Nu de feiten grotendeels gekend zijn, blijf ik er nog altijd bij dat de volledige verdedigingsstrategie meer stof heeft doen opwaaien en totaal niet in verhouding staat met de feiten. Op verschillende niveaus is er toch wel serieus gefaald.
- Rousseau die de burgemeester contacteert met de bedoeling om zijn dossier te manipuleren (en waarover hij later verklaart dat hij naar de burgemeester 'moest' bellen omdat er een dossier van hem daar lag en hij wist niet over wat dat het ging).
- Burgemeester had onmiddellijk moeten afblokken, maar geeft Rousseau gsm-nummer van de korpschef (wanneer iemand mogelijks het voorwerp uitmaakt van een misdrijf, had de burgemeester hem moeten doorverwijzen naar het algemeen nummer van de lokale politie, zoals elke burger in een gelijkwaardige situatie zou moeten doen).
- Korpschef die in contact treedt met Rousseau. Idem: korpschef had onmiddellijk moeten afblokken en doorverwijzen, ten einde objectief-neutraal te blijven
- Journalisten die hun ziel verkopen om toch maar als eerste een scope binnen te halen.
- Een korpschef die daags nadien tot inkeer komt en alsnog beveelt om het PV op te stellen
- Lekken vanuit de politiezone naar de media met de inhoud van het PV
- Publicatieverbod in kortgeding tov DPG, want de partijvoorzitter kan zich mogelijks niet meer herinneren wat hij gezegd heeft en wil eerst weten waar hij voor staat. Nochtans contacteerden de journalisten hem, zoals het hoort, voor zijn weerwoord en hebben ze hem al voorgelegd wat zij intussen wisten uit het PV. De inhoud was op dat moment voor hem gekend, maar toch probeert hij zich nog te wentelen als een duivel in een wijwatervat, hopende dat de inhoud niet publiek zal gemaakt worden.
- Rousseau die opeens, ter verdediging, de media wel in zijn kraam ziet passen en de sms'en deelt tussen hijzelf en de korpschef met Het Nieuwsblad
- Een achterban die het opeens terug nodig acht om de 'heksenjacht' er bij te sleuren en een veeg uit de pan te geven naar politieke tegenstanders
- Om dan uiteindelijk in een persconferentie te eindigen om toe te geven dat de tenlastelegging uiteindelijk wel klopt en eindelijk zijn excuses aan te bieden.
Een heel gedoe, waarbij je iemand ziet die alle middelen gebruikt om toch maar te voorkomen dat zijn imago beklad zou worden. Een groot ego dat gekrenkt is en dat kost wat kost hersteld moet worden.
Terwijl het toch zo veel eenvoudiger was geweest om gewoon onmiddellijk zijn excuses aan te bieden? 'Ik was zat gisteren, ik ben overmoedig geweest, maar ik bied mijn excuses aan aan de roma-gemeenschap en de lokale politie'. En dan ga je verder...
Hij zou ook de wind van voren gekregen hebben, maar ik zou dat persoonlijk veel correcter gevonden hebben.
Maar op deze manier was de integriteit en sereniteit in dit dossier ver zoek.
Dan de feiten zelf: als je de volledige context bekijkt, dan zie je iemand (en dat past in zijn persoonlijkheid) die zich opstelt als de betweter, iemand die het beter weet dan de gewone politie-inspecteur, iemand die zijn macht ten toon wil spreiden.
'Och, jullie hebben toch een gemakkelijke job, hé... jullie zouden beter eens dat en dat en dat doen in plaats van...' etc.., alles kaderend in een soort van grootspraak, wetende dat hij mogelijks zelf ooit burgemeester zal worden van de stad (en bijgevolg dus ook baas van de politie).
Die racistische opmerking was geenszins zijn bedoeling, daar geloof ik hem oprecht in, maar hij wou gewoon het haantje spelen in het kippenhok dat Hemelrijk noemt en dat is hem zuur opgebroken.