Weer een fantastische dag in mijn leven.
Gisteravond de oudste die niet wou slapen. Kom ik eindelijk beneden om 21u, zit mijn vrouw nog boven met de jongste die niet kon slapen, dan moest ik haar aflossen, weer zo'n typisch estafette-avondje. Aflossingskoers. Die kleine klaarwakker. Soms speels, soms ambetant. Maar altijd klaarwakker. Ogen wijd open. Precies of onze baby's krijgen XTC mee met de moedermelk.
Mijn vrouw haar (ongediagnosticeerde) autisme helpt er ook niet aan natuurlijk. Als ik haar dan aflos gaat dat dan gepaard met een hele set regeltjes "Zeker niet x doen, zeker wel y doen, dat standby-lampje moet je afdekken want ze raakt daardoor afgeleid, ..." omdat ze denkt dat dat de enige manier is. Terwijl dat helemaal niet mijn manier is.
Dan vliegen algauw de verwijten heen en weer natuurlijk.
Het was 23u tegen dat de rust hier een klein beetje is teruggekeerd. Ik kijk nog een televisieprogramma om tot rust te komen. Hop, de oudste weer wakker. Knalt hij dan nog eens per ongeluk met zijn hoofd tegen het bed. Iedereen wakker geschreeuwd en gebleet. *zucht*
Om vanmorgen collectief te vroeg gewekt te worden door het heerlijke geluid van een betonmixer die hier even verderop werken uitvoert.
Vanmorgen dus iedereen moe, niet op tijd op school, niet op tijd op de crèche, roepen tegen elkaar. Meetings die al starten. Meeting over de middag voor een privé-aangelegenheid dus daar geen inhaalmogelijkheden.
Stress thuis, stress op het werk, meetings, deadlines, telefoon die begint te rinkelen, en de klok die genadeloos blijft verdertikken: tiktaktiktaktiktak.
En intussen weer een andere vriendengroep op whatsapp (de app die ik steeds meer probeer te negeren), ook met jonge kinderen (weliswaar iets minder jong): "Ah mac-bc, we moeten dringend nog eens gaan eten en op café!". Ik stuur enkel de zeldzame datums door dat we hulp hebben van een (schoon-)moeder. De vrienden: "Ah, dan kan ik niet, want dan zit ik op het voetbal, dan ga ik naar carnaval, feestje links, feestje rechts, ...". Maar HOE the fuck doen die dat allemaal?!
En de crèche die permanent met personeelsgebrek kampt waardoor bij de minste ziekte van een begeleidster er aan ons gevraagd wordt om de kinderen later te brengen, vroeger af te halen of zelfs ganse dagen thuis te houden.
Edit: jullie hoeven niet opnieuw te reageren op mijn gezaag. Ik weet wat mij te doen staat. Het is van me afgeschreven.
Ik zou zeggen, trek het je niet aan.
Sinds onze kleine er is kan alles en iedereen de boom in. Ik had normaal 2 dienstreizen en wat buitenlandse opleidingen gepland staan.
Dat heb ik dus gewoon geweigerd onder: "sorry jongens, ik heb een kleine en eentje op komst. Geef maar aan iemand anders"
Vervolgens het obligate 'in mijn tijd' en wat semi dreigen van 'aja kan dat zomaar' van bepaalde personen.
Ja, dat kan dus blijkbaar zomaar want op heden heb ik niet het gevoel dat ze mij hierom gaan buiten zetten. En is het wel zo, zoveel te beter. Da's geen omgeving waar ik wil werken.
Dat wakkerkomen en huilen hebben we ook gehad. Ik moet eerlijk zeggen dat het me met momenten ook heel hoog zat en ik niet altijd even netjes gereageerd heb naar mijn omgeving. Maar door bepaalde zelf opgelegde regeltjes los te laten hebben we de boel wel wat makkelijker gemaakt.
Ik was dan wel diegene die strikte handelswijzes oplegde en mijn vrouw heeft me daar sterk in getemperd. Het is er nog niet volledig uit want ik blijf geloven in structuur en een strenge aanpak.
Maar ik moet toegeven dat ik overdreef. Ze mocht niet meer naar het toilet als de kleine sliep en het was verplicht rondsluipen en met gedempte stem praten in huis om maar wat aan te halen. Dat leidde uiteraard tot heftige discussies en die kleine voelt dat ook wel.
Het verhaaltje van de vrienden herken ik ook. Zo heb ik er ook die slag om slinger met de kroost erop uit trekken en waarvan ik denk dat dat zeker niet zou lukken met de onze. Misschien zie je niet dat ze er ook een prijs voor betalen. Oververmoeide kleine mannen zijn geen cadeau.
Of ze hebben het geluk van een bereidwillig netwerk te hebben en kiezen er voor om ze geregeld links en rechts te droppen.
Dat geluk hebben wij niet en dat leg ik dan ook uit. Goede vrienden zouden toch mogen begrijpen waar je door gaat. De kinderlozen gaan misschien wat met onbegrip reageren maar ik vergeef het hun. 2 jaar geleden dacht ik net als hun.
En de crèche... da's schipperen he. De onze is op woensdag gesloten, weekdagen open van 7u30 tot 17u30 en vrijdag van 7u30 tot 16u30.
Da's heel creatief met tijd omgaan en een goede planning hebben thuis en op het werk. Ik heb geluk 2 dagen van thuis te werken en flexibele uren te hebben, anders zou ik niet weten hoe er mee om te gaan.
We wisten wel dat het niet makkelijk was, maar hebben het niet kunnen inschatten. Dus wat mij betreft heb ik wat meer laat maar komen zoals het komt toegepast. Anders ging ik er aan onderdoor gegaan zijn.
Nummer 2 is voor volgende week gepland, dus hiermee pep ik mezelf ook wat op. Want ik ben eerlijk gezegd bang
Ze vraagt zelfs achter haar pamper tegen dat het tijd wordt om te gaan slapen.
