Onze kleine (9m) is echte gene knuffelaar. Als ge ze probeert een kus te geven dan zal ze haar best doen om u te ontwijken, als ge ze tegen u aan trekt dan begint ze te piepen. Ze heeft haar ruimte nodig zullen we maar zeggen.
Ik kan dat nog wel gemakkelijk relativeren maar vandaag zei mijn madam dat ze het daar soms wel wat moeilijk mee heeft, en dat ze ook wel wat zorgen maakt soms. Moet er wel eerlijk bij vertellen dat mijn madam zich altijd wel ergens zorgen over maakt
Voor de rest is het echt een ontzettende lachebek, ze kan al een beetje zwaaien, ze vindt het ook wel superleuk als ge in de buurt zijt en ze kan u dan echt aankijken en beginnen grijnzen, dus wat mij betreft is er eigenlijk niet zo veel aan de hand behalve dus dat ze precies continu op zoek is naar het volgende om te doen/te hebben. Baby heeft geen chill, staat altijd heel erg 'aan' ofzo. Als ge ze naast u zet op bed dan begint ze direct de omgeving te scannen naar iets dat ze eventueel kan proberen te pakken en dan gaat ze daar direct naartoe proberen te gaan terwijl wij al rap denken van jezus doe eens efkes rustig.
Ze is ook erg gemakkelijk afgeleid. Als ze aan de borst van mijn vriendin ligt, dan is het drinken -> hoort iets -> effe kijken -> eventueel lachen -> even drinken -> loslaten -> iets proberen pakken -> terug aanhappen -> loslaten.
Is er nog iemand die dat herkent? Stiekem is er wel de hoop dat dat knuffelen nog wel wat meer zal komen in de toekomst natuurlijk als ze een beetje groter is en het allemaal wat beter begrijpt.
Yup, heel herkenbaar.
Die van ons is precies zo een duracell konijn.
Die staat continu aan, die kan zelf in haar eetstoel niet stil zitten
En dan verwondert zijn dat die nauwelijks bijkomt.
Dat knuffelen dat komt nog, hier is dat ook zo geweest.
Nu ook als ik vraag achter een knuffel is dat garanti nope.
Maar ze doet het wel veel meer uit haar eigen, of als ze me gemist heeft
Ge gaat nog u peren zien, believe me
Wat voor ons werkte is een filmpje (Sarah van Ketnet bijvoorbeeld) afspelen tijdens het eten, ongeloofelijk hoe alles van schermen de aandacht opslurpt. Dan ging dat eten plots veel sneller. Maar het is altijd wat uitkijken natuurlijk dat je niet overdrijft daarmee.merci voor uw antwoord!
Dat van de stoel is ook herkenbaar. Ze zit in haar eetstoel en tussen elke hap moet ge echt opnieuw gaan zoeken naar haar aandacht. Vanaf dat ze iets achter haar hoort, draait ze zich om en wilt ze weten wat het is, waar het vandaan komt etc. Als er een stukje fruit of wat dan ook op het tafeltje valt, is het tijd om daar efkes met de vinger in te gaan roeren en te kijken wat dat weer allemaal is. Ze kan ook gewoon lukraak haar eigen hand beginnen bewonderen of eigenlijk om het even wat tussen een hap door.
Duurt bijgevolg ook lang eer ze gegeten heeft.
Dat we ons peren er nog mee gaan zien daar twijfel ik niet aan
Merci voor de tip maar daar gaat mijn madam zeker niet mee akkoord gaan
Het is een fase.Misschien weten mensen tips. Onze dochter (3j) is soms wat we in West-Vlaanderen een 'trunte' noemen. Ze huilt echt bij het minste.
's Ochtends al 4 incidenten: bij opstaan wou ze haar broekkous nog niet aandoen: direct alle kanalen open en huilen.
5 minuten later zijn we beneden was het exact hetzelfde bij haar jurkje.
