Steeds meer vrouwen kiezen ervoor om bewust alleenstaande moeder (BAM) te worden. Hiervoor zijn verschillende mogelijkheden, waaronder spermadonatie. Tegelijk roept dit vragen op over identiteit. Hoe ga je om met het feit dat de biologische vader van je kind volledig onbekend is? En wat gebeurt er wanneer die anonieme donor plots geen onbekende meer blijkt te zijn?
Janicke Askevold is een Noorse regisseuse en scenariste. Met Solomamma brengt ze een realistisch drama, voor de film deed ze uitgebreid onderzoek naar alleenstaand moederschap en spermadonatie in Noorwegen. Haar aanpak is eerder sober en rechtlijnig: ze vermijdt grote dramatische uitvergrotingen en kiest voor een rustige, duidelijke vertelling waarin de gebeurtenissen centraal staan.
Wanneer Trine ontdekt wie de donor werkelijk is, wordt Ediths nieuwsgierigheid gewekt. Als journaliste besluit ze op onderzoek te gaan en spoort ze de man op. Hij blijkt Niels te heten, een ondernemer die rijk werd dankzij een succesvol computerspel. Edith verzint een smoes en doet alsof ze hem wil interviewen over zijn carrière. In werkelijkheid wil ze meer te weten komen over de man die biologisch de vader van haar zoon is. Niels heeft echter geen idee van haar echte bedoeling, waardoor Edith verstrikt raakt in een web van geheimen.
De regie van Janicke Askevold is rechttoe rechtaan, waardoor alles helder blijft. Ook muziek en camerawerk zijn daarbij degelijk en ondersteunen het verhaal zonder op te vallen. Tegelijk wordt er een achtergrond geschetst die Ediths karakter mee vormgeeft: haar vader verliet het gezin toen ze nog een kind was, en haar moeder, die bij hun woont, wordt steeds vergeetachtiger. Ook haar liefdesleven lijkt stil te staan. Toch blijven deze elementen eerder aan de oppervlakte. Ze worden wel aangestipt, maar niet echt uitgewerkt of met elkaar verbonden. Daardoor voelt de film soms te voorzichtig aan en worden de thema’s afgezwakt. Zelfs de dementie van haar moeder leidt nooit tot een echte confrontatie. De film suggereert vooral en trekt weinig duidelijke conclusies.
Solomamma laat zien dat moederschap zelden verloopt zoals je het vooraf verwacht. Wat begint als een verhaal over vrouwelijke onafhankelijkheid, ontwikkelt zich al snel tot een verhaal over de angsten en twijfels die elke ouder ervaart. De onverwachte verschijning van de donor vormt vervolgens het centrale conflict van de film. Een anonieme figuur, aanvankelijk slechts een medische keuze, krijgt plots een gezicht, een stem en een concrete aanwezigheid. Hier vindt Solomamma zijn sterkste momenten, omdat het verhaal niet langer alleen over moederschap gaat, maar ook complexere vragen oproept.
Janicke Askevold is een Noorse regisseuse en scenariste. Met Solomamma brengt ze een realistisch drama, voor de film deed ze uitgebreid onderzoek naar alleenstaand moederschap en spermadonatie in Noorwegen. Haar aanpak is eerder sober en rechtlijnig: ze vermijdt grote dramatische uitvergrotingen en kiest voor een rustige, duidelijke vertelling waarin de gebeurtenissen centraal staan.
Een zoektocht naar de donor
Edith voedt haar vierjarige zoontje Sigurd alleen op. Wanneer ze hem van de opvang haalt, wordt ze opnieuw geconfronteerd met opmerkingen van mensen die vinden dat een kind twee ouders nodig heeft. Hoewel ze zulke opmerkingen wel gewend is, blijven ze haar bezighouden. Later ontmoet ze haar vriendin Trine. Hun kinderen spelen samen, niet toevallig, want Sigurd en Trines dochtertje zijn halfbroer en halfzus. Beide kinderen zijn verwekt met sperma van dezelfde donor. Over hem weten de vrouwen echter nauwelijks iets. Ze kennen alleen zijn donornummer en Edith heeft een geluidsopname van een gesprek dat hij ooit met een psycholoog voerde.Niels heeft echter geen idee van haar echte bedoeling, waardoor Edith verstrikt raakt in een web van geheimen.
