Italiaanse videogames staan voor mij haast synoniem met racing games, met dank aan Milestone en Kunos Simulazioni. Naast Ubisoft Milan behoren deze twee immers tot de grootste ontwikkelaars van het land. Gelukkig zijn er ook heel wat kleinere studios die interessante games uitbrengen zoals Close to the Sun, The Last Day of June of Batora: Lost Haven. Aan het lijstje van Italiaanse studios om in het oog te houden mogen we alvast Jyamma Games toevoegen. Zij brachten recentelijk hun debuuttitel uit en stortten zich hiervoor met volle overgave in een genre dat best uitdagend is, zowel voor de speler als voor de ontwikkelaar zelf, namelijk soulslike.
Met Enotria: The Last Song speelt de ontwikkelaar het grotendeels op veilig. Terwijl het soulslike-genre intussen evolueert in heel wat verschillende richtingen, doet hun spel het meeste denken aan de ervaring die je kreeg met de eerste Dark Souls-spellen. De grootste troef van de ontwikkelaar, is dat ze zich lieten inspireren op het Italiaanse landschap en hun eigen folklore, waardoor dit niet de zoveelste dark fantasy-game is, wat natuurlijk niet wil zeggen dat we ons niet mogen verwachten aan enkele groteske creaties als het aankomt op vijanden. Voor de setting en het verhaal inspireerden ze zich op het populaire Commedia dell'arte, een theatervorm dat bekend staat om zijn gebruik van maskers. Deze maskers spelen trouwens ook een centrale rol in de gameplay van Enotria: The Last Song.
Zoals gezegd, staan maskers centraal in het spel want je personage is in staat om de maskers van verslagen vijanden zelf te dragen en zo hun rollen op te nemen. Enortia heeft dus geen traditioneel klassesysteem en probeert iets origineels waarbij je makkelijk kan wisselen tussen drie loadouts. Het masker dat je aandoet, verandert je uiterlijk en geeft je personage een bepaalde eigenschap, wat kan gaan van meer schade bij zware aanvallen tot meer ervaringspunten krijgen of extra healing potions hebben. Daarnaast heb je ook zogenaamde Aspects die gebonden zijn aan deze maskers, maar die je vrij kan kiezen en deze passen je basisstats aan. Daarnaast het je ook de Paths of the Innovators, wat in essentie je skilltrees zijn. Hierbij heb je vier skilltrees, één voor magie, één voor je stamina en ontwijkende bewegingen, één voor fysieke kracht en een laatste voor de infusie van magie op je wapens. Door al deze elementen te combineren krijg je een zeer grote vrijheid om je personage te ontwikkelen naar je eigen speelstijl en steeds drie variaties ter beschikking te hebben.
Een belangrijk aspect hierbij is dat de passieve perks die je via de Paths of the Innovators vrijspeelt niet automatisch worden uitgerust aan je personage. Voor elke loadout kan je er een zestal kiezen, en hier voelt het soms wel een beetje aan als "kiezen is verliezen" want veel van deze perks zijn echt interessant. Wanneer je ze niet allemaal kan hebben, is het dus wikken en wegen. Maar al bij al was het een fijne manier om toch wat diversiteit in je personage te krijgen zonder dat je steeds moet herinvesteren in je skills. Verder heb je een levelingsysteem dat vrij gelijkaardig is aan dat van Dark Souls en is er ook zelfs hetzelfde mechanisme van weapon scaling en elementaire aanvalskracht waarmee je rekening moet houden. Het enige dat wat lastig was, is dat dit systeem nodeloos complex wordt gemaakt doordat je met namen zit zoals Vis, Fatuo en Gratia in plaats van Holy, Poison en Bleeding. Je hebt ook wel een diagram dat toont welk element sterk is tegen een ander, maar dit vereist toch enig studiewerk en voelt niet echt intuïtief aan.
Hoewel de gevechten op papier redelijk goed in elkaar steken, gaat het spel hier toch af en toe de mist in. Het pareren voelt immers niet zo fijn aan als in Sekiro of Lies of P bijvoorbeeld, en veel aanvallen hebben een lange wind-up waardoor het moeilijk in te schatten is wanneer vijanden exact gaan toeslaan. Bovendien hebben vijanden nogal de neiging om hun aanvallen te spammen en krijg je zelden ademruimte om eens aan te vallen, laat staan een healing potion te gebruiken. Een van de meest irritante vijanden maakt bijvoorbeeld gebruik van een zwaardswing die onmiddellijk opgevolgd wordt door een pistoolschot en dit herhaalt hij makkelijk tot vijf keer. Als je geraakt wordt, is er echter een kleine animatie waarbij je personage kort in elkaar duikt, maar net door deze animate word je vaak gestunlocked door dit soort aanvalspatronen. Enemy tracking is bovendien te sterk aanwezig in dit spel, waardoor één ontwijkingsbeweging vaak bitter weinig uithaalt.
