over gehouden
Nummer 3: na twee keizersnede's doen ze geen natuurlijke bevalling meer. Er was er dus één gepland, maar vier dagen voor de geplande datum brak m'n vriendin haar water. Naar de kliniek een paar uur later was nummer 3 er
Idem zoals met nummer 2: ook hier een hele foto reportage. En ook veel quality time aangezien m'n vriendin er niet onmiddellijk kon bij zijn, mocht ze wat bij mij chillen
Uiteindelijk wel goed gekomen (nuja, nog een glucosetekort in eerste paar dagen ook) maar veel van de mogelijke "issues" die je aan zoiets overhoudt worden pas later duidelijk he. Dus bij alles dat niet 100% loopt maak je u wel enorme zorgen.
Ze kan bvb niet van een flesje drinken omdat ze niet de juiste techniek heeft. En dat maakt het heel lastig voor mijn vrouw (altijd beschikbaar zijn voor borstvoeding) en de stress om het in orde te krijgen voor de creche is er wel. En je blijft dan toch denken "dat is fijne motoriek, dat zou kunnen komen door een achterstand".
Ze blijft ook enorm veel last hebben van krampen en (verborgen) reflux, maar geen idee of dat gerelateerd kan zijn. In elk geval zijn die eerste 3 maanden al héél zwaar geweest en dan slaapt ze 's nachts (eens ze in slaap is) nog goed ...
Maar, ze is dan weer wel heel snel met eerste gebrabbel en ze draait ondertussen ook van haar buik naar haar rug en kan speeltjes vastnemen enzo. Dus daar loopt ze eigenlijk wat voor op de standaardcurve. En als ze dan zo lacht ofzo, dan maakt dat wel echt uw dag goed. We hebben daarnet hier met 2 zitten blèten omdat ze luidop aan het lachen was door met mijn vrouw te spelen
Onze zoon was twee weken te vroeg, wij zaten toen net in de afwerking van wat renovatiewerken (badkamer, kinderkamers). We hadden nog een paar tegels over en wouden die op zolder leggen, en bij het naar boven dragen is mijn vrouw haar water gebroken. Redelijk op't gemak naar het ziekenhuis gegaan, want ze had niets van weeën. We hebben nog geluncht in de cafetaria van het ziekenhuis. Dan 24u op de kamer gelegen, maar eigenlijk nog altijd nauwelijks weeën, ookal had ze al een opening van 9cm ofzo. Uiteindelijk bleek dat haar vlies niet volledig gescheurd was, enkel een scheurtje langs de bovenkant waardoor haar vruchtwater wel al deels gebroken was. Ze hadden haar intussen al iets gegeven om de weeën op te wekken, maar zolang haar vlies niet volledig gescheurd was, kwam dat nog altijd niet echt op gang. Ik weet nog dat ze naar mij keek met zo'n gezicht van "amai, al die vrouwen die klagen over die weeën, dat valt precies toch nogal mee". Nog geen vijf minuten nadat ze haar vlies dan doorprikt hadden, keek ze terug naar mij en zei ze "ik ga mij toch een epidurale vragen" 
. Iets van een anderhalf uur later lag onze zoon dan in mijn armen. Ze hebben hem wel er met de zuignap moeten uithalen, dat blijft toch een zeer vreemd zicht. Zelf ook de navelstreng doorgeknipt.
Dat was wel een heel intense periode, gezien twee dagen voor de geboorte mijn tante na een lange strijd tegen kanker is gestorven. Zo jammer dat ze nooit haar neefje heeft kunnen ontmoeten. En ik voel me nog altijd wat schuldig dat ze de naam had gevraagd en ik het niet had gezegd, omdat ik wou dat ze het nog echt kon meemaken. Zoontje was ook vanaf zijn geboorte al een slechte slaper, heeft ook nog onder de uv-lamp moeten liggen (die dan niet te warm werd, waardoor het leek alsof hij koorts had). En terwijl wij in het ziekenhuis lagen, waren ze thuis de renovatie van mijn badkamer aan het verprutsen (drie verschillende lekken, waaronder een grote waarbij we een deel van de onderliggende kinderkamer terug mochten herdoen).
