Met Zoo Vadis voegde White Goblin Games recent een herwerkte klassieker van Dr. Reiner Knizia toe aan haar catalogus toe, maar dit is niet het enige nieuwe bordspel van de befaamde Duitse spelauteur waarop we ons kunnen verlekkeren. Deze week bracht de uitgever immers ook Cascadero op de markt. Net als Zoo Vadis werd Cascadero initieel gelanceerd als een Kickstarter-project door Bitewing Games en kreeg White Goblin Games de rechten in handen om het spel uit te brengen voor de Nederlandstalige markt. Ik was alvast benieuwd in welke mate dit spel zich kan meten met de klassiekers van Knizia, zoals Through the Desert, Tigris & Eufrates, Babylonia of meer recent Rebirth.
Hoewel Knizia een heel uitgebreid en divers repertoire heeft, verwierf hij het meeste faam met enerzijds biedspellen zoals het bovengenoemde Zoo Vadis en anderzijds zijn vele klassieke tegellegspellen. Cascadero valt onder deze laatste categorie, al ruilt dit spel de klassieke tegels in voor schattige meeples in de vorm van ruiters. Deze ruiters zijn je gezanten, waarmee je als minister in opdracht van El Cascadero een verscheurd koninkrijk opnieuw probeert te herenigen. Dit doe je door de verschillende steden in het land te bezoeken en hoewel jullie de opdracht kregen om het volledige land te herenigen, kreeg iedere speler als minister de opdracht om één van de vier sectoren, zijnde agricultuur, handwerk, mijnbouw en handel, te doen groeien. Enkel als je ook in deze missie slaagt, kan je de favoriete minister van El Cascadero worden en wie weet de overwinning in de wacht slepen.
De andere helft van het bord bestaat uit de verschillende sporen opgedeeld per kleur van de steden, alsook een aantal prestaties die de spelers proberen te verwezenlijken. Deze prestaties zijn bijvoorbeeld het verbinden van twee steden van dezelfde kleur, steden in de vijf verschillende kleuren verbinden, drie zegels voor je liggen hebben of een aantal van je blokjes op de sporen naar een bepaald niveau brengen. Deze prestaties laten je punten scoren en de helft van de prestaties kan slechts door één speler worden behaald, waardoor er toch ook enige competitie is voor deze prestaties. Daarnaast zal je ook voornamelijk spelen om vooruit te gaan op de sectorsporen die gelinkt zijn aan de kleuren van de steden. Iedere keer je omhoog gaat, verdien je namelijk bonussen die gaan van punten en zegels verdienen tot extra gezanten plaatsen, gezanten verplaatsen naar een aangrenzend veld of een extra stap zetten op een ander spoor. Zegels kunnen echter enkel worden opgepakt door de speler die ze als eerste bereikt en veel van de puntenvelden geven een extra punt aan de speler die het bijhorende veld als eerste bereikt, waardoor er ook hier een zeker race-element is.
Wat deze sectorsporen echter pas echt interessant maakt, is het feit dat je hier de mogelijkheid hebt om indrukwekkende combo's uit je mouw te schudden. Beurten waarin je drie gezanten plaatst, vier verschillende blokjes doet stijgen op de sporen, wat punten en een zegel verdient, en door een gezant te verplaatsen ook nog eens een prestatie voltooit, zijn zeker niet ongezien. Bovendien is er nog een extra factor waarmee je rekening moet houden. De sporen bevatten namelijk twee onderbrekingen waarop je niet mag stoppen en je dus met een extra stap moet overbruggen. Dit heeft meer dan eens voor de nodige dilemma's gezorgd en is een fijne toevoeging aan het klassieke mechanisme van het ontwikkelingsspoor. Ook het idee dat je meer voordeel haalt om niet als eerste een stad te bezoeken vond ik alvast een fijne twist die voor een bijzondere interactie tussen de spelers zorgt. De interacties in het spel kunnen trouwens best gemeen worden want je kan elkaar - al dan niet bewust - serieus blokkeren, waarbij je riskeert dat de andere speler er natuurlijk een schepje bovenop doet. Wie dus niet vies is van wat negatieve spelersinteractie, is bij Cascadero zeker aan het juiste adres. Het spreekt trouwens ook voor zich dat het spel hierdoor iets meer tot zijn recht komt met drie of vier spelers, dan met twee.
