Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[Suikerspin]

Op latere leeftijd komt iedereen met een rugzak en die rugzak zal ook wel jouw mening kleuren. Persoonlijk zegt het feit dat je bij uw ouders na een breuk terecht kan ook wel iets over uw band met uw familie en mogelijk uw jeugd. Als je zelf door een relatiebreuk gegaan bent ken je de moeilijkheden om een nieuwe slaapplaats te vinden, in onze omgeving moet je bij elk nieuw pand dat te huur komt opboksen tegen 10 andere kandidaten en vaak zit je nog even vast aan een gezamenlijke lening wat een directe aankoop onmogelijk maakt.

Mijn peuter van 1,5 jaar blijft vannacht voor het eerst bij de papa en dat valt mij toch zwaar. Zeker omdat hij niet bij zijn ouders terecht kan (ingewikkelde situatie; ze hebben contact maar hij kan er nooit op rekenen en dat jeugdtrauma heeft eveneens een rol gespeeld in onze breuk) en hij zal dus de nacht op hotel doorbrengen. Ik mag er niet te veel bij stil staan: 30 graden, in een hotel met een peuter die s'nachts nog veel nood heeft aan de mama. Beslissing van de familierechtbank, valt niet veel tegen in te brengen.
Hij zwerft wat rond tussen verschillende vrienden en hotel tot hij effectief in een huurpand terecht kan.

 

[derp]

Op latere leeftijd komt iedereen met een rugzak en die rugzak zal ook wel jouw mening kleuren. Persoonlijk zegt het feit dat je bij uw ouders na een breuk terecht kan ook wel iets over uw band met uw familie en mogelijk uw jeugd. Als je zelf door een relatiebreuk gegaan bent ken je de moeilijkheden om een nieuwe slaapplaats te vinden, in onze omgeving moet je bij elk nieuw pand dat te huur komt opboksen tegen 10 andere kandidaten en vaak zit je nog even vast aan een gezamenlijke lening wat een directe aankoop onmogelijk maakt.

Mijn peuter van 1,5 jaar blijft vannacht voor het eerst bij de papa en dat valt mij toch zwaar. Zeker omdat hij niet bij zijn ouders terecht kan (ingewikkelde situatie; ze hebben contact maar hij kan er nooit op rekenen en dat jeugdtrauma heeft eveneens een rol gespeeld in onze breuk) en hij zal dus de nacht op hotel doorbrengen. Ik mag er niet te veel bij stil staan: 30 graden, in een hotel met een peuter die s'nachts nog veel nood heeft aan de mama. Beslissing van de familierechtbank, valt niet veel tegen in te brengen.
Hij zwerft wat rond tussen verschillende vrienden en hotel tot hij effectief in een huurpand terecht kan.

Amai, heftig... zijn er geen andere oplossingen te bedenken hier? Kunt ge niet birdnesten in afwachting van een betere oplossing, waarbij gij dan evt. hier en daar een nachtje ergens anders gaat slapen zodat uw kind gewoon op dezelfde plek kan blijven? Als ge zegt dat het via de familierechtbank is gegaan dan zal het waarschijnlijk geen evidente samenwerking zijn?

 

[Suikerspin]

Amai, heftig... zijn er geen andere oplossingen te bedenken hier? Kunt ge niet birdnesten in afwachting van een betere oplossing, waarbij gij dan evt. hier en daar een nachtje ergens anders gaat slapen zodat uw kind gewoon op dezelfde plek kan blijven? Als ge zegt dat het via de familierechtbank is gegaan dan zal het waarschijnlijk geen evidente samenwerking zijn?

Birdnesting is absoluut geen optie. Hij gedraagt zich als een kat die in een hoekje gedreven is: zero samenwerking, zero communicatie, een web van leugens en veronderstellingen, aanhoudend pesterijen en uiteindelijk vlak na het vonnis een fysieke aanvaring die momenteel bij het parket zit en mogelijk ook nog een staartje krijgt.

 

[saffronYellow]

Hoe is de relatie van uw zoontje zelf met zijn papa?

 

[Suikerspin]

Hoe is de relatie van uw zoontje zelf met zijn papa?