Ik laat haar een beetje prutsen met een mes om haar boterham te smeren (motorische ontwikkeling enzo) maar uiteindelijk werk ik de boterham af zodat het op iets trekt: direct weer een huilbui.
Ik neem een fruitje voor in haar brooddoos en ze begint direct te huilen omdat het een mandarijn is. Na een minuut kan ik eindelijk uit haar sleuren dat ze liever een appel wou.
Ik zou het haar wat willen afleren om altijd te huilen als eerste reactie telkens er iets gebeurt dat ze niet wil, maar weet niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken. Het vanzelfsprekende is wat ik nu doe en wat je ook online ziet terugkomen: je erkent hun gevoel en zegt ze waarom ze iets niet mogen of je legt hen uit dat ze ook mogen vragen wat ze wél willen. Maar dan blijven ze natuurlijk nog verder wenen. Wat dan?
-Afwijzend reageren/ straffen door in hoek zetten: lijkt me de huilbui alleen maar te laten versterken
-haar troosten: Soms denk ik dat haar telkens troosten eerder een aanmoedigend effect heeft op het huilgedrag omdat ze dan telkens mijn volle aandacht en affectie te pakken heeft voor een minuut of meer, dus het leert haar om dat vooral vaak te doen.
-Negeren en wachten tot de huilbui gedaan is: Lijkt me niet dat ze daar iets van leert, ze traint zichzelf alleen maar extra lang in het zo zielig mogelijk huilen.
Ze is natuurlijk slechts 3 jaar. Ze kan al heel vlot behoorlijk complexe zinnen maken, maar het is natuurlijk nog wat anders om over je eigen gevoelens en behoeftes te praten.
Mijn schoonmoeder geeft alvast als advies dat we 'consequent' moeten zijn en 'niet aan alles moeten toegeven'.
Videobellen met de grootouders!Merci voor de tip maar daar gaat mijn madam zeker niet mee akkoord gaan
Misschien weten mensen tips. Onze dochter (3j) is soms wat we in West-Vlaanderen een 'trunte' noemen. Ze huilt echt bij het minste.
's Ochtends al 4 incidenten: bij opstaan wou ze haar broekkous nog niet aandoen: direct alle kanalen open en huilen.
5 minuten later zijn we beneden was het exact hetzelfde bij haar jurkje.
Ik laat haar een beetje prutsen met een mes om haar boterham te smeren (motorische ontwikkeling enzo) maar uiteindelijk werk ik de boterham af zodat het op iets trekt: direct weer een huilbui.
Ik neem een fruitje voor in haar brooddoos en ze begint direct te huilen omdat het een mandarijn is. Na een minuut kan ik eindelijk uit haar sleuren dat ze liever een appel wou.
Ik zou het haar wat willen afleren om altijd te huilen als eerste reactie telkens er iets gebeurt dat ze niet wil, maar weet niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken. Het vanzelfsprekende is wat ik nu doe en wat je ook online ziet terugkomen: je erkent hun gevoel en zegt ze waarom ze iets niet mogen of je legt hen uit dat ze ook mogen vragen wat ze wél willen. Maar dan blijven ze natuurlijk nog verder wenen. Wat dan?
-Afwijzend reageren/ straffen door in hoek zetten: lijkt me de huilbui alleen maar te laten versterken
-haar troosten: Soms denk ik dat haar telkens troosten eerder een aanmoedigend effect heeft op het huilgedrag omdat ze dan telkens mijn volle aandacht en affectie te pakken heeft voor een minuut of meer, dus het leert haar om dat vooral vaak te doen.
-Negeren en wachten tot de huilbui gedaan is: Lijkt me niet dat ze daar iets van leert, ze traint zichzelf alleen maar extra lang in het zo zielig mogelijk huilen.
Ze is natuurlijk slechts 3 jaar. Ze kan al heel vlot behoorlijk complexe zinnen maken, maar het is natuurlijk nog wat anders om over je eigen gevoelens en behoeftes te praten.