De grootste aantrekkingskracht van Enotria is bijgevolg haar opvallende setting, die geïnspireerd is op het zonovergoten landschap van Oenotria, ofwel het zuidelijke Italië. Hoewel je zal lopen tussen zonnebloemvelden, in een amfitheater, doorheen een typisch Mediterraans stadje en op parelwitte stranden, bevat het spel toch ook enkele meer traditionele locaties, zoals een duistere kerk of catacomben. Deze combinatie tussen Italiaanse invloeden en duistere fantasie zet zich ook verder in het design van de vijanden, al zal je voornamelijk menselijke tegenstanders voorgeschoteld krijgen. Persoonlijk had voor mij iets meer variatie welkom geweest en ook het design blijft soms iets te braaf. Verder worden zoals verwacht helaas ook veel minibazen later in het spel gerecycleerd als gewone vijanden.
Het niveau van de graphics kan je wat vergelijken met Elden Ring, maar iets minder gepolijst. Sommige textures lijken wat detail te missen, af en toe zijn er problemen met de belichting en het gebrek aan goede reflecties in water, zelfs in Quality Mode oogt dit echt niet mooi. In de Performance Mode zit je trouwens ook met een uncapped framerate en vaak merk je toch een serieuze drop in het aantal beelden per seconde. Daarnaast lijken de animaties bij het laten zakken van een ladder vaak niet te kloppen, kwam het soms voor dat vijanden gewoon bleven staan en ontbreken zelfs voor de hand liggende dingen zoals de mogelijkheid om je items te sorteren op type. Er zijn helaas iets teveel onvolmaaktheden aanwezig om van Enotria een topper te maken, terwijl het wel dit potenieel heeft, en de makers zijn er zich duidelijk van bewust dat het spel wat extra ontwikkelingstijd kon gebruiken, gezien ze onlangs een roadmap hebben aangekondigd met tal van verbeteringen en broodnodige quality of life-features.
Met Enotria: The Last Song speelt de ontwikkelaar het grotendeels op veilig. Terwijl het soulslike-genre intussen evolueert in heel wat verschillende richtingen, doet hun spel het meeste denken aan de ervaring die je kreeg met de eerste Dark Souls-spellen. De grootste troef van de ontwikkelaar, is dat ze zich lieten inspireren op het Italiaanse landschap en hun eigen folklore, waardoor dit niet de zoveelste dark fantasy-game is, wat natuurlijk niet wil zeggen dat we ons niet mogen verwachten aan enkele groteske creaties als het aankomt op vijanden. Voor de setting en het verhaal inspireerden ze zich op het populaire Commedia dell'arte, een theatervorm dat bekend staat om zijn gebruik van maskers. Deze maskers spelen trouwens ook een centrale rol in de gameplay van Enotria: The Last Song.
Het leven is een rollenspel
Het verhaal speelt zich af in een wereld die letterlijk is ontstaan door de kracht van kunst, meerbepaald muziek. In deze wereld ontdekten enkele mensen de scheppende kracht van kunst en werden zo haast goddelijke wezens. Zij schreven een theaterstuk genaamd Canovaccio waarbij de wereld het podium is en iedereen een rol toebedeeld kreeg volgens hun visie. Deze bemoeizucht zorgde ervoor dat de wereld in een soort van vervloekte stagnatie terechtkwam. In het spel neem jij de rol van de Maskless One op jou, iemand die geen rol toebedeeld kreeg en dus vrij is van deze vloek. Als Maskless One ben jij de enige die de bedenkers van de Canovaccio kan stoppen door hun masker te verwijderen. En zo begint je queeste om de wereld van Enotria te bevrijden van deze vervloekte stilstand.Zoals gezegd, staan maskers centraal in het spel want je personage is in staat om de maskers van verslagen vijanden zelf te dragen en zo hun rollen op te nemen. Enortia heeft dus geen traditioneel klassesysteem en probeert iets origineels waarbij je makkelijk kan wisselen tussen drie loadouts. Het masker dat je aandoet, verandert je uiterlijk en geeft je personage een bepaalde eigenschap, wat kan gaan van meer schade bij zware aanvallen tot meer ervaringspunten krijgen of extra healing potions hebben. Daarnaast heb je ook zogenaamde Aspects die gebonden zijn aan deze maskers, maar die je vrij kan kiezen en deze passen je basisstats aan. Daarnaast het je ook de Paths of the Innovators, wat in essentie je skilltrees zijn. Hierbij heb je vier skilltrees, één voor magie, één voor je stamina en ontwijkende bewegingen, één voor fysieke kracht en een laatste voor de infusie van magie op je wapens. Door al deze elementen te combineren krijg je een zeer grote vrijheid om je personage te ontwikkelen naar je eigen speelstijl en steeds drie variaties ter beschikking te hebben.