Denk eerder typerend voor een peuter: schaduw van de mama, ik kook met een peuter aan mijn schouder, de voornaamste zorgtaken zitten bij mij. De papa is een graaggezien speelmaatje, de papa kent de basic zorgtaken zoals pamper verversen, voeding aanbieden en naar bedje brengen. Maar de papa is het niet gewoon om een huishouden te combineren met zorgtaken, niet gewoon om te zorgen dat alles voorradig is, heeft nog nooit een medische afspraak gemaakt, heeft zero ervaring met communicatie met de kinderopvang (die heeft nog niet 1 keer iets in het heen en weerboekje geschreven), slaapt al sinds het einde van zijn vaderschapsverlof apart en heeft dus zero ervaring met korte nachten etc. Zelf tijdens de breuk durfde hij tegen mij uitvliegen als een mandje aan de pampertafel niet aangevuld was met cotton pads. Die is het gewoon dat alles steeds op een schoteltje werd opgediend.

 

[derp]

Birdnesting is absoluut geen optie. Hij gedraagt zich als een kat die in een hoekje gedreven is: zero samenwerking, zero communicatie, een web van leugens en veronderstellingen, aanhoudend pesterijen en uiteindelijk vlak na het vonnis een fysieke aanvaring die momenteel bij het parket zit en mogelijk ook nog een staartje krijgt.

Chance dat jullie kind nu nog heel klein is en dat zo'n nachtje in een hotel blijven logeren nog geen 1000 vragen oproept, maar lijkt me toch dat er op redelijke termijn een permanente verblijfplaats moet komen als hij echt wilt dat jullie kind bij hem blijft overnachten?

 

[saffronYellow]

Ik snap dat dat voor u zwaar aanvoelt, zeker zo’n eerste nacht apart op die leeftijd. Maar voor een peuter van 1,5 jaar is de persoon waar hij bij is belangrijker dan de locatie. Gij ziet de praktische zaken, de hitte, de rugzak etc, maar hij ziet waarschijnlijk vooral zijn papa. Misschien helpt het een beetje om er op die manier naar te kijken? Wat uiteraard niet wilt zeggen dat er (liever vroeg dan laat) op een bepaald moment wel stabiliteit moet komen.

Ik zou proberen uw ongerustheid over hoe het daar zal lopen wat te scheiden van wat het kind effectief nodig heeft. Een kind van die leeftijd heeft vooral nood aan basiszorg en veiligheid. Dat moet niet perfect volgens uw systeem zijn om oké te zijn.

 

[derp]

Denk dat ook. Het belangrijkste op die leeftijd is dat kinderen kwalitatieve tijd kunnen doorbrengen met beide ouders en dat de band zich goed kan ontwikkelen. De setting er rond is van minder belang. Voor hem dan ook meteen de uitgelezen kans om ook te leren om die zorgtaken meer op zich te nemen nu dat jullie uit elkaar zijn. Succes in elk geval, klinkt niet evident allemaal. Hoe doen jullie dat op andere dagen dan? Spendeert hij wat uurtjes met haar en dan brengt hij haar weer terug?

 

[Michster]

Denk eerder typerend voor een peuter: schaduw van de mama, ik kook met een peuter aan mijn schouder, de voornaamste zorgtaken zitten bij mij. De papa is een graaggezien speelmaatje, de papa kent de basic zorgtaken zoals pamper verversen, voeding aanbieden en naar bedje brengen. Maar de papa is het niet gewoon om een huishouden te combineren met zorgtaken, niet gewoon om te zorgen dat alles voorradig is, heeft nog nooit een medische afspraak gemaakt, heeft zero ervaring met communicatie met de kinderopvang (die heeft nog niet 1 keer iets in het heen en weerboekje geschreven), slaapt al sinds het einde van zijn vaderschapsverlof apart en heeft dus zero ervaring met korte nachten etc. Zelf tijdens de breuk durfde hij tegen mij uitvliegen als een mandje aan de pampertafel niet aangevuld was met cotton pads. Die is het gewoon dat alles steeds op een schoteltje werd opgediend.

Sterkte. Een kind opvoeden is al moeilijk, maar die extra lasten en bezorgdheden er nog bij moeten nemen... Tis te hopen dat de papa zich nog een beetje "ontplooit".

 

[Suikerspin]

Denk dat ook. Het belangrijkste op die leeftijd is dat kinderen kwalitatieve tijd kunnen doorbrengen met beide ouders en dat de band zich goed kan ontwikkelen. De setting er rond is van minder belang. Voor hem dan ook meteen de uitgelezen kans om ook te leren om die zorgtaken meer op zich te nemen nu dat jullie uit elkaar zijn. Succes in elk geval, klinkt niet evident allemaal. Hoe doen jullie dat op andere dagen dan? Spendeert hij wat uurtjes met haar en dan brengt hij haar weer terug?

