Richard Garfield is waarschijnlijk het meest bekend als de designer van het immens populaire Magic The Gathering, maar de spelauteur heeft natuurlijk nog heel wat andere geliefde designs op zijn naam staan. Denk bijvoorbeeld aan Robo Rally, KeyForge of Bunny Kingdom. In 2011 had hij ook een grote hit te pakken met King of Tokyo, een geestig dobbelspel waarbij spelers Kaiju zijn die elkaar bekampen in de baai van Tokio. Het spel kreeg tal van uitbreidingen, spin-offs en eind vorig jaar zelfs een tweespelervariant. Een andere spin-off genaamd King of Monster Island, uitgebracht door Iello in 2022, gaf dan weer een coöperatieve twist aan de formule. White Goblin Games zorgde vervolgens voor de Nederlandse editie van het spel, dat ik onder handen mocht nemen om te zien of samenwerken even geestig is als elkaar meppen uitdelen in deze King of Tokyo-variant.
Met King of Monster Island
verplaatst de actie zich dus van Tokio naar een tropisch eiland waar een onnatuurlijke activiteit wordt ontdekt. De vulkaan van het eiland barst uit en het eiland wordt geteisterd door monsterlijke titanen. Door deze activiteit worden de Kaiji aangetrokken door het eiland, niet om elkaar te bevechten, maar om deze grotere dreiging de kop in te drukken. Het lot van de aarde ligt deze keer dus in de handen van een bont allegaartje monsters.
Om de titaan te verslaan ga je eigenlijk op min of meer dezelfde manier te werk als in de andere King of-spellen. Om de beurt rollen de spelers met zes dobbelstenen en beslissen ze welke dobbelstenen ze bijhouden en welke ze herrollen. Na drie keer rollen, voer je de acties uit op basis van de geworpen resultaten. De voet laat je bewegen of één schade toebrengen en de klauw twee schade, het energiesymbool geeft je energie waarmee je kaarten kan kopen die je krachten geven, met hartjes kan je genezen, de moersleutel laat je boten bouwen of andere effecten uitvoeren afhankelijk van de gekozen factie die je Kaiju ondersteunt, en de sterren laten je monster levelen door roem te krijgen. Sta je in een gebied met vijandelijke dobbelstenen, dan kan je bovendien met een ster een dobbelsteen wegnemen om een extra level te stijgen. Veel van de elementen voelen duidelijk vertrouwd aan als je gekend bent met King of Tokyo en je beurt verloopt eigenlijk in grote mate hetzelfde.
Voordat de spelers hun beurten kunnen spelen, begint de ronde echter steeds met de beurt van de titaan, en dit is uiteraard een van de grote veranderingen in de ervaring. Tijdens deze fase activeer je steeds de basisaanval van de titaan, werp je beschikbare dobbelstenen in de vulkaan zodat ze in een van de gebieden terechtkomen en verplaats je de titaan afhankelijk van de ligging van de dobbelstenen. Eindigt hij zijn beweging in een gebied met dobbelstenen, dan worden deze geactiveerd en vallen bijvoorbeeld de onderdanen aan, laat hij een kristal verschijnen of levelt hij ook. Als speler wil je er met andere woorden voor zorgen dat het eiland niet overloopt van de onderdanen en wil je de chaos onder controle houden. Gelukkig staan de monsters er niet alleen voor, want ook nieuw in deze variant zijn de bondgenoten die de monsters ondersteunen. Al vertaalt zich dit in het spel naar een extra kaart die je kiest waarop een aantal krachten staan die je krijgt naarmate je roemniveau stijgt.
