In welke mate is het nodig om over uw psychische problemen op uw werk te praten? Uw seksuele geaardheid heeft niets van invloed op uw werk, tenzij je in zo een geval op een school zou werken.
Ik weet dat het in sommige kringen de gewoonte is geworden om alles over uw psychische problemen overal te gaan vertellen, maar dat hoeft toch niet? De meeste mensen zwijgen daar trouwens ook over. Verder hebben psychologen volgens mij beroepsgeheim en ik zie niet in waarom een psycholoog zijn/haar beroepsgeheim zou willen of moeten breken als er geen echt misbruik plaatsvindt/heeft plaatsgevonden.
Het is ook niet geweten waarvoor een pedofiel komt hé, evengoed denken de mensen daar dat hij over zijn depressie of relatieproblemen komt praten.
Hoe dan ook is het u plicht om als pedofiel de nodige maatregelen te nemen, meer nog dan bij een depressie of burn-out; omdat uw ziekte andere mensen beïnvloedt. Sowieso zal ook niet elke pedofiel psychische hulpverlening nodig hebben hé. Ik veronderstel dat de meeste pedofielen, net als de meeste hetero's en homo's hun seksuele driften wel onder controle kunnen houden en dat ze -als ze een ethisch en inlevingsvermogen hebben- ook wel beseffen dat filmpjes van kindermisbruik enorm lijden met zich meebrengen en dat kinderen seksualiseren moreel fout is. Niet dat het leuk zal zijn hé, maar er zullen waarschijnlijk in België een hele boel pedofielen leven die zonder hulp nooit een stap over de schreef zetten.
Het is daarom ook dat mensen die overgaan tot zo een daden vooral een combinatie hebben van pedofiele gevoelens en andere stoornissen zoals asociale persoonlijkheidsstoornis.
Je weet ongelofelijk goed dat dat daarmee niet bedoelt wordt. Monsters, vergeetput: dat is voor diegene die misdaden plegen. Als het stigma dan toch zo groot zou zijn als je beweert is dat toch geen probleem? (nu sowieso moet je inderdaad oppassen voor een mogelijk agressieve minderheid, die voor jou dan een meerderheid zou zijn). Je moet je toch niet te koop lopen met jouw probleem? Mensen lopen met van allerlei zaken niet te koop, en het is niet dat therapie of hulp impliceert dat de goegemeente weet wat er in jouw hoofd afspeelt.
@Nessaja zei iets anders, ik quote die even om jou de kans te geven te herlezen wat die heeft geschreven: "Hoeveel zijn er eigenlijk in therapie zonder dat ze effectief al betrapt zijn geweest? Sowieso handel je meestal al na de feiten en je kan dan wel zeggen dat hij/zij maar hij werd maar betrapt op bekijken en mss ook delen maar dan zit je toch al in een bepaald milieu waar het blijkbaar bon ton is om zo’n dingen vrij met elkaar te delen en waar je niet enige “angst” hebt om daar omdat je elkaar vertrouwt dat die andere niet naar de politie zal gaan."
"Wat ik wel weet of alleszins kan opmaken uit de berichtgeving over zulke zaken is dat het grootste deel van die uiteindelijk betrapt worden niet in therapie zijn of waren en indien dit wel zo was zou je je zelfs de vraag kunnen stellen of therapie überhaupt zin heeft."
Nessaja zei dus niet "iedereen", dat maak jij er ergens in jouw hoofd. En misschien kan
@Nessaja zelf even komen duiden voor jou wat zij met haar uitspraak bedoelde.
www.vrt.be