Blijkbaar volgt de familierechtbank waaronder wij vallen zeer strikt de psychologische aanbevelingen die volgen uit wetenschappelijk onderzoek: 1 hoofdzorger en secundair verblijf bij de andere ouder conform de leeftijd van het kind. In ons geval dus 1,5 nachten per week voor de papa: 1 nacht in de week (s’avonds ophalen kinderopvang/ volgende ochtend er terug afzetten) en 1 dag het weekend.
Het vonnis is net ingegaan dus het is de eerste keer.

Ik ga vanavond ondanks de hitte gewoon naar de pilatesles, dat verzet de gedachten . In het weekend afgesproken met vrienden. En ik denk dat ik binnen 2 weken dien vrije donderdagavond ga gebruiken om nog eens een festival mee te pikken (Rock Werchter).

 

[zaklamp]

Mag ik vragen waarom het misgelopen is?
Je hoeft hier zeker niet op te antwoorden, maar jullie kindje is nog vrij jong en dat is wel iets waar ik ook schrik voor heb.

Hier 2 kindjes van 2j, en 9 maanden, en een 3e onderweg. Ik verlies mijn libido volledig tijdens zwangerschappen dus mijn partner heeft al veel geduld gehad de voorbije 3j. Daarnaast redelijk ziek de hele tijd dus hij neemt dan ook nog eens een deel van het huishouden en de zorg over.
Uiteraard heeft hij enorm veel begrip en ik merk geen greintje frustratie, maar sowieso is dit in combinatie met jonge kinderen niet de beste periode voor een relatie. We hebben hier samen voor gekozen dus gaan hier samen door, maar uiteindelijk bepaal ik nu wel grotendeels de intimiteit, of het gebrek aan, in onze relatie.

Het is dus wel iets dat me soms schrik aanjaagt, dat hij op een bepaald moment ergens anders groener gras vindt.
(Waarbij ik nu wel wil zeggen dat ik dit totaal niet in hem zie, hij is de beste partner die ik me kan wensen, maar die angst zit er soms wel).

 

[Doxie]

@zaklamp hier verwoorden we dat ook vaak ; bv eerste maanden met een kleintje : weinig tijd voor elkaar, heb het er moeilijk mee dat ik je weinig aandacht kan geven. Zorgt voor heel fijne open gesprekken en begrip langs beide kanten ! Ook geruststelling hierdoor. We weten allebei dat dit de tropenjaren zijn en tijdelijk is.

3 kinderen op 2,5 jaar is ook wel extreem pittig denk ik bij jullie maar over een aantal jaren is de zwaarste fase door dan!

 

[peppe]

Mag ik vragen waarom het misgelopen is?
Je hoeft hier zeker niet op te antwoorden, maar jullie kindje is nog vrij jong en dat is wel iets waar ik ook schrik voor heb.

Hier 2 kindjes van 2j, en 9 maanden, en een 3e onderweg. Ik verlies mijn libido volledig tijdens zwangerschappen dus mijn partner heeft al veel geduld gehad de voorbije 3j. Daarnaast redelijk ziek de hele tijd dus hij neemt dan ook nog eens een deel van het huishouden en de zorg over.
Uiteraard heeft hij enorm veel begrip en ik merk geen greintje frustratie, maar sowieso is dit in combinatie met jonge kinderen niet de beste periode voor een relatie. We hebben hier samen voor gekozen dus gaan hier samen door, maar uiteindelijk bepaal ik nu wel grotendeels de intimiteit, of het gebrek aan, in onze relatie.

Het is dus wel iets dat me soms schrik aanjaagt, dat hij op een bepaald moment ergens anders groener gras vindt.
(Waarbij ik nu wel wil zeggen dat ik dit totaal niet in hem zie, hij is de beste partner die ik me kan wensen, maar die angst zit er soms wel).

Gewoon een observatie maar een 3de wanneer de 2de nog maar 9m is. Zolang ge het allemaal gebolwerkt krijgt is dat goed en wel ma dit lijkt me toch wel serieus zwaar.

En dit is niet om paniek te zaaien maar zeg nooit, nooit. Ik heb al genoeg verhalen gehoord van kameraden die tegen mij vertelde dat ze het nooit hadden verwacht of zien aankomen.

