Het is met enige aarzeling dat ik me in dit wespennest begeef (en hopelijk start ik geen polemiek), maar ik heb me altijd afgevraagd:
Als het gaat om 'femicide' in de context van 'partnergeweld'...ligt de oorzaak dan niet eerder bij de geaardheid/seksuele oriëntatie van de dader dan bij het gender van het slachtoffer?
Ik bedoel maar: als een hetero-man zijn partner wil vermoorden zal het slachtoffer altijd een vrouw zijn.
Wordt dan de geaardheid van de dader niet als verzwarende factor gezien? Want dat lijkt me eerlijk gezegd toch een beetje problematisch...
En als in een lesbische relatie de ene vrouw de andere vermoordt, is dat dan ook femicide?
Maar wat is de relevantie daarvan? Zeker in de bredere discussie van het onveiligheidsgevoel van vrouwen, dat zich overduidelijk op héél veel vlakken uit. Gaande van veel hogere kans op fysiek geweld binnen de relatie, helemaal tot weinig steun vinden bij mannen. En dat is een gigantisch spectrum.
Het hangt bij 'femicide' ook af wat je exact bedoelt: moord vanwege de gender. Het probleem daarbij is dat het overgenomen is uit het Engels, waarbij je homicide hebt vs femicide. Je kunt het definiëren als "mannen die vermoord worden" vs "vrouwen die vermoord worden", alleen is "homicide" ook een overkoepelende term voor "moord". En zitten er dus bij "male homicide victims" ook die niet vermoord zijn vawege hun gender/geslacht. Hangt er maar net van af waar je het exact over hebt.
Maar... waarom zou femicide een verzwarende factor zijn tov gewoon homicide? En de geaardheid van de partner heeft er sowieso niets mee te maken, want als je definitie is "vermoord om hun vrouw-zijn", is het gelijk welke geaardheid/gender/geslacht de dader had. Gaat het om "vermoord zijn als vrouw", ook. Verder is het aantal niet-hetero's ongeveer gelijk bij mannen en vrouwen als ik me niet vergis, dus dat valt ook tegen elkaar weg als het al van tel was.
Kortom: ik zou de relevantie niet weten van dit. Zeker niet in het debat rond het algemene onveiligheidsgevoel van vrouwen, maar ook niet binnen dat rond dodelijk partnergeweld.
Waar ik het met bepaalde anderen waarschijnlijk nooit ofte nimmer mee eens zal geraken:
- Humor moet kunnen en mag best verregaand zijn zolang men binnen non-fysieke grenzen blijft.
- Ondanks dat ik een gentlemen tracht te zijn in het dagelijkse leven, deuren open houden, helpen bij zwaardere dingen als ik een vrouw zie sukkelen (maar heb even goed ook al ooit een oude man geholpen) ... op een gegeven punt mag er in deze moderne tijd ook gelijkheid zijn. Een vrouw mag de 'nacht opeisen', ik mag 's nachts aan dezelfde kant van de straat lopen zonder 2 keer over te steken... en bij bepaalde 'professionele' conflicten of zelfs aanvaringen in het dagelijkse leven, behandel ik vrouwen gewoonweg gelijk, en daar kunnen sommigen ironisch genoeg moeilijk tegen...
- De bijbehorende zelfkastijding voor 'kleine fouten', of zaken die in essentie toch onschuldig zijn, maar die door een foute context toch mislopen... tja, neen, dan moet het idee van de 'essentie' niet veranderen. Heb ongetwijfeld een héél andere denkwijze dan de leden met wie ik die discussie had.
Ik kan volgen in veel dingen, maar ik denk dat het eerste en het laatste puntje hier gaan over posts van mij oa.
Humor moet kunnen en mag best verregaand zijn: Ben ik het 100% mee eens. Echter, in het voorbeeld dat ik heb gegeven, waar ik een mopje had gemaakt, zijn er wel verschillende kanttekeningen.
- Er is context: twee racisten aan de toog vertellen een zwaar racistische grap vs Alex Agnew vertelt een racistische grap om met zichzelf de draak te steken wat duidelijk blijkt uit de rest van de show (oké, dat gaat nog backlash opleveren, maar is voor mij volledig oké).
- Ik was daar moderator en daardoor stonden we al niet op gelijke voet.
- De grap was onbedoeld scherp, omdat ik helemaal die associatie met "veel bedpartners = slet" niet had gemaakt, daar ging het mij niet om. Maar was wel in dat licht te lezen. Zo scherp had ik het niet gewild.
- Maar het waar ik spijt van heb, is niet voornamelijk die grap maken. Dat zal me ongetwijfeld nog gebeuren in één of andere vorm. Waar het mij in dat voorbeeld om ging, was dat de vrouw in kwestie aangaf dat het zwaar ongepast was. En ik het in de verdediging schoot, het afketste met "het was een grapje, hè" en niet eens wou luisteren, want "ik toch niet, zeg, ik ben niet vrouwonvriendelijk". Dàt is het echte issue waarover ik het had en waar ik nu nog een beetje spijt van heb, ja.
Wat direct overgaat in het laatste punt: Bijbehorende zelfkastijding. Dat is ook alleen maar omdat je het blijft zien als iets enorm zwaarwichtigs, en iets wat alleen viezeriken doen. Ik ervaar dat helemaal niet als zelfkastijding en niemand vraagt je om nog jaren door het stof te gaan. Gewoon inzicht en: oké, dat is inderdaad niet helemaal goed. Beter zo-en-zo, genoteerd. Dat is toch geen zelfkastijding?