Gitzwart beeld. Totale duisternis. Een verteller begint uit de doeken te doen hoe The Burnt One ontwaakt na het einde van de wereld. Doof, blind en gebroken graaft hij zich uit de grond en treft een desolaat universum aan waar licht een zeldzame luxe is. De omliggende heuvels zijn bezaaid met doornstruiken én reusachtige handen met al even gigantische ogen in de palmen geplant, die dreigend naar je loeren ...
Uitgebracht op 8 mei voor Xbox Series X|S, PlayStation 5 (optioneel PS VR2) en pc (optioneel VR), is The Midnight Walk een grimmige stop-motion avonturengame met een opvallende visuele stijl. Alles in-game boetseerde men namelijk eerst met de hand in klei, om daarna in 3D gescand te worden. De game werd ontwikkeld door MoonHood, een recent opgerichte studio bestaande uit de creatieve geesten achter Lost in Random en Fe, en werd uitgegeven door Fast Travel Games. Het spel is weliswaar ontworpen met VR in gedachten voor zowel console als pc, maar je kunt het gelukkig ook volledig zonder VR beleven. In deze review wordt de non-VR-ervaring van de pc-versie besproken.
Als speler bezoek je tijdens deze tocht van één nacht heel wat bizarre, tot de verbeelding sprekende locaties. Zoals Coalhaven, een troosteloos dorp dat letterlijk en figuurlijk vastgeketend zit aan de geest van een dief. Of Nobodyville, waar er enkel nog misvormde hoofden wonen na de “Grote Onthoofding”, geteisterd door de Molgrims, een soort fysieke manifestaties van hun trauma’s uit het verleden. Anders gezegd, elk hoofdstuk heeft zijn eigen verhaal waarvan de lore langzaamaan onthuld wordt via het gebrabbel van de vele NPC’s die je op je pad ontmoet en de audio-logs, die tegelijk als hintsysteem dienen. Niet alles echter wordt op een even beklijvende wijze gebracht; zeker de eerste paar uur van het plot voelen geregeld nogal saai en richtingloos aan, mede doordat deze secties nog vermengd worden met de tutorial.
Wat later krijg je ook de Matchlock, een item waarmee je al schietend vanop afstand de vele kaarsen kunt aansteken. Een van de sterkste punten van de gameplay is echter het auditieve puzzelmechanisme, waarbij je de ogen moet sluiten om te wisselen tussen licht en donker, of zoals het spel het zelf omschrijft: om verder te kunnen zien dan waar het blote oog reikt. Via de spatial audio hoor je dan in volstrekte duisternis waar je heen moet. De geluiden die je hoort kunnen stemmen zijn of gefluister, maar evengoed een belletje dat verstoppertje met je speelt, waarna je uiteindelijk begeleid wordt naar de voor progressie benodigde plek of items.
Grafisch is The Midnight Walk, met zijn bevreemdende, analoog aandoend droomlandschap, echter een kunstwerk. Even bizar maar geslaagd ogen de stop-motion-effecten tijdens de animaties van de poppetjes en wanneer er weer eens van decors gewisseld wordt. In VR moet het ongetwijfeld heel immersief aanvoelen om deel uit te maken van dit levende toneelstuk, of moet ik zeggen: deze nachtmerrieachtige, maar wonderlijke poppenkast. Wel moet gezegd dat de grafische fidelity niet altijd even stabiel is. Sommige texturen ogen namelijk vlijmscherp, maar andere zijn dan weer aan de troebele kant. Dat geldt in het bijzonder voor Potboy, die onscherp in beeld komt wanneer hij van te ver bekeken wordt, of wanneer hij niet meer de centrale focus geniet.
Wat het geluid betreft, valt The Midnight Walk evenmin tegen. Al vond ik bepaalde NPC’s over-the-top en karikaturaal klinken, andere stemmen pasten dan wel weer perfect bij de sfeer van de game. Maar het meest indrukwekkend is zonder meer de soundtrack van The Midnight Walk. De opwindende vioolklanken die je risico’s doen nemen, die eenzame fluit die ogenblikkelijk een leegte creëert in het ijle, net als die droevig klinkende saxofoon ... Kortom, de spanning en de tristesse die de muziek aan de dag weet te leggen, zet niet enkel de sfeer, maar daagt je emotioneel ook uit.