 

[saffronYellow]

Dat zijn idd keuzes die ge samen maakt hé. Drie kindjes op zo'n korte tijd en daaruit volgend weinig intimiteit en tijd voor elkaar... dat zijn allemaal dingen waarvan ge op voorhand weet dat ze druk op een relatie zetten.

Dus ik zou dat minder zien als "straks vindt hij ergens anders groener gras" en meer als "hoe zorgen we ervoor dat onze relatie, ondanks alles, ook aandacht blijft krijgen?"

 

[zaklamp]

@zaklamp hier verwoorden we dat ook vaak ; bv eerste maanden met een kleintje : weinig tijd voor elkaar, heb het er moeilijk mee dat ik je weinig aandacht kan geven. Zorgt voor heel fijne open gesprekken en begrip langs beide kanten ! Ook geruststelling hierdoor. We weten allebei dat dit de tropenjaren zijn en tijdelijk is.

3 kinderen op 2,5 jaar is ook wel extreem pittig denk ik bij jullie maar over een aantal jaren is de zwaarste fase door dan!

Gelukkig babbelen we er ook wel regelmatig over, en weten we allebei waar we het voor doen. Maar je hoort nu eenmaal wel vaak dat mensen de tropenjaren niet overleven, dus ik vind het echt wel belangrijk om hier aandachtig voor te zijn

Gewoon een observatie maar een 3de wanneer de 2de nog maar 9m is. Zolang ge het allemaal gebolwerkt krijgt is dat goed en wel ma dit lijkt me toch wel serieus zwaar.

En dit is niet om paniek te zaaien maar zeg nooit, nooit. Ik heb al genoeg verhalen gehoord van kameraden die tegen mij vertelde dat ze het nooit hadden verwacht of zien aankomen.

Goh, dit is mss eerder voor het "kinderen-topic" maar op zich maak ik me helemaal geen zorgen eens de baby er is. Ik vond de overgang van 1 naar 2 niet zo zwaar, en ik denk dat dat is omdat we nog in de pamper/dutjes/groentenpap/flesjesfase zitten, dus eigenlijk is het een verlenging van die fase. Ergens denken (hopen ) we ook dat die 3e mee in het ritme zal gaan. We hebben wel al geluk met 2 heel gemakkelijke kindjes, ik kom nog eens bij je terug als nr 3 een huilbaby is.

Maar het is dus vooral die zwangerschapsfase die ik echt lastig vind. Alles wat we graag doen, kan op dit moment niet meer. Wij zijn echte bourgondiërs, gaan graag uiteten met een glas wijn, of als we geen babysit hebben sushi afhalen met een goeie Riesling. Daarbij komt dan nog vermoeidheid en overgeven dus ik mis de gezelligheid bij mezelf.
Gelukkig is het tijdelijk maar op die manier zal 9 maanden nu ook niet zo kortdurend zijn. We wisten waar we aan begonnen, maar toch baal ik de laatste dagen. Mss door het mooie weer waar we niet echt van kunnen genieten (warmte = overgeven)???

Dat zijn idd keuzes die ge samen maakt hé. Drie kindjes op zo'n korte tijd en daaruit volgend weinig intimiteit en tijd voor elkaar... dat zijn allemaal dingen waarvan ge op voorhand weet dat ze druk op een relatie zetten.

Dus ik zou dat minder zien als "straks vindt hij ergens anders groener gras" en meer als "hoe zorgen we ervoor dat onze relatie, ondanks alles, ook aandacht blijft krijgen?"

Je hebt volledig gelijk hoor, er zijn natuurlijk vele vormen van intimiteit, en ook goeie gesprekken zijn al belangrijk. Ik zeg het, mijn man maakt nergens een probleem van, het zit eerder bij mij dat die angst (en ook wel het gemis naar onze leuke momenten) er is.
Vorige zwangerschappen bijna 40 weken dagelijks overgegeven, het is ook daardoor dat ik mss wat meer moedeloos ben. Wie weet wordt het deze keer toch anders...

 

[derp]

als ik het zo lees lijken jullie mij allebei begripvol naar elkaar toe, zit ge met elkaar in en probeert ge goed te communiceren. Dan zit ge toch al aan de juiste kans van de gauss curve lijkt mij.

 

[Doxie]

Komt inderdaad wel goed ! Heb je navalit geprobeerd?