Mijn schoonmoeder geeft alvast als advies dat we 'consequent' moeten zijn en 'niet aan alles moeten toegeven'.
Een kind van 3 jaar is enorm op zoek naar autonomie.Misschien weten mensen tips. Onze dochter (3j) is soms wat we in West-Vlaanderen een 'trunte' noemen. Ze huilt echt bij het minste.
's Ochtends al 4 incidenten: bij opstaan wou ze haar broekkous nog niet aandoen: direct alle kanalen open en huilen.
5 minuten later zijn we beneden was het exact hetzelfde bij haar jurkje.
Ik laat haar een beetje prutsen met een mes om haar boterham te smeren (motorische ontwikkeling enzo) maar uiteindelijk werk ik de boterham af zodat het op iets trekt: direct weer een huilbui.
Ik neem een fruitje voor in haar brooddoos en ze begint direct te huilen omdat het een mandarijn is. Na een minuut kan ik eindelijk uit haar sleuren dat ze liever een appel wou.
Ik zou het haar wat willen afleren om altijd te huilen als eerste reactie telkens er iets gebeurt dat ze niet wil, maar weet niet zo goed hoe ik dat moet aanpakken. Het vanzelfsprekende is wat ik nu doe en wat je ook online ziet terugkomen: je erkent hun gevoel en zegt ze waarom ze iets niet mogen of je legt hen uit dat ze ook mogen vragen wat ze wél willen. Maar dan blijven ze natuurlijk nog verder wenen. Wat dan?
-Afwijzend reageren/ straffen door in hoek zetten: lijkt me de huilbui alleen maar te laten versterken
-haar troosten: Soms denk ik dat haar telkens troosten eerder een aanmoedigend effect heeft op het huilgedrag omdat ze dan telkens mijn volle aandacht en affectie te pakken heeft voor een minuut of meer, dus het leert haar om dat vooral vaak te doen.
-Negeren en wachten tot de huilbui gedaan is: Lijkt me niet dat ze daar iets van leert, ze traint zichzelf alleen maar extra lang in het zo zielig mogelijk huilen.
Ze is natuurlijk slechts 3 jaar. Ze kan al heel vlot behoorlijk complexe zinnen maken, maar het is natuurlijk nog wat anders om over je eigen gevoelens en behoeftes te praten.
Mijn schoonmoeder geeft alvast als advies dat we 'consequent' moeten zijn en 'niet aan alles moeten toegeven'.
Tiens, die heb ik ook al gehoord, maar dan van mijn moeder ...Mijn schoonmoeder geeft alvast als advies dat we 'consequent' moeten zijn en 'niet aan alles moeten toegeven'.
Wij hebben o.a. zo'n Minimeis rugzak. Dan zit je kind eigenlijk op je schouders.
Naar de dokter geweest vandaag en er was niet echt iets te zien. Beetje rood in de oren, beetje irritatie, maar zeker geen ontsteking.Nurofen alvast geen succes. Zijn nu wat bezig met om de x aantal minuten binnen gaan, maar ik hem gelijk nog nooit zo horen schreeuwen als nu
En overdag echt gewoon 0,0 probleem.
Probleem is dat ze ook niet kan kiezen. Als je haar een vraag stelt wat ze wil, maakt ze als eerste reactie meestal een dikke pruillip. Ze heeft in het algemeen veel problemen met antwoorden op vragen en kiest er gewoon voor om rebels te zijn en niet te antwoorden.
Maak je daar niet te druk in. Bij ons dochter was dat ook zo. Als ze viel op straat en het bloed stroomde uit haar knie en ik riep: ''t is niet erg, sta maar recht', deed ze dat ook gewoon. Maar voor de meest onnozele zaken kon ze dan weer beginnen 'trunten'. Als ze moe was, was dat continu van het één naar 't andere. Ik negeerde dat.