Mijn dochter was een heel ander verhaal. We wouden eigenlijk echt dat ze geboren zou worden rond haar uitgerekende datum, omdat een paar dagen nadien het mijn vrouw haar verjaardag is en mijn schoonbroer zijn sterfdatum. Dus 's avonds nog wat zitten foefelen, en dat werkt dus echt. Mijn vrouw was haar dan zeer op't gemak aan het klaarmaken, haar ouders gebeld om te komen babysitten op onze zoon, nog wat staan babbelen ... en ik daar met volle stress omdat haar weeën wel al redelijk snel kwamen. In het ziekenhuis toegekomen en naar de verloskamer. Vroedvrouw zei dat ze over twee uur nog eens ging terugkomen, en dat het nog alle kanten zou kunnen opgaan. Wie weet mogen jullie terug naar huis, wie weet is ze er over twee uur al. Ik was juist in slaap gesukkeld toen mijn vrouw naar het toilet was proberen gaan, en de vroedvrouw net binnenkwam voor het nieuwe onderzoek. Bleek dat mijn vrouw geen grote boodschap moest doen, maar dat de dochter klaar zat 
. Een kwartier later was ze geboren, met de hulp van twee vroedvrouwen en de assistent-gynaecoloog. De gynaecoloog van wacht is maar toegekomen op't moment dat alles al achter de rug was. Compleet andere ervaring dan bij mijn zoon. Geen epidurale, want daar was geen tijd voor. En zowel de assistent als de twee vroedvrouwen continue naar mij aan het kijken van "dit is echt de meest chille bevalling die we deze week gehad hebben", terwijl mijn vrouw lag te roepen .
Tegelijk was ik mij wel meer 'bewust' van de bevalling van mijn zoontje. Dat was natuurlijk ook 's middags en heb ik (omdat mijn vrouw een epidurale had gehad) meteen in mijn armen gekregen en zelf gewassen en gekleed. Bij mijn dochter was ik precies nog niet goed wakker, en is (uiteraard) direct naar de mama gegaan en hebben we eigenlijk pas een half uur of een uur na de geboorte echt gewassen en gekleed, waardoor het ook even duurde dat ik haar zelf in mijn handen had.
We hebben in elk geval bij beiden het geluk gehad dat de bevalling vlot is gegaan. Bij de eerste had mijn vrouw nog een paar weken flink last achteraf, bij de tweede eigenlijk helemaal niets (enkel het emotionele wegens haar broer er niet meer bij). Ook de zwangerschappen zelf zijn eigenlijk super vlot verlopen, het enige waar ze last van had was gezwollen voeten. Bij de eerste zijn we toen ze 6 of 7 maanden ver was nog gaan hiken in Italië.
. Iets van een anderhalf uur later lag onze zoon dan in mijn armen. Ze hebben hem wel er met de zuignap moeten uithalen, dat blijft toch een zeer vreemd zicht. Zelf ook de navelstreng doorgeknipt.Dat was wel een heel intense periode, gezien twee dagen voor de geboorte mijn tante na een lange strijd tegen kanker is gestorven. Zo jammer dat ze nooit haar neefje heeft kunnen ontmoeten. En ik voel me nog altijd wat schuldig dat ze de naam had gevraagd en ik het niet had gezegd, omdat ik wou dat ze het nog echt kon meemaken. Zoontje was ook vanaf zijn geboorte al een slechte slaper, heeft ook nog onder de uv-lamp moeten liggen (die dan niet te warm werd, waardoor het leek alsof hij koorts had). En terwijl wij in het ziekenhuis lagen, waren ze thuis de renovatie van mijn badkamer aan het verprutsen (drie verschillende lekken, waaronder een grote waarbij we een deel van de onderliggende kinderkamer terug mochten herdoen).
Mijn dochter was een heel ander verhaal. We wouden eigenlijk echt dat ze geboren zou worden rond haar uitgerekende datum, omdat een paar dagen nadien het mijn vrouw haar verjaardag is en mijn schoonbroer zijn sterfdatum. Dus 's avonds nog wat zitten foefelen, en dat werkt dus echt
. Mijn vrouw was haar dan zeer op't gemak aan het klaarmaken, haar ouders gebeld om te komen babysitten op onze zoon, nog wat staan babbelen ... en ik daar met volle stress omdat haar weeën wel al redelijk snel kwamen. In het ziekenhuis toegekomen en naar de verloskamer. Vroedvrouw zei dat ze over twee uur nog eens ging terugkomen, en dat het nog alle kanten zou kunnen opgaan. Wie weet mogen jullie terug naar huis, wie weet is ze er over twee uur al. Ik was juist in slaap gesukkeld toen mijn vrouw naar het toilet was proberen gaan, en de vroedvrouw net binnenkwam voor het nieuwe onderzoek. Bleek dat mijn vrouw geen grote boodschap moest doen, maar dat de dochter klaar zat . Een kwartier later was ze geboren, met de hulp van twee vroedvrouwen en de assistent-gynaecoloog. De gynaecoloog van wacht is maar toegekomen op't moment dat alles al achter de rug was. Compleet andere ervaring dan bij mijn zoon. Geen epidurale, want daar was geen tijd voor. En zowel de assistent als de twee vroedvrouwen continue naar mij aan het kijken van "dit is echt de meest chille bevalling die we deze week gehad hebben", terwijl mijn vrouw lag te roepen .Tegelijk was ik mij wel meer 'bewust' van de bevalling van mijn zoontje. Dat was natuurlijk ook 's middags en heb ik (omdat mijn vrouw een epidurale had gehad) meteen in mijn armen gekregen en zelf gewassen en gekleed. Bij mijn dochter was ik precies nog niet goed wakker, en is (uiteraard) direct naar de mama gegaan en hebben we eigenlijk pas een half uur of een uur na de geboorte echt gewassen en gekleed, waardoor het ook even duurde dat ik haar zelf in mijn handen had.
We hebben in elk geval bij beiden het geluk gehad dat de bevalling vlot is gegaan. Bij de eerste had mijn vrouw nog een paar weken flink last achteraf, bij de tweede eigenlijk helemaal niets (enkel het emotionele wegens haar broer er niet meer bij). Ook de zwangerschappen zelf zijn eigenlijk super vlot verlopen, het enige waar ze last van had was gezwollen voeten. Bij de eerste zijn we toen ze 6 of 7 maanden ver was nog gaan hiken in Italië.
Hier 2 korte, maar pittige bevallingen gehad.
Bij de dochter ingeleid wegens beginnende zwangerschapsvergiftiging. Al 2x gestript geweest, maar kwam geen vordering. Gynea wilde hierdoor eigenlijk keizersnede plannen, maar omdat ik daar veel schrik voor had, kreeg ik 24u. 's Avonds binnen om in te leiden, als ik 24u later nog niet bevallen was, werd het keizersnede. Omdat de gynea toch dacht dat het niet ging lukken of alleszinds lang zou duren, mijn man naar huis gestuurd zodat hij toch nog een goeie nachtrust zou hebben. Om 6u heb ik hem moeten bellen omdat het plots wel heel snel geen. Dat ging echt van bijna geen weeën, naar een weeënstorm. Naar de verloskamer gebracht en epidurale gevraagd, maar na onderzoek bleek ik bijna volledige ontsluiting te hebben, waardoor dat dus niet meer ging. Half uurtje later was ze er al.
Bij de zoon een jaar later een week over tijd gegaan. 's nachts op en af wat weeën, maar cava. Plots ook weer heel felle weeën. Man gebeld die op het werk zat, duurde dan precies een eeuwigheid voordat die thuis was, die dacht alle tijd van de wereld te hebben. Meteen naar het ziekenhuis. Onderweg zei ik dat ik meteen epidurale ging vragen. Vroedvrouw dacht me daar rustig te installeren en epidurale te regelen, maar daar dacht de zoon anders over. Had al volledige ontsluiting, dus weer geen epidurale. Toen ben ik blijkbaar boos geworden en heb gezegd dat blijft hij er maar inzitten
Een half uur nadat we in het ziekenhuis zijn aangekomen, is hij geboren.
Bij de dochter ingeleid wegens beginnende zwangerschapsvergiftiging. Al 2x gestript geweest, maar kwam geen vordering. Gynea wilde hierdoor eigenlijk keizersnede plannen, maar omdat ik daar veel schrik voor had, kreeg ik 24u. 's Avonds binnen om in te leiden, als ik 24u later nog niet bevallen was, werd het keizersnede. Omdat de gynea toch dacht dat het niet ging lukken of alleszinds lang zou duren, mijn man naar huis gestuurd zodat hij toch nog een goeie nachtrust zou hebben. Om 6u heb ik hem moeten bellen omdat het plots wel heel snel geen. Dat ging echt van bijna geen weeën, naar een weeënstorm. Naar de verloskamer gebracht en epidurale gevraagd, maar na onderzoek bleek ik bijna volledige ontsluiting te hebben, waardoor dat dus niet meer ging. Half uurtje later was ze er al.