 

[Suikerspin]

Mag ik vragen waarom het misgelopen is?
Je hoeft hier zeker niet op te antwoorden, maar jullie kindje is nog vrij jong en dat is wel iets waar ik ook schrik voor heb.

Hier 2 kindjes van 2j, en 9 maanden, en een 3e onderweg. Ik verlies mijn libido volledig tijdens zwangerschappen dus mijn partner heeft al veel geduld gehad de voorbije 3j. Daarnaast redelijk ziek de hele tijd dus hij neemt dan ook nog eens een deel van het huishouden en de zorg over.
Uiteraard heeft hij enorm veel begrip en ik merk geen greintje frustratie, maar sowieso is dit in combinatie met jonge kinderen niet de beste periode voor een relatie. We hebben hier samen voor gekozen dus gaan hier samen door, maar uiteindelijk bepaal ik nu wel grotendeels de intimiteit, of het gebrek aan, in onze relatie.

Het is dus wel iets dat me soms schrik aanjaagt, dat hij op een bepaald moment ergens anders groener gras vindt.
(Waarbij ik nu wel wil zeggen dat ik dit totaal niet in hem zie, hij is de beste partner die ik me kan wensen, maar die angst zit er soms wel).

Ik lees dat uw partner net enorm empathisch, zorgend en zonder frustratie is. Dat was hier niet het geval, alle zorg/organisatie/huishouden kwam op mijn schouders terecht. En het is er dan maar 1tje onder de 2. Al denk ik dat hij vooral met zichzelf enorm in de knoop lag/ligt en daarom zo gefrustreerd was en het allemaal liet hangen. Hij is vorig jaar 2 keer van werk veranderd, eerste keer heeft hij 2 maand thuis gezeten, om dan na 6 maand terug ontslag te geven en 4 maand thuis te zitten zonder ook maar 1 cv uit te sturen. Hij is uiteindelijk via een kennis van mij ergens binnen geraakt, waarbij ik het gevoel heb dat hij maar het eerste het beste dat zich aanbood heeft aangenomen omdat hij zelf niet weet waar hij naartoe wil.

Wij hebben in onze directe omgeving niet meteen een netwerk qua opvang. Ons kind is nog nooit elders gaan slapen. Dus al wat wij graag deden (eens goed gaan eten/ avondje cinema/ festival etc) is eigenlijk weggevallen. Onze onthaalouder werkt maar 4 dagen per week. Mijn ma kwam gezien de afstand 1 avond de week slapen om de volgende dag op te passen. Dat gaf, vond ik, ons wat ademruimte om eens iets te gaan doen, maar hij vond zijn schoonmoeder wekelijks in huis een last dus ben ik maar 4/5e moeten gaan werken.
Ik ging 2 keer per week gaan sporten: les pilates in de week en PT op zondagochtend. Hij is nooit voor 18u30/19u thuis van zijn werk en probeerde 1 avond de week te gaan padellen: al werd dat vaker door zijn vriendenkring (waarvan er 3 van de 4 eveneens papa geworden waren) last minute gecanceld. Ik heb vaak aangegeven dat hij zich best kon aanmelden bij een lokaal whatsapgroepje van spelers maar dat wou hij niet. Door zijn werkuren en feit dat ik zondagvoormiddag ga sporten, vond hij dat zijn andere hobby, fietsen, ook wegviel. Naar zijn mening kan je enkel met de koersfiets er op uit trekken als dat in de voormiddag kan en je vroeg genoeg kan vertrekken, naar zijn gevoel bleef er dus enkel zaterdagvoormiddag over en dan was het hopen dat de weergoden hem goedgezind waren.
Kind is op 1 jaar tijd 3 keer opgenomen geweest, sukkelt met gezondheid, waardoor wij die al niet makkelijk al een minderjarige babysit toevertrouwen.
Hij gaat nog graag uit, naar festivals, op feestweekend met zijn maten, hij verwijt mij dat dat is weggevallen. Maar hij ziet ook niet dat het een kwestie is van keuzes maken, je kan niet alles willen: ver van familie gaan wonen (zijn keuze), de eerste de beste job aannemen waardoor je dagelijks 12u weg van huis bent en vasthouden aan dezelfde padelgroep die zelf verhinderd is met klein mannen (en ook tijdelijk amper uitgaat, 2 van zijn 4 dichte maten hebben eveneens 3 klein mannen ).

