Wat voor nacht was dit nu weer.

Dat klein mormel heeft dus werkelijk geen oog dichtgedaan. Daar scheelt echt iets mee. Hoewel de diagnose de vorige keer bij de pediater was: “kerngezond, u hebt gewoon een ietwat onrustig en alert kind. Veel succes!”
Geen enkel teken van vermoeidheid. Wakker liggen, wriemelen, neuten, rechtstaan in bed, beginnen kloppen op haar eigen hoofd, schudden aan haar bedje, … Als ik die bij mij neem wordt het nog erger. Beginnen spelen, op mijn hoofd kloppen, op mij kruipen en er weer afrollen op allerlei manieren (x1000), zich om de seconde goed leggen, …
Werkelijk alles geprobeerd. Rustig wiegen, (extra) melk geven, afleiden, met zachte dwang haar proberen op haar plaats te houden, fopspeen, knuffels, doekje, beetje licht in de kamer of alles potdicht, … NIETS helpt.
Zwaar mijn best moeten doen om rustig te blijven. Min of meer gelukt. Maar wat een hel eigenlijk. Heel de week moe gelopen op mijn werk, een verlofdag moeten nemen om op die dag mijn verloren werktijd in te halen. En mijn schaarse vrije tijd die nu helemaal onbestaande is.
En mijn vrouw die aan de andere kant van de wereld zit, heeft vertraging met haar vlucht dus ik mag hier de boel nog 24 uur extra rechthouden. Kill me.
Soms verdenk ik de (langdurige) borstvoeding ervan dat onze kinderen zo onrustig zijn en slecht slapen. In onze omgeving worden alle baby’s en peuters gewoon volgepropt met liters van die zware kunstvoeding en zie je ze volledig gesatureerd in coma stuiken ‘s avonds. Die komen dan na 5 minuten terug beneden, terwijl mijn vrouw en ik kijken naar elkaar van “WTF, hoe doen die dat?”.
Maar dat is een heel gevoelig thema bij mijn vrouw. Daar mag ik niets over zeggen. Want zij heeft alles opgezocht en zij weet het het beste. Precies een sekte, die borstvoedingsclub.
De uuuuuuuren verloren tijd die al gegaan zijn in onze kinderen te proberen doen slapen. Je mag er niet aan denken wat voor mooie dingen ik allemaal had kunnen doen in die tijd.