Ouders met zorgnoden

[zarathustra]

Bij mij is het eerder grootouders. Mijn ouders zijn nog voor het grootste deel kwiek en in orde.

Grootouders aan mijn moeders kant zijn nu echt wel aan het aftakelen wat relatief pijnlijk om te zien is.

Natuurlijk het feit dat ik in Noorwegen zit zal wel willen zeggen dat ik daar voor het grootste deel niet actief aan zal (kunnen) helpen. Iets dat mijn zussen me al een paar keer doorgestoken hebben

 

[Sylverscythe]

De vraag die bij dit topic direct bij mij opkomt is: wat als het echt nodig is om hen serieus te ondersteunen? Ik vind het idee om mijn ouders naar een rusthuis te laten gaan verschrikkelijk, er is te weinig personeel én je moet veel geluk hebben met de mensen die er werken, mijn moeder flexi-jobt nu zelf in een rusthuis en de manier waarop sommige mensen behandeld worden door het personeel (maar ook door hun kinderen) is echt schrijnend, en dat wil ik dus écht absoluut niet voor mijn ouders.

Iets meer OT misschien nog, mijn ouders zijn op pensioen (66 en 63 (mama is op vervroegd pensioen, maar ze flexi-jobt dus)). Voorlopig zijn die nog helemaal in orde, dus nog geen zorgnoden.

Mijn vrouw werkt in de keuken van een WZC dat tot zo'n twee jaar terug nogal slecht bestuurd werd, en zeker op zondagen, wanneer enkele zorgkundigen of verpleegkundigen die afbellen een serieuze aderlating zijn, was dat ongelooflijk schrijnend. Zo lang je als bewoner nog relatief goed te been bent en mentaal ok trek je je plan, maar zij moest dan maaltijden afzetten op de gang van mensen die niet uit bed konden en dat wat vanuit elke richting een gekerm van mensen die honger en dorst hadden, of naar de WC wilden, terwijl er dan veel te weinig personeel was om dat mogelijk te maken.

Ik heb het hier al gezegd, mijn ouders zijn overleden, het gaat dus om de schoonouders. Maar die zitten aan de andere kant van de oceaan en zijn op dit moment te koppig om hulp te aanvaarden, terwijl het wel tijd begint te worden. Daar is een WZC ook een exotisch iets, voor mensen met geld maar zonder kinderen, want het zou gewoon "not done" zijn om je ouders niet zelf te verzorgen.

 

[exCite]

Mijn vrouw werkt in de keuken van een WZC dat tot zo'n twee jaar terug nogal slecht bestuurd werd, en zeker op zondagen, wanneer enkele zorgkundigen of verpleegkundigen die afbellen een serieuze aderlating zijn, was dat ongelooflijk schrijnend. Zo lang je als bewoner nog relatief goed te been bent en mentaal ok trek je je plan, maar zij moest dan maaltijden afzetten op de gang van mensen die niet uit bed konden en dat wat vanuit elke richting een gekerm van mensen die honger en dorst hadden, of naar de WC wilden, terwijl er dan veel te weinig personeel was om dat mogelijk te maken.

Ik heb het hier al gezegd, mijn ouders zijn overleden, het gaat dus om de schoonouders. Maar die zitten aan de andere kant van de oceaan en zijn op dit moment te koppig om hulp te aanvaarden, terwijl het wel tijd begint te worden. Daar is een WZC ook een exotisch iets, voor mensen met geld maar zonder kinderen, want het zou gewoon "not done" zijn om je ouders niet zelf te verzorgen.

In dat opzicht lijkt zo'n containerwoning me nog wel iets om in de tuin neer te planten en op die manier zorg te kunnen dragen maar ook nog je eigen ding te kunnen doen.

 

[Visenya]

Ik zou zowel mijn ouders als schoonouders nooit voor lange tijd in huis willen. Mijn (schoon)moeder zou ongevraagd mijn huis en huishouden reorganiseren naar hun visie. Het is nu al soms zoeken als ze op bezoek zijn geweest en de reserve toiletrol (er hangt een volle in gebruik) en de handdoek niet op hun plaats liggen. (En ik me er niet te fel aan probeer te ergeren)