Maskers staan centraal in het spel, want je personage is in staat om de maskers van verslagen vijanden zelf te dragen en zo hun rollen op te nemen.
Een belangrijk aspect hierbij is dat de passieve perks die je via de Paths of the Innovators vrijspeelt niet automatisch worden uitgerust aan je personage. Voor elke loadout kan je er een zestal kiezen, en hier voelt het soms wel een beetje aan als "kiezen is verliezen" want veel van deze perks zijn echt interessant. Wanneer je ze niet allemaal kan hebben, is het dus wikken en wegen. Maar al bij al was het een fijne manier om toch wat diversiteit in je personage te krijgen zonder dat je steeds moet herinvesteren in je skills. Verder heb je een levelingsysteem dat vrij gelijkaardig is aan dat van Dark Souls en is er ook zelfs hetzelfde mechanisme van weapon scaling en elementaire aanvalskracht waarmee je rekening moet houden. Het enige dat wat lastig was, is dat dit systeem nodeloos complex wordt gemaakt doordat je met namen zit zoals Vis, Fatuo en Gratia in plaats van Holy, Poison en Bleeding. Je hebt ook wel een diagram dat toont welk element sterk is tegen een ander, maar dit vereist toch enig studiewerk en voelt niet echt intuïtief aan.
Een pak slaag krijgen, maar ook uitdelen
Los van de manier waarop je jouw personage ontwikkelt, voelt Enotria: The Last Song vrij klassiek aan voor een soulslike-titel. Zowat alle ingrediënten zijn aanwezig, van de bonfire-achtige checkpoints, de levels vol met exploratiemogelijkheden en shortcuts, vijanden die respawnen, het verlies van ervaringspunten als je sterft tot de gevechten die precisie en doorzettingskracht vereisen. Eén mechanisme waar het spel veel nadruk op legt, is de Unraveled-status van vijanden. Naast de levensbar, hebben vijanden namelijk een Unraveled-statusbar die je kan vullen, onder andere door schade te doen of aanvallen te pareren, en eens gevuld kan je een Finishing Move doen die massale schade toedient aan de vijand. Net zoals in Lies of P of Bloodborne, is het belangrijk om die parry-beweging goed onder de knie te krijgen om niet op je dak te krijgen van de vijanden en dan voornamelijk de bazen.Hoewel de gevechten op papier redelijk goed in elkaar steken, gaat het spel hier toch af en toe de mist in. Het pareren voelt immers niet zo fijn aan als in Sekiro of Lies of P bijvoorbeeld, en veel aanvallen hebben een lange wind-up waardoor het moeilijk in te schatten is wanneer vijanden exact gaan toeslaan. Bovendien hebben vijanden nogal de neiging om hun aanvallen te spammen en krijg je zelden ademruimte om eens aan te vallen, laat staan een healing potion te gebruiken. Een van de meest irritante vijanden maakt bijvoorbeeld gebruik van een zwaardswing die onmiddellijk opgevolgd wordt door een pistoolschot en dit herhaalt hij makkelijk tot vijf keer. Als je geraakt wordt, is er echter een kleine animatie waarbij je personage kort in elkaar duikt, maar net door deze animate word je vaak gestunlocked door dit soort aanvalspatronen. Enemy tracking is bovendien te sterk aanwezig in dit spel, waardoor één ontwijkingsbeweging vaak bitter weinig uithaalt.