Uitgebracht op 8 mei voor Xbox Series X|S, PlayStation 5 (optioneel PS VR2) en pc (optioneel VR), is The Midnight Walk een grimmige stop-motion avonturengame met een opvallende visuele stijl. Alles in-game boetseerde men namelijk eerst met de hand in klei, om daarna in 3D gescand te worden. De game werd ontwikkeld door MoonHood, een recent opgerichte studio bestaande uit de creatieve geesten achter Lost in Random en Fe, en werd uitgegeven door Fast Travel Games. Het spel is weliswaar ontworpen met VR in gedachten voor zowel console als pc, maar je kunt het gelukkig ook volledig zonder VR beleven. In deze review wordt de non-VR-ervaring van de pc-versie besproken.
Een nobele missie in het donker
Al snel wordt duidelijk dat de spelwereld van The Midnight Walk zal draaien rond licht en vuur, zowel letterlijk als qua thematiek. Zeker wanneer Potboy ten tonele verschijnt, een levende lantaarn met een brandend hoofd die met zijn uitgesproken mimiek wat lijkt op eeuwige goedzak Sackboy. Niet veel later krijg je het gezelschap van Housy, een wandelend huis dat doet denken aan het heksenhuisje op poten uit REKA. Hierin bewaar je je collectibles en kun je alle grammofoonplaten bekijken die je wist te vinden. Samen met Potboy en Housy moet je doorheen zes hoofdstukken (of zijn het mythische vertellingen?) trekken, richting de mysterieuze Moon Mountain, op missie om het vuur en aldus warmte opnieuw over de teloorgegane wereld te verspreiden.Als speler bezoek je tijdens deze tocht van één nacht heel wat bizarre, tot de verbeelding sprekende locaties. Zoals Coalhaven, een troosteloos dorp dat letterlijk en figuurlijk vastgeketend zit aan de geest van een dief. Of Nobodyville, waar er enkel nog misvormde hoofden wonen na de “Grote Onthoofding”, geteisterd door de Molgrims, een soort fysieke manifestaties van hun trauma’s uit het verleden. Anders gezegd, elk hoofdstuk heeft zijn eigen verhaal waarvan de lore langzaamaan onthuld wordt via het gebrabbel van de vele NPC’s die je op je pad ontmoet en de audio-logs, die tegelijk als hintsysteem dienen. Niet alles echter wordt op een even beklijvende wijze gebracht; zeker de eerste paar uur van het plot voelen geregeld nogal saai en richtingloos aan, mede doordat deze secties nog vermengd worden met de tutorial.
Horen om te zien
Qua gameplay balanceert The Midnight Walk tussen een walking sim, puzzelspel en een stealth game. Maar wie nu mocht hopen op veel afwisseling of actie, komt ietwat bedrogen uit. De wereld is namelijk erg lineair, progressie verloopt via langgerekte puzzels die verspreid zijn over meerdere locaties, en de hiervoor benodigde mechanics herhalen zich geregeld. En dan heb ik nog niets gezegd over de soms onduidelijke, unfaire en aldus enorm frustrerende stealth-stukken tussendoor. Alles is gebaseerd op het genereren van licht en vuur in de pikdonkere wereld. Zo kun je Potboy simpele bevelen geven, zoals door een doorgang kruipen, door een buis laten glijden, een of meerdere kaarsen of een lont aansteken. Soms echter dien je dit laatste gewoon zelf te doen, via lucifers die je aanstrijkt tegen de luciferdozen die je overal in de spelwereld terugvindt.Wat later krijg je ook de Matchlock, een item waarmee je al schietend vanop afstand de vele kaarsen kunt aansteken. Een van de sterkste punten van de gameplay is echter het auditieve puzzelmechanisme, waarbij je de ogen moet sluiten om te wisselen tussen licht en donker, of zoals het spel het zelf omschrijft: om verder te kunnen zien dan waar het blote oog reikt. Via de spatial audio hoor je dan in volstrekte duisternis waar je heen moet. De geluiden die je hoort kunnen stemmen zijn of gefluister, maar evengoed een belletje dat verstoppertje met je speelt, waarna je uiteindelijk begeleid wordt naar de voor progressie benodigde plek of items.
Sluipen in het donker is soms een gokspel
En dan is er de stealth, wat ik persoonlijk het minst geslaagde mechanisme van de ganse game vond. Het sluipen voor de vele monsters (zoals die Grinners die akelig gelijkaardig klinken als de Clickers uit The Last Of Us) werkt namelijk niet altijd vlekkeloos, en heel vaak is het onduidelijk of je je nu moet verstoppen (bijvoorbeeld in die mysterieuze kleerkasten) dan wel keihard moet beginnen te rennen. Anders verwoord: het trial-and-error-aspect is in deze game duidelijk aanwezig, en misschien wel meer dan slechts een bijkomstigheid. Vooral tijdens de pikdonkere segmenten en de (soms té) gescripte run-secties word je te vaak onaangenaam verrast door een of ander mormel, en moet je dezelfde stukken opnieuw spelen, tot vervelens of zelfs frustratie toe.Trial-and-error is hier meer dan een bijkomstigheid.
Grafisch is The Midnight Walk, met zijn bevreemdende, analoog aandoend droomlandschap, echter een kunstwerk. Even bizar maar geslaagd ogen de stop-motion-effecten tijdens de animaties van de poppetjes en wanneer er weer eens van decors gewisseld wordt. In VR moet het ongetwijfeld heel immersief aanvoelen om deel uit te maken van dit levende toneelstuk, of moet ik zeggen: deze nachtmerrieachtige, maar wonderlijke poppenkast. Wel moet gezegd dat de grafische fidelity niet altijd even stabiel is. Sommige texturen ogen namelijk vlijmscherp, maar andere zijn dan weer aan de troebele kant. Dat geldt in het bijzonder voor Potboy, die onscherp in beeld komt wanneer hij van te ver bekeken wordt, of wanneer hij niet meer de centrale focus geniet.
Kleine bugs, grootse klanken
Deze pc-versie draaide doorgaans erg soepel op de hoogste instellingen, maar had tijdens het spelen wel wat last van stuttering bij het laden van nieuwe zones. Zowel vijandige monsters als Potboy zelf kwamen daarnaast wel eens vast te zitten in de omgeving. Gelukkig was dit nooit game breaking, want Potboy wordt automatisch respawned wanneer je ver genoeg van hem vandaan loopt.De muziek zet niet enkel de sfeer, maar daagt je emotioneel uit.
Wat het geluid betreft, valt The Midnight Walk evenmin tegen. Al vond ik bepaalde NPC’s over-the-top en karikaturaal klinken, andere stemmen pasten dan wel weer perfect bij de sfeer van de game. Maar het meest indrukwekkend is zonder meer de soundtrack van The Midnight Walk. De opwindende vioolklanken die je risico’s doen nemen, die eenzame fluit die ogenblikkelijk een leegte creëert in het ijle, net als die droevig klinkende saxofoon ... Kortom, de spanning en de tristesse die de muziek aan de dag weet te leggen, zet niet enkel de sfeer, maar daagt je emotioneel ook uit.
Conclusie
The Midnight Walk levert een unieke, meeslepende ervaring af, maar is zeker geen game voor iedereen. De trage start, frustrerende stealth-momenten en langgerekte puzzels kunnen doen afschrikken. Wie zich echter openstelt voor deze duistere kleifabel, zal zeker genieten van de unieke artistieke visuals, de bijzondere auditieve uitdagingen, en van de climax die lang nazindert. Met of zonder VR wordt dit een gewaagde tocht, doordrenkt met melancholie, die de moeite loont voor al wie alleen door het donker durft te wandelen ...
Pro
- Artistieke uniciteit
- Oplopende emotionele impact
- Indrukwekkende soundtrack
Con
- Langgerekte puzzels
- Geregeld trial-and-error
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
8 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- PlayStation VR2
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- Puzzle
- Stealth
- Walking simulator
Ontwikkelaar
- MoonHood
Uitgever
- Fast Travel Games