De coöperatieve aard van het spel maakte dat dit wel ideaal was om met onze oudste zoon te spelen. Hij was namelijk onmiddellijk gefascineerd door het spel toen hij dit zag op Spel vorig jaar. Met zijn vulkaan in het midden en de monsterlijke kartonnen spelfiguren heeft King of Monster Island immers een bepaalde aantrek. Hoewel het spel aangeraden is vanaf tien jaar, konden we het toch vlot spelen met hem ondanks dat hij pas zeven jaar is geworden. Doordat je samen speelt, konden we hem perfect begeleiden doorheen de ervaring. Hij vond het natuurlijk geweldig om de monsters te zien "vechten". Persoonlijk verkies ik toch de gewone King of Tokyo, omdat elkaar naar de verdoemenis helpen in dit spel toch net dat beetje geestiger is dan samen spelen tegen een quasi geautomatiseerde tegenstander. Bovendien is er eigenlijk weinig variatie in hoe je de drie titanen moet aanpakken waardoor ze vrij gelijkend spelen. Toch schuilt er nog enige mogelijkheid tot uitbreidingen met nieuwe titanen, bondgenoten of zelfs andere mappen in dit spel, dus zou het me niet verwonderen dat we dit in de toekomst wel zullen zien. Gezien Richard Garfield uiteindelijk toch een leuke coöperatieve draai heeft gegeven aan het concept van King of Tokyo, ga ik hier alvast geen neen tegen zeggen. Bezit je een andere versie van de King of-reeks, dan kan je trouwens perfect een van de andere Kaiju gebruiken, maar verder zijn de versies echter niet compatibel met elkaar.
Met King of Monster Island
Allen tegen één
Terwijl King of Tokyo en King of New York free-for-all's waren, waarbij er slechts één monster de overwinning op zijn naam kon schrijven, werk je in King of Monster Island samen met je medespelers in een poging om het spel te verslaan. Dit doe je door de titaan te verslaan voordat hij jullie een kopje kleiner maakt, of voordat hij erin slaagt vier kristallen pilaren te plaatsen op het eiland, waardoor er een interdimensionele poort wordt geopend die het einde van de wereld inluidt. Het spel geeft je de keuze uit drie titanen om te bevechten, die telkens een stapje groter en ook uitdagender zijn. Elke titaan heeft ook twee versies, waarbij je de ene kan omschrijven als de familieversie en de andere als de versie voor de wat meer doorwinterde spelers. Elke titaan heeft zijn eigen krachten en naast deze baasfiguur zelf zal je uiteraard ook moeten afrekenen met zijn onderdanen die het leven van onze monsters zuur zullen maken terwijl jullie proberen af te rekenen met de titaan.Om de titaan te verslaan ga je eigenlijk op min of meer dezelfde manier te werk als in de andere King of-spellen. Om de beurt rollen de spelers met zes dobbelstenen en beslissen ze welke dobbelstenen ze bijhouden en welke ze herrollen. Na drie keer rollen, voer je de acties uit op basis van de geworpen resultaten. De voet laat je bewegen of één schade toebrengen en de klauw twee schade, het energiesymbool geeft je energie waarmee je kaarten kan kopen die je krachten geven, met hartjes kan je genezen, de moersleutel laat je boten bouwen of andere effecten uitvoeren afhankelijk van de gekozen factie die je Kaiju ondersteunt, en de sterren laten je monster levelen door roem te krijgen. Sta je in een gebied met vijandelijke dobbelstenen, dan kan je bovendien met een ster een dobbelsteen wegnemen om een extra level te stijgen. Veel van de elementen voelen duidelijk vertrouwd aan als je gekend bent met King of Tokyo en je beurt verloopt eigenlijk in grote mate hetzelfde.
Als speler wil je ervoor zorgen dat het eiland niet overloopt van de onderdanen en wil je de chaos onder controle houden.
Voordat de spelers hun beurten kunnen spelen, begint de ronde echter steeds met de beurt van de titaan, en dit is uiteraard een van de grote veranderingen in de ervaring. Tijdens deze fase activeer je steeds de basisaanval van de titaan, werp je beschikbare dobbelstenen in de vulkaan zodat ze in een van de gebieden terechtkomen en verplaats je de titaan afhankelijk van de ligging van de dobbelstenen. Eindigt hij zijn beweging in een gebied met dobbelstenen, dan worden deze geactiveerd en vallen bijvoorbeeld de onderdanen aan, laat hij een kristal verschijnen of levelt hij ook. Als speler wil je er met andere woorden voor zorgen dat het eiland niet overloopt van de onderdanen en wil je de chaos onder controle houden. Gelukkig staan de monsters er niet alleen voor, want ook nieuw in deze variant zijn de bondgenoten die de monsters ondersteunen. Al vertaalt zich dit in het spel naar een extra kaart die je kiest waarop een aantal krachten staan die je krijgt naarmate je roemniveau stijgt.