Bij de zoon een jaar later een week over tijd gegaan. 's nachts op en af wat weeën, maar cava. Plots ook weer heel felle weeën. Man gebeld die op het werk zat, duurde dan precies een eeuwigheid voordat die thuis was, die dacht alle tijd van de wereld te hebben. Meteen naar het ziekenhuis. Onderweg zei ik dat ik meteen epidurale ging vragen. Vroedvrouw dacht me daar rustig te installeren en epidurale te regelen, maar daar dacht de zoon anders over. Had al volledige ontsluiting, dus weer geen epidurale. Toen ben ik blijkbaar boos geworden en heb gezegd dat blijft hij er maar inzitten
Een half uur nadat we in het ziekenhuis zijn aangekomen, is hij geboren.
Ik zou daar nog niet te fel achter zoeken, dat zijn dingen dat sowieso vaker voorkomen met kleintjes. Mijn 2 hadden altijd enorme krampen overdag de eerste 2-3 maand, en nr 2 wou ook niet van de fles drinken, wat nogal een probleem is als hij naar de crèche moet beginnen gaan :'). Dat was rondlopen en zingen terwijl ge dat flesje in zijne mond hield om amper een paar druppels binnen te krijgen. Ik ben uiteindelijk andere flesjes gaan halen (eerst overal gaan lenen om te proberen) die iets beter gingen en na een week begon dat toch te beteren (maar opwarmen, rondlopen en neuriën was een must int begin).
D
Deleted member 3056
Guest
Leuke verhalen allemaal!
@anders. jammer dat het zo velopen is.
Mijn vriendin heeft ook zoiets meegemaakt alleen duurde het bij haar nog langer voor iemand hen kwam vertellen wat er aan de hand was. Erg traumatische ervaring voor zo'n kersverse ouders.
Na zoveel leuke reacties zal ik dan ook de mijne plaatsen.
Ik was een week over tijd toen mijn gynaecoloog besloot om 5 dagen in te leiden moest de bevalling niet spontaan beginnen. Dat wou ik dus absoluut niet en na opzoekwerk las ik dat een orgasme de bevalling weleens spontaan zou kunnen opwekken dus zogezegd, zo gedaan. In de loop van de nacht begon ik wat lichte pijn te voelen en gelijk wist ik dat dit het begin was.
Tegen 7u in de ochtend heb ik nog uitgebreid gedoucht, mijn haren gedaan, lichaam ingesmeerd want ik moest en zou in stijl bevallen. Boy was I wrong.
Anyway regen 9u kwamen we aan in het ziekenhuis, bleek ik nog maar 2cm te hebben en ik liep al een week rond met 1,5cm dus uren erover gedaan voor die zielige halve centimeter.
Ik kon kiezen ofwel naar huis want het zou nog wel effe duren of opname maar ik wou nog niet blijven. Eens terug in de wagen braken mijn vliezen (eenbm beetje, de rest volgde tegen het eind aan) dus ik met een natte broek terug naar boven. Tot zover de stijl.
Ondertussen werd de pijn wel heviger en het was nog geen middag. Ik vond het toucheren ook behoorlijk irritant worden.
Toen ik 4cm had (15u) was ik helemáál klaar met dat toucheren dus toen heb ik de verpleegkundige die net iets te ruw was omver geduwd met mijn knie en geroepen dat ze kon oprotten haha het kind was helemaal ik shock. Tegen 19u had ik nog steeds 4cm maar ondertussen was ik al in bad geweest om de pijn te verlichten, zonder effect. Douche ook zonder effect. Mijn man probeerde me wat te kalmeren dmv grapjes maar iets ging ze mis want opeens sloeg ik hem met de afstandbediening van de tv. Enigste wat hij goed kon doen op dat moment was stil zijn en mijn rug masseren. Even later stelden ze een ruggenprik voor maar dat wou ik niet.
Wat ze wel deden waren weëenopwekkers geven maar toen brak de hel los. Ik ging binnen de 2 uur van 5cm naar 10. Het ging allemaal zo snel dat er zelfs geen tijd meer was voor agressie en paniek, ik had maar één doel, die baby moest eruit want op een bepaald riep de dokter mijn man omdat de hartslag van de baby omlaag ging. Op dat moment kwam er een oerkracht naar boven dus na veel gehijg en gepuf lag daar opeens een klein glibberig mannetje die mij toen ze hem op mijn borst legden me aankeek met zo'n blik van 'woman, wtf just happend'?