Dusja hij voelde zich nog een schim van zichzelf zei hij. Al heeft hij het er zichzelf niet makkelijker op gemaakt. Hij heeft ons bij de rechter bewust vastgezet in de regio waar we nu wonen, nog steeds zonder netwerk. Hij wou absoluut het huis om er binnen enkele jaren op te cashen, daarom heeft hij achter mijn rug ons kind ingeschreven in school en in een zwemclub om bij de rechter door te duwen dat de belangen van het kind hier liggen. Dien rechter is daar in meegegaan en heeft die school bevestigd, dusja misgeschoten van hem want dan neem ik het huis over en ik heb voorrang gezien hoofdverblijf van het kind bij mij staat (rechtbank kijkt of je het op redelijke termijn kan overnemen, mijn krediet is goedgekeurd en dan oordelen ze natuurlijk in belang van het kind). Door zijn werkuren en (begrijpbare) vraag om quality time met zijn kind heeft de rechter hem bewust elke zondag gegeven: fietsen kan nog steeds enkel op zaterdag, uitgaan wordt nog meer een uitdaging (hij kan enkel vrijdagavond op stap want uitgaan is bij meneer thuiskomen in de late ochtend en enkel al padel vastklikken op een vrijdagavond is bij zijn vrienden een onmogelijke zaak..) en een boysweekend zit er al zeker niet in. En nu staat hij er in zijn organisatie nog eens alleen voor, hij mag zelf to do en voorraadlijstjes gaan bijhouden .

 

[saffronYellow]

Gelukkig babbelen we er ook wel regelmatig over, en weten we allebei waar we het voor doen. Maar je hoort nu eenmaal wel vaak dat mensen de tropenjaren niet overleven, dus ik vind het echt wel belangrijk om hier aandachtig voor te zijn


Goh, dit is mss eerder voor het "kinderen-topic" maar op zich maak ik me helemaal geen zorgen eens de baby er is. Ik vond de overgang van 1 naar 2 niet zo zwaar, en ik denk dat dat is omdat we nog in de pamper/dutjes/groentenpap/flesjesfase zitten, dus eigenlijk is het een verlenging van die fase. Ergens denken (hopen ) we ook dat die 3e mee in het ritme zal gaan. We hebben wel al geluk met 2 heel gemakkelijke kindjes, ik kom nog eens bij je terug als nr 3 een huilbaby is.

Maar het is dus vooral die zwangerschapsfase die ik echt lastig vind. Alles wat we graag doen, kan op dit moment niet meer. Wij zijn echte bourgondiërs, gaan graag uiteten met een glas wijn, of als we geen babysit hebben sushi afhalen met een goeie Riesling. Daarbij komt dan nog vermoeidheid en overgeven dus ik mis de gezelligheid bij mezelf.
Gelukkig is het tijdelijk maar op die manier zal 9 maanden nu ook niet zo kortdurend zijn. We wisten waar we aan begonnen, maar toch baal ik de laatste dagen. Mss door het mooie weer waar we niet echt van kunnen genieten (warmte = overgeven)???


Je hebt volledig gelijk hoor, er zijn natuurlijk vele vormen van intimiteit, en ook goeie gesprekken zijn al belangrijk. Ik zeg het, mijn man maakt nergens een probleem van, het zit eerder bij mij dat die angst (en ook wel het gemis naar onze leuke momenten) er is.
Vorige zwangerschappen bijna 40 weken dagelijks overgegeven, het is ook daardoor dat ik mss wat meer moedeloos ben. Wie weet wordt het deze keer toch anders...

Als ge 40 weken lang elke dag moet overgeven, dan snap ik wel dat ge u soms moedeloos voelt. Ik denk dat ik vooral reageerde op het feit dat ge schrik hebt dat uw man ergens anders groener gras zou zien, terwijl het voor mij net klinkt alsof hij heel veel begrip toont. Dat zou mij net geruststellen.

Hopelijk valt deze zwangerschap wat beter mee en komt er daarna terug wat meer ruimte voor jullie als koppel!

 

[zaklamp]

Komt inderdaad wel goed ! Heb je navalit geprobeerd?

Ik neem ondertussen Navalit, Primperan, Zofran en Omeprazole. Zit aan een volledige apotheek pillen maar ik moet zeggen dat het sinds de Zofran doenbaar is. Dus er is nog hoop. Enige nadeel is dat ze bijna allemaal vermoeidheid als bijwerking hebben, maar niets aan te doen