Dit idee wordt verder ondersteund door de eerder simpele vormgeving van het spelbord, dat er bovendien ook nogal orange-beige uitziet. Voor de tafelpresentatie zal je het dus niet uit de doos moeten halen. Over de doos gesproken, deze is opvallend dun, waardoor je toch weer wat plaats uitspaart, en bevat een prachtige coverart ontworpen door Ian O'Toole, die uiteraard ook de rest van de artwork deed. Verder was het ook fijn om te ontdekken dat het spel standaard met drie varianten komt, wat natuurlijk de herspeelbaarheid ten goede komt. Naast het basisspel heb je namelijk een expert-variant waarbij je met slechts twee herauten speelt, die je verplaatst als je de stad bezoekt waarin de heraut zich bevindt. Op de achterkant van het bord vind je het boerenbord. Op dit bord vind je velden met boeren op, waarop je aan het begin van het spel willekeurige tegels legt met speciale effecten. Om zo'n effect te activeren moet je eerst een gezant naast de boer leggen en in een latere beurt een gezant op de tegel leggen. Op deze manier krijg je iets meer uitdaging om je combo's op te bouwen.
Hoewel Knizia een heel uitgebreid en divers repertoire heeft, verwierf hij het meeste faam met enerzijds biedspellen zoals het bovengenoemde Zoo Vadis en anderzijds zijn vele klassieke tegellegspellen. Cascadero valt onder deze laatste categorie, al ruilt dit spel de klassieke tegels in voor schattige meeples in de vorm van ruiters. Deze ruiters zijn je gezanten, waarmee je als minister in opdracht van El Cascadero een verscheurd koninkrijk opnieuw probeert te herenigen. Dit doe je door de verschillende steden in het land te bezoeken en hoewel jullie de opdracht kregen om het volledige land te herenigen, kreeg iedere speler als minister de opdracht om één van de vier sectoren, zijnde agricultuur, handwerk, mijnbouw en handel, te doen groeien. Enkel als je ook in deze missie slaagt, kan je de favoriete minister van El Cascadero worden en wie weet de overwinning in de wacht slepen.
Verdeel en heers
Het spelbord van Cascadero is opgedeeld in twee delen die het verloop van het spel bepalen. Enerzijds heb je de kaart bestaande uit hexagonale vakjes, waarbij een aantal van deze vakjes de steden voorstellen met elk hun eigen specialiteiten, aangegeven in verschillende kleuren. Op dit deel van het bord zal je om de beurt een van je gezanten zetten. Hierbij probeer je niet enkel om slim de steden te verbinden en kettingen te vormen, maar ook om je tegenstander de pas af te snijden en liefst ook hun plannen te dwarsbomen. Wanneer een gezant een stad bezoekt, gebeurt er een stadstelling en mag je een stapje verhogen op het desbetreffende spoor, maar enkel als deze gezant deel uitmaakt van een groep of als hij in het bezit is van een zegel van de Cascadero. De inwoners van de steden zijn immers wat wantrouwig tegenover een eenzame gezant die met lege handen een bezoek brengt aan hun nederige woonplaats. Bezoek je echter met een nieuwe groep een stad die al is bezocht door een gezant, dan mag je een extra stap zetten op het bijhorende spoor. Is er bovendien een heraut van de Cascadero aanwezig in deze stad, dan krijg je er nog een gratis stap bovenop!De andere helft van het bord bestaat uit de verschillende sporen opgedeeld per kleur van de steden, alsook een aantal prestaties die de spelers proberen te verwezenlijken. Deze prestaties zijn bijvoorbeeld het verbinden van twee steden van dezelfde kleur, steden in de vijf verschillende kleuren verbinden, drie zegels voor je liggen hebben of een aantal van je blokjes op de sporen naar een bepaald niveau brengen. Deze prestaties laten je punten scoren en de helft van de prestaties kan slechts door één speler worden behaald, waardoor er toch ook enige competitie is voor deze prestaties. Daarnaast zal je ook voornamelijk spelen om vooruit te gaan op de sectorsporen die gelinkt zijn aan de kleuren van de steden. Iedere keer je omhoog gaat, verdien je namelijk bonussen die gaan van punten en zegels verdienen tot extra gezanten plaatsen, gezanten verplaatsen naar een aangrenzend veld of een extra stap zetten op een ander spoor. Zegels kunnen echter enkel worden opgepakt door de speler die ze als eerste bereikt en veel van de puntenvelden geven een extra punt aan de speler die het bijhorende veld als eerste bereikt, waardoor er ook hier een zeker race-element is.
Cascadero is zo'n typisch spel dat "easy to learn, but hard to master" is, waarbij er heel wat diepgang schuilt in een ogenschijnlijk simpel spel.