Op dat moment vergeet je alles.
Ik was door het verkeerd persen beetje ingescheurd maar zelfs dat vergat ik op dat moment.
Mijn man heeft hele tijd staan janken. Was helemaal het noorden kwijt haha of hij had een lichte hersenschudding want ergens gedurende het laatste uur had ik hem vast in een wurggreep.
Het was een belevenis die ik nooit zal vergeten en ik zou het zo overnieuw doen.
@anders. jammer dat het zo velopen is.
Mijn vriendin heeft ook zoiets meegemaakt alleen duurde het bij haar nog langer voor iemand hen kwam vertellen wat er aan de hand was. Erg traumatische ervaring voor zo'n kersverse ouders.
Na zoveel leuke reacties zal ik dan ook de mijne plaatsen.
Ik was een week over tijd toen mijn gynaecoloog besloot om 5 dagen in te leiden moest de bevalling niet spontaan beginnen. Dat wou ik dus absoluut niet en na opzoekwerk las ik dat een orgasme de bevalling weleens spontaan zou kunnen opwekken dus zogezegd, zo gedaan. In de loop van de nacht begon ik wat lichte pijn te voelen en gelijk wist ik dat dit het begin was.
Tegen 7u in de ochtend heb ik nog uitgebreid gedoucht, mijn haren gedaan, lichaam ingesmeerd want ik moest en zou in stijl bevallen. Boy was I wrong.
Anyway regen 9u kwamen we aan in het ziekenhuis, bleek ik nog maar 2cm te hebben en ik liep al een week rond met 1,5cm dus uren erover gedaan voor die zielige halve centimeter.
Ik kon kiezen ofwel naar huis want het zou nog wel effe duren of opname maar ik wou nog niet blijven. Eens terug in de wagen braken mijn vliezen (eenbm beetje, de rest volgde tegen het eind aan) dus ik met een natte broek terug naar boven. Tot zover de stijl.
Ondertussen werd de pijn wel heviger en het was nog geen middag. Ik vond het toucheren ook behoorlijk irritant worden.
Toen ik 4cm had (15u) was ik helemáál klaar met dat toucheren dus toen heb ik de verpleegkundige die net iets te ruw was omver geduwd met mijn knie en geroepen dat ze kon oprotten haha het kind was helemaal ik shock. Tegen 19u had ik nog steeds 4cm maar ondertussen was ik al in bad geweest om de pijn te verlichten, zonder effect. Douche ook zonder effect. Mijn man probeerde me wat te kalmeren dmv grapjes maar iets ging ze mis want opeens sloeg ik hem met de afstandbediening van de tv. Enigste wat hij goed kon doen op dat moment was stil zijn en mijn rug masseren. Even later stelden ze een ruggenprik voor maar dat wou ik niet.
Wat ze wel deden waren weëenopwekkers geven maar toen brak de hel los. Ik ging binnen de 2 uur van 5cm naar 10. Het ging allemaal zo snel dat er zelfs geen tijd meer was voor agressie en paniek, ik had maar één doel, die baby moest eruit want op een bepaald riep de dokter mijn man omdat de hartslag van de baby omlaag ging. Op dat moment kwam er een oerkracht naar boven dus na veel gehijg en gepuf lag daar opeens een klein glibberig mannetje die mij toen ze hem op mijn borst legden me aankeek met zo'n blik van 'woman, wtf just happend'?
Op dat moment vergeet je alles.
Ik was door het verkeerd persen beetje ingescheurd maar zelfs dat vergat ik op dat moment.
Mijn man heeft hele tijd staan janken. Was helemaal het noorden kwijt haha of hij had een lichte hersenschudding want ergens gedurende het laatste uur had ik hem vast in een wurggreep.
Het was een belevenis die ik nooit zal vergeten en ik zou het zo overnieuw doen.
Laatst bewerkt door een moderator:
Mulan
Well-known member
Aan uw verhaal te lezen ben je de enige die het opnieuw zou doenLeuke verhalen allemaal!
@anders. jammer dat het zo velopen is.
Mijn vriendin heeft ook zoiets meegemaakt alleen duurde het bij haar nog langer voor iemand hen kwam vertellen wat er aan de hand was. Erg traumatische ervaring voor zo'n kersverse ouders.
Na zoveel leuke reacties zal ik dan ook de mijne plaatsen.
Ik was een week over tijd toen mijn gynaecoloog besloot om 5 dagen in te leiden moest de bevalling niet spontaan beginnen. Dat wou ik dus absoluut niet en na opzoekwerk las ik dat een orgasme de bevalling weleens spontaan zou kunnen opwekken dus zogezegd, zo gedaan. In de loop van de nacht begon ik wat lichte pijn te voelen en gelijk wist ik dat dit het begin was.
Tegen 7u in de ochtend heb ik nog uitgebreid gedoucht, mijn haren gedaan, lichaam ingesmeerd want ik moest en zou in stijl bevallen. Boy was I wrong.
Anyway regen 9u kwamen we aan in het ziekenhuis, bleek ik nog maar 2cm te hebben en ik liep al een week rond met 1,5cm dus uren erover gedaan voor die zielige halve centimeter.
Ik kon kiezen ofwel naar huis want het zou nog wel effe duren of opname maar ik wou nog niet blijven. Eens terug in de wagen braken mijn vliezen (eenbm beetje, de rest volgde tegen het eind aan) dus ik met een natte broek terug naar boven. Tot zover de stijl.
Ondertussen werd de pijn wel heviger en het was nog geen middag. Ik vond het toucheren ook behoorlijk irritant worden.
Toen ik 4cm had (15u) was ik helemáál klaar met dat toucheren dus toen heb ik de verpleegkundige die net iets te ruw was omver geduwd met mijn knie en geroepen dat ze kon oprotten haha het kind was helemaal ik shock. Tegen 19u had ik nog steeds 4cm maar ondertussen was ik al in bad geweest om de pijn te verlichten, zonder effect. Douche ook zonder effect. Mijn man probeerde me wat te kalmeren dmv grapjes maar iets ging ze mis want opeens sloeg ik hem met de afstandbediening van de tv. Enigste wat hij goed kon doen op dat moment was stil zijn en mijn rug masseren. Even later stelden ze een ruggenprik voor maar dat wou ik niet.
Wat ze wel deden waren weëenopwekkers geven maar toen brak de hel los. Ik ging binnen de 2 uur van 5cm naar 10. Het ging allemaal zo snel dat er zelfs geen tijd meer was voor agressie en paniek, ik had maar één doel, die baby moest eruit want op een bepaald riep de dokter mijn man omdat de hartslag van de baby omlaag ging. Op dat moment kwam er een oerkracht naar boven dus na veel gehijg en gepuf lag daar opeens een klein glibberig mannetje die mij toen ze hem op mijn borst legden me aankeek met zo'n blik van 'woman, wtf just happend'?
Op dat moment vergeet je alles.
Ik was door het verkeerd persen beetje ingescheurd maar zelfs dat vergat ik op dat moment.
Mijn man heeft hele tijd staan janken. Was helemaal het noorden kwijt haha of hij had een lichte hersenschudding want ergens gedurende het laatste uur had ik hem vast in een wurggreep.
Het was een belevenis die ik nooit zal vergeten en ik zou het zo overnieuw doen.
Zalige schrijfstijl!
Gisterenavond weer een ware struggle. Die boeken zijn allemaal tof, "een ideaal slaapritueeltje duurt 30 minuten". Behalve als uw kind krampen heeft, en een verstopte neus. Om 18u mee naar boven gegaan om te beginnen (insmeren, verhaaltje, laatste voeding). Om 24u sliep ze. En dat is met continu iemand die erbij zit om ze te kalmeren he. Uiteindelijk een glycerine-suppo gestoken en nog eens gespoeld met fysiologisch serum.
Dan uiteindelijk na nog eens 100x terug wiegen en proberen terug te leggen is ze uiteindelijk in slaap gevallen.
Deze situatie moet toch echt niet meer te lang duren ze. Elke dag 4-6u bezig zijn om ze gewoon in slaap te krijgen is echt niet houdbaar.
Dan uiteindelijk na nog eens 100x terug wiegen en proberen terug te leggen is ze uiteindelijk in slaap gevallen.
Deze situatie moet toch echt niet meer te lang duren ze. Elke dag 4-6u bezig zijn om ze gewoon in slaap te krijgen is echt niet houdbaar.