Verfijning nodig
Ondanks dit soort problemen, die het spel lastiger maken dan nodig, is Enotria: The Last Song eigenlijk een vrij toegankelijke soulslike. Je mag natuurlijk enige uitdaging verwachten, maar de moeilijkheidsgraad ligt in mijn ogen beduidend lager dan in andere soortgelijke spellen. De meeste vijanden zijn makkelijk te neutraliseren en ook de baasgevechten zijn goed te doen. Ik heb bijvoorbeeld nooit meer dan een drietal keer moeten proberen om een baas te verslaan. Een groot aantal ging zelfs neer van de eerste keer, zelfs als ik totaal onvoorbereid aan een baasgevecht begon nadat ik perongeluk zijn kamer binnenstrompelde met een halve levensbar en de helft minder healing potions. Er zijn gelukkig wel enkele meer uitdagende bazen aanwezig, maar deze zijn voornamelijk optionele bazen die je makkelijk kan laten liggen totdat je wat sterker bent. Verder was er wel even een kleine difficulty spike aanwezig net voordat je naar het laatste gebied gaat, met een baas die fungeert als een soort van gatekeeper en die mij toch even heeft doen slikken. Al bij al is het niet het meest toegankelijke genre, maar wie schrikt door de moeilijkheidsgraad kan hier misschien zijn ding wel vinden. Voor veteranen zal het misschien wat te makkelijk zijn, maar persoonlijk vind ik dat het af en toe eens deugd doet om een soulslike te spelen waarbij je niet het gevoel hebt steeds je hoofd tegen een muur te rammen.De grootste aantrekkingskracht van Enotria is bijgevolg haar opvallende setting, die geïnspireerd is op het zonovergoten landschap van Oenotria, ofwel het zuidelijke Italië. Hoewel je zal lopen tussen zonnebloemvelden, in een amfitheater, doorheen een typisch Mediterraans stadje en op parelwitte stranden, bevat het spel toch ook enkele meer traditionele locaties, zoals een duistere kerk of catacomben. Deze combinatie tussen Italiaanse invloeden en duistere fantasie zet zich ook verder in het design van de vijanden, al zal je voornamelijk menselijke tegenstanders voorgeschoteld krijgen. Persoonlijk had voor mij iets meer variatie welkom geweest en ook het design blijft soms iets te braaf. Verder worden zoals verwacht helaas ook veel minibazen later in het spel gerecycleerd als gewone vijanden.
De grootste aantrekkingskracht van Enotria is haar opvallende setting, die geïnspireerd is op het zonovergoten landschap van Oenotria.
Het niveau van de graphics kan je wat vergelijken met Elden Ring, maar iets minder gepolijst. Sommige textures lijken wat detail te missen, af en toe zijn er problemen met de belichting en het gebrek aan goede reflecties in water, zelfs in Quality Mode oogt dit echt niet mooi. In de Performance Mode zit je trouwens ook met een uncapped framerate en vaak merk je toch een serieuze drop in het aantal beelden per seconde. Daarnaast lijken de animaties bij het laten zakken van een ladder vaak niet te kloppen, kwam het soms voor dat vijanden gewoon bleven staan en ontbreken zelfs voor de hand liggende dingen zoals de mogelijkheid om je items te sorteren op type. Er zijn helaas iets teveel onvolmaaktheden aanwezig om van Enotria een topper te maken, terwijl het wel dit potenieel heeft, en de makers zijn er zich duidelijk van bewust dat het spel wat extra ontwikkelingstijd kon gebruiken, gezien ze onlangs een roadmap hebben aangekondigd met tal van verbeteringen en broodnodige quality of life-features.
Conclusie
Met Enotria: The Last Song krijgen we een soulsike-game die ons meeneemt naar een wereld geïnspireerd op de folklore en het zonovergoten landschap van Italië. Het spel schotelt ons een vrij klassieke ervaring voor en probeert vooral te charmeren met haar setting en het systeem om je personage te ontwikkelen, waarbij het gebruik van maskers centraal staan. Helaas is er nog wat werk aan de winkel, want zowel de gevechten als het technische aspect van het spel vertonen nog gebreken. Twijfel je om dit spel in huis te halen, dan zou ik aanraden om nog even te wachten zodat de ontwikkelaars het nodige (en aangekondigde) oplapwerk kunnen doen.
Pro
- Interessante setting
- Prachtige omgevingen
- Diepgang wat betreft personageontwikkeling
Con
- Gameplay mist wat afwerking
- Enkele technische ruwe kantjes
- Onstabiele framerate
- Vijanden spammen hun aanvallen
- Te makkelijk voor veteranen
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
19 september 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- RPG
Ontwikkelaar
- Jyamma Games
Uitgever
- Jyamma Games