Wat deze sectorsporen echter pas echt interessant maakt, is het feit dat je hier de mogelijkheid hebt om indrukwekkende combo's uit je mouw te schudden. Beurten waarin je drie gezanten plaatst, vier verschillende blokjes doet stijgen op de sporen, wat punten en een zegel verdient, en door een gezant te verplaatsen ook nog eens een prestatie voltooit, zijn zeker niet ongezien. Bovendien is er nog een extra factor waarmee je rekening moet houden. De sporen bevatten namelijk twee onderbrekingen waarop je niet mag stoppen en je dus met een extra stap moet overbruggen. Dit heeft meer dan eens voor de nodige dilemma's gezorgd en is een fijne toevoeging aan het klassieke mechanisme van het ontwikkelingsspoor. Ook het idee dat je meer voordeel haalt om niet als eerste een stad te bezoeken vond ik alvast een fijne twist die voor een bijzondere interactie tussen de spelers zorgt. De interacties in het spel kunnen trouwens best gemeen worden want je kan elkaar - al dan niet bewust - serieus blokkeren, waarbij je riskeert dat de andere speler er natuurlijk een schepje bovenop doet. Wie dus niet vies is van wat negatieve spelersinteractie, is bij Cascadero zeker aan het juiste adres. Het spreekt trouwens ook voor zich dat het spel hierdoor iets meer tot zijn recht komt met drie of vier spelers, dan met twee.
Een klassieke ervaring
Het dient wel gezegd te worden dat Cascadero het soort spel is dat niet iedereen zal aanspreken. Het spel is immers vrij old school in zijn design, waarbij het op het eerste zicht lijkt dat je niet meer zit te doen dan een mannetje neerzetten om een blokje een of meer stappen te verhogen op een spoor. Het spel bombardeert je niet met tal van mechanismes die al snel fiddly kunnen aanvoelen, al moet je wel oppassen dat je de kleine blokjes op de sporen niet per ongeluk verschuift, iets dat bij ons wel is voorgevallen. Wat je wel krijgt, is eigenlijk een heel simpel en elegant design dat je snel onder de knie hebt, maar waar toch heel wat diepgang in schuilt, mede omdat je goed moet kunnen inspelen op wat je tegenstanders doen. Voor mij past dit dus perfect in het rijtje met bijvoorbeeld Rattus, El Grande en Hansa Teutonica. Klassieke eurogames zonder teveel toeter en bellen, maar met o zo interessante gameplay.Dit idee wordt verder ondersteund door de eerder simpele vormgeving van het spelbord, dat er bovendien ook nogal orange-beige uitziet. Voor de tafelpresentatie zal je het dus niet uit de doos moeten halen. Over de doos gesproken, deze is opvallend dun, waardoor je toch weer wat plaats uitspaart, en bevat een prachtige coverart ontworpen door Ian O'Toole, die uiteraard ook de rest van de artwork deed. Verder was het ook fijn om te ontdekken dat het spel standaard met drie varianten komt, wat natuurlijk de herspeelbaarheid ten goede komt. Naast het basisspel heb je namelijk een expert-variant waarbij je met slechts twee herauten speelt, die je verplaatst als je de stad bezoekt waarin de heraut zich bevindt. Op de achterkant van het bord vind je het boerenbord. Op dit bord vind je velden met boeren op, waarop je aan het begin van het spel willekeurige tegels legt met speciale effecten. Om zo'n effect te activeren moet je eerst een gezant naast de boer leggen en in een latere beurt een gezant op de tegel leggen. Op deze manier krijg je iets meer uitdaging om je combo's op te bouwen.
Conclusie
Cascadero is zo'n typisch spel dat "easy to learn, but hard to master" is, waarbij er heel wat diepgang schuilt in een ogenschijnlijk simpel spel. Kettingen bouwen op het bord en indrukwekkende combo's tevoorschijn toveren zorgen voor een fijne spelervaring, waarbij je ook nog eens de kans krijgt om gemeen uit de hoek te komen door je tegenstanders te blokkeren. Dit alles is verpakt in een elegant en klassiek design met knappe artwork en spelcomponenten, waardoor je toch wel van een bescheiden topper kan spreken.
Pro
- Makkelijk aan te leren
- Diepgaande en strategische gameplay
- Stijlvolle artwork
- Goede herspeelbaarheid dankzij drie varianten
Con
- Oranje-beige kleurenpalet en old school design zal niet iedereen aanspreken
- Kleine blokjes op de sporen verschuiven makkelijk
- Iets te veel negatieve spelersinteractie voor sommigen
8.5
Over
Designer
Reiner Knizia
Aantal spelers
2 -4
Tijdsduur
45 minuten
