Maspalomas opent als een ode aan zon en verlangen, maar laat die vrijheid even snel weer kantelen in stilte en schaduw. Vicente struint over stranden, bezoekt nachtclubs, dwaalt door deze homovriendelijke badplaats en voelt zich er helemaal thuis. Tot een beroerte een einde maakt aan zijn zorgeloze bestaan.
Het idee voor het scenario ontstond toen José Mari Goenaga een krantenartikel las waarin werd beschreven hoe homoseksuele ouderen soms opnieuw “de kast in gaan” wanneer ze in een woonzorgcentrum terechtkomen. Dat gegeven vormt de basis voor de film: een confronterend besef dat net een generatie die hard gevochten heeft voor zichtbaarheid, op zijn oude dag opnieuw onzichtbaar dreigt te worden gemaakt.
Maar aan dat zorgeloze bestaan komt een einde wanneer Vicente een beroerte krijgt. Voor zijn herstel brengt zijn dochter hem terug naar San Sebastián, de stad die hij jaren geleden achter zich liet, waar hij zijn intrek moet nemen in een woonzorgcentrum. Na vijfentwintig jaar stilte heeft hij terug contact met zijn dochter, hij liet iedereen achter toen hij ervoor koos openlijk als homoseksuele man te leven. "Papa, werk een beetje mee", spoort ze hem aan tijdens zijn revalidatie. Toch voelt Vicente zich steeds meer gevangen in zijn nieuwe omgeving. Gebroken, afhankelijk van een rolstoel en beroofd van de vrijheid die hem zo dierbaar was, besluit hij zijn geaardheid opnieuw te verbergen.
Centraal staat een sterke hoofdrolspeler die de film met grote overtuigingskracht draagt. José Ramón Soroiz zet Vicente neer met een waardigheid die hem tegelijk nors en kwetsbaar maakt, waardoor zijn personage bijzonder menselijk en gelaagd aanvoelt. Zijn kamergenoot Xanti, vertolkt door Kandido Uranga, is energiek en conservatief. Hij vormt een interessant contrast met Vicente en draagt er onbewust toe bij dat Vicente zijn seksualiteit verborgen houdt. Het leven in het verzorgingstehuis wordt zo niet alleen een fysieke, maar ook een emotionele belemmering.
Maspalomas is geen film die je gewoon bekijkt, maar een film die je laat binnendringen in de ziel van zijn hoofdpersonage. Het is meer dan een verhaal over ouder worden en homoseksualiteit: het is een pleidooi voor waardigheid, tederheid en het recht om jezelf te blijven op elke leeftijd. De film ademt echtheid, durft te confronteren en toont precies daarin de kracht van cinema.
Het idee voor het scenario ontstond toen José Mari Goenaga een krantenartikel las waarin werd beschreven hoe homoseksuele ouderen soms opnieuw “de kast in gaan” wanneer ze in een woonzorgcentrum terechtkomen. Dat gegeven vormt de basis voor de film: een confronterend besef dat net een generatie die hard gevochten heeft voor zichtbaarheid, op zijn oude dag opnieuw onzichtbaar dreigt te worden gemaakt.
Opnieuw in de kast
Op de zonnige Canarische Eilanden leeft de 76-jarige Vicente een leven waarin vrijheid centraal staat. Hij geniet van het nachtleven, omringt zich met vrienden en vindt zonder moeite mannelijk gezelschap. Zijn dagen bestaan uit plezier, aandacht en een onverminderde levenslust; ook op oudere leeftijd heeft hij niets van zijn verlangen naar liefde en intimiteit verloren.Papa, werk een beetje mee.
Maar aan dat zorgeloze bestaan komt een einde wanneer Vicente een beroerte krijgt. Voor zijn herstel brengt zijn dochter hem terug naar San Sebastián, de stad die hij jaren geleden achter zich liet, waar hij zijn intrek moet nemen in een woonzorgcentrum. Na vijfentwintig jaar stilte heeft hij terug contact met zijn dochter, hij liet iedereen achter toen hij ervoor koos openlijk als homoseksuele man te leven. "Papa, werk een beetje mee", spoort ze hem aan tijdens zijn revalidatie. Toch voelt Vicente zich steeds meer gevangen in zijn nieuwe omgeving. Gebroken, afhankelijk van een rolstoel en beroofd van de vrijheid die hem zo dierbaar was, besluit hij zijn geaardheid opnieuw te verbergen.
Tussen licht en donker
Maspalomas confronteert je meteen met een scherpe tegenstelling. De eerste scènes op de Canarische Eilanden ademen vrijheid en levenslust, terwijl de wereld van het verzorgingstehuis daar radicaal tegenover staat: grijs en beklemmend. Die overgang is heftig. Je hebt even tijd nodig om dit contrast te plaatsen, en dat is precies ook de kracht van deze film. De regisseurs kozen voor een sobere, rechttoe rechtaan vertelstijl en weten perfect wat ze willen vertellen. Ook de cinematografie volgt die lijn: eenvoudig, direct en zonder overbodige opsmuk. In de eerste minuten krijg je meteen een indringende inkijk in de wereld van Vicente in Maspalomas.Centraal staat een sterke hoofdrolspeler die de film met grote overtuigingskracht draagt. José Ramón Soroiz zet Vicente neer met een waardigheid die hem tegelijk nors en kwetsbaar maakt, waardoor zijn personage bijzonder menselijk en gelaagd aanvoelt. Zijn kamergenoot Xanti, vertolkt door Kandido Uranga, is energiek en conservatief. Hij vormt een interessant contrast met Vicente en draagt er onbewust toe bij dat Vicente zijn seksualiteit verborgen houdt. Het leven in het verzorgingstehuis wordt zo niet alleen een fysieke, maar ook een emotionele belemmering.
Maspalomas is geen film die je gewoon bekijkt, maar een film die je laat binnendringen in de ziel van zijn hoofdpersonage. Het is meer dan een verhaal over ouder worden en homoseksualiteit: het is een pleidooi voor waardigheid, tederheid en het recht om jezelf te blijven op elke leeftijd. De film ademt echtheid, durft te confronteren en toont precies daarin de kracht van cinema.
Conclusie
De korte inhoud en de poster van Maspalomas spraken mij op het eerste zicht niet meteen aan. Het is een film die gemakkelijk onder de radar had kunnen blijven als ik op een willekeurige avond in de cinema een keuze had moeten maken. Net daarom was de verrassing des te groter. De keuze van de regisseurs om eerst uitgebreid het vrije leven in Maspalomas te tonen en daarna abrupt over te schakelen naar het kille verzorgingstehuis, is bijzonder raak en doeltreffend. Dankzij een sobere maar efficiënte regiestijl en vooral een sterke, overtuigende hoofdrol slaagt de film erin zijn verhaal met overtuiging te vertellen.
Pro
- Overtuigende hoofdrol
- Sterk script
Con
- Expliciete openingsscènes kunnen oncomfortabel aanvoelen
- Het tempo zakt soms weg
8
Over deze film
Beschikbaar vanaf
8 juli 2026
Genre
- Drama
Speelduur
115 minuten
Regie
Jose Mari Goenaga & Aitor Arregi
Cast
José Ramón Soroiz, Nagore Aranburu, Kandido Uranga
Uitgever
Cinéart
