Enkele maanden geleden zijn we op BeyondGaming gestart met een maandelijkse fotowedstrijd. Onze leden halen de amateurfotograaf in zich naar boven om vereeuwigd te worden in de lijst van winnaars. Keer op keer verbaas ik mij weer over de kwaliteit van al die inzendingen en kost het mij enige moeite om eentje uit te kiezen die mijn stem krijgt. Zelf koester ik niet de ambitie om deel te nemen: mijn kennis en goesting om eraan te beginnen zijn onbestaande. Toen verscheen echter TOEM ten tonele: een game die mij verplicht de wereld te bekijken vanuit mijn cameralens. Ik kan alvast prijsgeven dat er geen goede fotograaf aan mij verloren is gegaan. In deze review kom je te weten of ik, ondanks mijn vele gebreken op fotografisch gebied, toch heb genoten van deze indie.
De game vertelt het verhaal van een jongen die eropuit trekt met zijn camera om het natuurfenomeen TOEM vast te leggen op de gevoelige plaat. Zijn moeder heeft deze trip reeds achter de rug en vond het een fantastische ervaring die ze aan iedereen zou aanraden. Ze heeft zelf veel foto’s aan haar trip overgehouden, die wij uiteraard niet te zien krijgen om het mysterie in stand te houden tot we uiteindelijk zelf in staat zijn om het waar te nemen. Het veelbesproken natuurfenomeen bevindt zich op de top van een berg. Om de voet ervan te bereiken, zal je vijf keer de bus moeten nemen. Je zal telkens je ticket moeten verdienen door stempels te verzamelen. Deze verkrijg je door opdrachten uit te voeren voor verschillende bewoners van de gebieden die je aandoet. Dialogen worden weergegeven aan de hand van tekstballonnen en ondersteund door een gebrabbel dat ik meteen linkte aan de vele Scandinavische krimi's die me meermaals aan het scherm gekluisterd hielden. Het verbaasde me dan ook niet dat de ontwikkelaar in Zweden gevestigd is.
Als de dag van toen...
De visuals springen meteen in het oog wanneer je de game voor het eerst opstart. Je speelt vanuit top-down perspectief en er werd gekozen voor een zwart-witfilter. Het deed me meteen terugdenken aan de tijd dat ik Pokémon speelde op de GameBoy. Je start in je pittoreske thuisdorp waar je aan de hand van kleine opdrachtjes de basisprincipes in de vingers krijgt. Bijster moeilijk kan je deze niet noemen: de handeling om een foto te maken is nu eenmaal poepsimpel. Later krijg je nog twee hulpmiddelen ter beschikking: een statief en een toeter. Sommige opdrachten vragen om een zelfportret of een verraste voorbijganger. De gebieden waarin je stempels dient te verdienen, worden steeds mooi vormgegeven. Zo dwaal je rond in een bosrijk gebied en roep je de hulp in van bevers om een boomstam te verplaatsen die de weg blokkeert, help je de zon tevoorschijn toveren voor een zonneklopper in een kuststadje, ga je op zoek naar een frisbee die door een vogel werd meegegraaid in een drukke metropool en verzamel je rendieren voor het koor in een besneeuwd berglandschap. De setting waarin het verhaal zich afspeelt, weet op zijn eigen manier te charmeren en zorgt er zo voor dat je niet raakt uitgekeken op de game.
De gameplay bestaat slechts uit het fotograferen van de omgeving om vervolgens het resultaat te tonen aan de opdrachtgever. Toch weten de makers het repetitieve karakter ervan mooi te omzeilen. Ze koppelen leuke opdrachtgevers aan absurde opdrachten en verwerken er wat humor in. Zo wordt er gelachen met een influencer die je foto’s laat nemen om haar volgersaantal de hoogte te doen inschieten of wordt er de spot gedreven met de kunstwereld en hun absurde kijk op wat aanzien kan worden als een pièce unique. Bepaalde opdrachten keren in ieder gebied terug. Zo heb je steeds een fotochallenge die je een cryptische omschrijving geeft van een voorwerp of persoon die je moet fotograferen. Het kostte me meermaals enige moeite vermits niet elke oplossing voor de hand liggend was. Je hebt eveneens een monster dat zich schuilhoudt en slechts kan worden gefotografeerd indien je niet in de buurt aanwezig bent. Tenslotte heb je een schimmige figuur die verstoppertje speelt en waarvoor je goed uit je doppen zal moeten kijken om hem op te merken in de omgeving. De combinatie van deze kleurrijke figuren en atypische opdrachten doen je vergeten dat de gameplay in se niet uitdagend is en weinig om het lijf heeft.
Kleinschalige game, grootse uitwerking
Er werd gedacht aan de verzamelaars onder ons in de vorm van een compendium. Hierin kan je elk dier terugvinden dat je op je reis kan fotograferen. Er werden tevens schatkisten in de spelwereld geplaatst die bij het openen ervan je belonen met een kledingstuk. Zo moet je jezelf een look aanmeten die de nodige swag uitstraalt om toegelaten te worden tot een modeshow en kan je een bril vinden die de geesten in de omgeving toont waardoor je nieuwe opdrachten kan aannemen. Zo zijn er nog enkele kledingstukken die je toegang verschaffen tot specifieke plaatsen die anders verboden terrein zijn. De ontwikkelaar heeft duidelijk stilgestaan bij de manier waarop zij de opdrachten op een leuke en uitdagende manier op de spelers wilden loslaten. De soundtrack werd eveneens op een originele manier in de game verwerkt. Je krijgt als beloning vaak een cassettebandje waarop een nieuw nummer van de soundtrack staat. Je kan dan zelf bepalen welke track je afspeelt met je cassettespeler. Zo’n kleine details weet ik wel te appreciëren en dragen bij tot een fijnere ervaring. Het kostte me vijf uur om alle opdrachten te voltooien en het compendium te vervolledigen. Dit was net lang genoeg om de herhaling niet te laten toeslaan en met een positief gevoel de wereld van TOEM achter me te laten.
De game vertelt het verhaal van een jongen die eropuit trekt met zijn camera om het natuurfenomeen TOEM vast te leggen op de gevoelige plaat. Zijn moeder heeft deze trip reeds achter de rug en vond het een fantastische ervaring die ze aan iedereen zou aanraden. Ze heeft zelf veel foto’s aan haar trip overgehouden, die wij uiteraard niet te zien krijgen om het mysterie in stand te houden tot we uiteindelijk zelf in staat zijn om het waar te nemen. Het veelbesproken natuurfenomeen bevindt zich op de top van een berg. Om de voet ervan te bereiken, zal je vijf keer de bus moeten nemen. Je zal telkens je ticket moeten verdienen door stempels te verzamelen. Deze verkrijg je door opdrachten uit te voeren voor verschillende bewoners van de gebieden die je aandoet. Dialogen worden weergegeven aan de hand van tekstballonnen en ondersteund door een gebrabbel dat ik meteen linkte aan de vele Scandinavische krimi's die me meermaals aan het scherm gekluisterd hielden. Het verbaasde me dan ook niet dat de ontwikkelaar in Zweden gevestigd is.
Als de dag van toen...
De visuals springen meteen in het oog wanneer je de game voor het eerst opstart. Je speelt vanuit top-down perspectief en er werd gekozen voor een zwart-witfilter. Het deed me meteen terugdenken aan de tijd dat ik Pokémon speelde op de GameBoy. Je start in je pittoreske thuisdorp waar je aan de hand van kleine opdrachtjes de basisprincipes in de vingers krijgt. Bijster moeilijk kan je deze niet noemen: de handeling om een foto te maken is nu eenmaal poepsimpel. Later krijg je nog twee hulpmiddelen ter beschikking: een statief en een toeter. Sommige opdrachten vragen om een zelfportret of een verraste voorbijganger. De gebieden waarin je stempels dient te verdienen, worden steeds mooi vormgegeven. Zo dwaal je rond in een bosrijk gebied en roep je de hulp in van bevers om een boomstam te verplaatsen die de weg blokkeert, help je de zon tevoorschijn toveren voor een zonneklopper in een kuststadje, ga je op zoek naar een frisbee die door een vogel werd meegegraaid in een drukke metropool en verzamel je rendieren voor het koor in een besneeuwd berglandschap. De setting waarin het verhaal zich afspeelt, weet op zijn eigen manier te charmeren en zorgt er zo voor dat je niet raakt uitgekeken op de game.
De spelwereld bruist van de kleurrijke figuren en schattige dieren.
De gameplay bestaat slechts uit het fotograferen van de omgeving om vervolgens het resultaat te tonen aan de opdrachtgever. Toch weten de makers het repetitieve karakter ervan mooi te omzeilen. Ze koppelen leuke opdrachtgevers aan absurde opdrachten en verwerken er wat humor in. Zo wordt er gelachen met een influencer die je foto’s laat nemen om haar volgersaantal de hoogte te doen inschieten of wordt er de spot gedreven met de kunstwereld en hun absurde kijk op wat aanzien kan worden als een pièce unique. Bepaalde opdrachten keren in ieder gebied terug. Zo heb je steeds een fotochallenge die je een cryptische omschrijving geeft van een voorwerp of persoon die je moet fotograferen. Het kostte me meermaals enige moeite vermits niet elke oplossing voor de hand liggend was. Je hebt eveneens een monster dat zich schuilhoudt en slechts kan worden gefotografeerd indien je niet in de buurt aanwezig bent. Tenslotte heb je een schimmige figuur die verstoppertje speelt en waarvoor je goed uit je doppen zal moeten kijken om hem op te merken in de omgeving. De combinatie van deze kleurrijke figuren en atypische opdrachten doen je vergeten dat de gameplay in se niet uitdagend is en weinig om het lijf heeft.
Kleinschalige game, grootse uitwerking
Er werd gedacht aan de verzamelaars onder ons in de vorm van een compendium. Hierin kan je elk dier terugvinden dat je op je reis kan fotograferen. Er werden tevens schatkisten in de spelwereld geplaatst die bij het openen ervan je belonen met een kledingstuk. Zo moet je jezelf een look aanmeten die de nodige swag uitstraalt om toegelaten te worden tot een modeshow en kan je een bril vinden die de geesten in de omgeving toont waardoor je nieuwe opdrachten kan aannemen. Zo zijn er nog enkele kledingstukken die je toegang verschaffen tot specifieke plaatsen die anders verboden terrein zijn. De ontwikkelaar heeft duidelijk stilgestaan bij de manier waarop zij de opdrachten op een leuke en uitdagende manier op de spelers wilden loslaten. De soundtrack werd eveneens op een originele manier in de game verwerkt. Je krijgt als beloning vaak een cassettebandje waarop een nieuw nummer van de soundtrack staat. Je kan dan zelf bepalen welke track je afspeelt met je cassettespeler. Zo’n kleine details weet ik wel te appreciëren en dragen bij tot een fijnere ervaring. Het kostte me vijf uur om alle opdrachten te voltooien en het compendium te vervolledigen. Dit was net lang genoeg om de herhaling niet te laten toeslaan en met een positief gevoel de wereld van TOEM achter me te laten.
Conclusie
TOEM is een mooie game in al zijn eenvoud, waarvan de gameplay slechts bestaat uit het nemen van foto’s. Door een wereld te creëren die bol staat van de leuke opdrachten, absurde ontmoetingen en humoristische taferelen, weten de schrijvers de juiste snaar te raken. Zo zorgen ze ervoor dat geen enkele speler snel raakt uitgekeken op de game. De mooie visuals en soundtrack dragen bij tot de minimalistische ervaring die TOEM tracht te bieden. De game bevat net voldoende content zonder in herhaling te vallen en laat spelers na afloop met een goed gevoel achter. Deze kleine Zweedse ontwikkelaar levert een mooi visitekaartje af. Hopelijk kan men in de toekomst op hetzelfde elan verdergaan.
Pro
- Leuke spelwereld
- Visuals
- Soundtrack
Con
- Eenvoudige gameplay
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
17 september 2021
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
Ontwikkelaar
- Something We Made
Uitgever
- Something We Made