Monsterlijke gevechten
King of Monster Island bevat met andere woorden toch wat meer diepgang dan King of Tokyo en is ook weer een stapje complexer dan King of New York. Al blijft het al bij al zeker een toegankelijk coöperatief spel, dankzij de toegankelijke spelregels en het eenvoudige spelverloop. Je zal met iets meer elementen rekening moeten houden, maar verwacht je zeker niet aan de complexiteit van een Spirit Island ofzo, maar eerder iets in de trend van Pandemie of Marvel United. Een groot deel van de ervaring wordt immers gestuurd door het Yahtzee-achtige dobbelmechanisme. Dat hierbij een grote portie gelukt komt kijken, moet je er uiteraard wel bijnemen. Bij King of Tokyo of King of New York stoorde mij dit niet door de aard van het spel, maar hier was dit soms toch wat vervelender. Heb je in je drie worpen geen beweging en sta je in een zone waar weinig te beleven valt, dan kan je beurt al snel nutteloos aanvoelen.De coöperatieve aard van het spel maakte dat dit wel ideaal was om met onze oudste zoon te spelen. Hij was namelijk onmiddellijk gefascineerd door het spel toen hij dit zag op Spel vorig jaar. Met zijn vulkaan in het midden en de monsterlijke kartonnen spelfiguren heeft King of Monster Island immers een bepaalde aantrek. Hoewel het spel aangeraden is vanaf tien jaar, konden we het toch vlot spelen met hem ondanks dat hij pas zeven jaar is geworden. Doordat je samen speelt, konden we hem perfect begeleiden doorheen de ervaring. Hij vond het natuurlijk geweldig om de monsters te zien "vechten". Persoonlijk verkies ik toch de gewone King of Tokyo, omdat elkaar naar de verdoemenis helpen in dit spel toch net dat beetje geestiger is dan samen spelen tegen een quasi geautomatiseerde tegenstander. Bovendien is er eigenlijk weinig variatie in hoe je de drie titanen moet aanpakken waardoor ze vrij gelijkend spelen. Toch schuilt er nog enige mogelijkheid tot uitbreidingen met nieuwe titanen, bondgenoten of zelfs andere mappen in dit spel, dus zou het me niet verwonderen dat we dit in de toekomst wel zullen zien. Gezien Richard Garfield uiteindelijk toch een leuke coöperatieve draai heeft gegeven aan het concept van King of Tokyo, ga ik hier alvast geen neen tegen zeggen. Bezit je een andere versie van de King of-reeks, dan kan je trouwens perfect een van de andere Kaiju gebruiken, maar verder zijn de versies echter niet compatibel met elkaar.
Conclusie
Met King of Monster Island nemen onze Kaiju het niet op tegen elkaar, maar slaan ze de handen in elkaar om drie titanen te verslaan op een tropisch eiland. Wie geen fan is van het competitieve aspect van King of Tokyo, zal misschien wel zijn ding vinden in deze coöperatieve variant en fans van de reeks zullen een fijne variant op de geliefde spelformule kunnen ontdekken. Het geluk van de dobbelsteen zal je er echter nog steeds moeten bijnemen.
Pro
- Knappe productie
- Duidelijk en eenvoudig spelverloop
- Met monsters vechten blijft leuk
- Ideaal om met kinderen te spelen
Con
- Mist wat variatie
- Geluksfactor
8
Over
Uitgever
- Iello
- White Goblin Games
Designer
Richard Garfield
Aantal spelers
1-5
Tijdsduur
45-60 minuten