Wanneer Trine ontdekt wie de donor werkelijk is, wordt Ediths nieuwsgierigheid gewekt. Als journaliste besluit ze op onderzoek te gaan en spoort ze de man op. Hij blijkt Niels te heten, een ondernemer die rijk werd dankzij een succesvol computerspel. Edith verzint een smoes en doet alsof ze hem wil interviewen over zijn carrière. In werkelijkheid wil ze meer te weten komen over de man die biologisch de vader van haar zoon is. Niels heeft echter geen idee van haar echte bedoeling, waardoor Edith verstrikt raakt in een web van geheimen.
Een verhaal over ouderschap en twijfel
Edith is geen onzekere vrouw. Ze weet dat ze meer dan capabel is om haar zoon op te voeden, maar gaandeweg ontstaan er toch barstjes in haar zekerheid. Edith wordt steeds nieuwsgieriger naar de identiteit van de donor, wat haar zoektocht begrijpelijk en realistisch maakt.De regie van Janicke Askevold is rechttoe rechtaan, waardoor alles helder blijft. Ook muziek en camerawerk zijn daarbij degelijk en ondersteunen het verhaal zonder op te vallen. Tegelijk wordt er een achtergrond geschetst die Ediths karakter mee vormgeeft: haar vader verliet het gezin toen ze nog een kind was, en haar moeder, die bij hun woont, wordt steeds vergeetachtiger. Ook haar liefdesleven lijkt stil te staan. Toch blijven deze elementen eerder aan de oppervlakte. Ze worden wel aangestipt, maar niet echt uitgewerkt of met elkaar verbonden. Daardoor voelt de film soms te voorzichtig aan en worden de thema’s afgezwakt. Zelfs de dementie van haar moeder leidt nooit tot een echte confrontatie. De film suggereert vooral en trekt weinig duidelijke conclusies.
Solomamma laat zien dat moederschap zelden verloopt zoals je het vooraf verwacht. Wat begint als een verhaal over vrouwelijke onafhankelijkheid, ontwikkelt zich al snel tot een verhaal over de angsten en twijfels die elke ouder ervaart. De onverwachte verschijning van de donor vormt vervolgens het centrale conflict van de film. Een anonieme figuur, aanvankelijk slechts een medische keuze, krijgt plots een gezicht, een stem en een concrete aanwezigheid. Hier vindt Solomamma zijn sterkste momenten, omdat het verhaal niet langer alleen over moederschap gaat, maar ook complexere vragen oproept.
Conclusie
De Noorse film Solomamma vertelt in anderhalf uur het verhaal van een vrouw die bewust kiest voor een zwangerschap via spermadonatie en de gevolgen die dat met zich meebrengt wanneer de donor een naam krijgt. Hoofdactrice Lisa Loven Kongsli zet als Edith een ingetogen maar sterke vertolking neer, waardoor haar twijfels geloofwaardig overkomen. De film stelt enkele interessante en realistische vragen rond moederschap, identiteit en verantwoordelijkheid. Op zich is het dus een degelijke film, maar toch mist er voor mij een sterkere uitwerking en meer scherpte in de thematiek.
Pro
- Interessante thematiek
- Uitstekende acteerprestatie
- Herkenbare en actuele vragen
Con
- Scenario voelt soms te voorzichtig
- Vlakke bijpersonages
7
Over deze film
Beschikbaar vanaf
24 juni 2026
Genre
- Drama
Speelduur
100 minuten
Regie
Janicke Askevold
Cast
Jørgen Færøy Flasnes, Mads Stegger, Janicke Askevold
Uitgever
Imagine Film
Website
Laatst bewerkt:
