Ongewenste vragen in een sollicitatiegesprek

Inderdaad, waarom zouden de kinderen het probleem zijn?

Lees aub gewoon wat ik schrijf... Je zegt dat mensen zelf wel zullen bepalen of ze een bepaalde (stress)situatie aankunnen en ik geef je een schoolvoorbeeld van iemand die dat niet voor zichzelf kan bepalen. Het gaat er niet over of zijn werkgever tevreden is of dat hij zijn job goed doet gezien we enkel zijn versie horen. Maar die persoon zelf is duidelijk niet baas over zijn eigen situatie.

En daarmee spreek ik uw bewering dus volledig tegen dat iedereen voor zichzelf kan bepalen of ze een (stress)situatie aan kunnen of niet. Dat is dus niet.

Geen flauw idee wat kinderen daarmee te maken hebben.
Ik bevestig enkel dat zelf in zo’n situatie de vraag naar de thuissituatie in een sollicitatiegesprek beiden partijen niet zou verderhelpen. Die vraag zou een volgende potentiële mismatch niet voorkomen. Wel gerichte casevragen waarbij hij zelf zou kunnen uitmaken hoe het er op de werkvloer aantoe gaat en of hij die situatie ziet zitten. Ik denk dat die welbepaalde persoon absoluut wil vermijden om voor een 3e keer in een soortgelijke situatie terecht te komen. Als het woord ‘timesheet’ in het gesprek naar bovenkomt zal hij terecht kunnen afhaken omdat hem dat misschien net stress geeft. Ik zou niet durven zeggen dat die welbepaalde persoon niet stressbestendig is, de huidige werkomgeving geeft hem stress en misschien weet hij vandaag exact welke valkuilen hij moet vermijden. De werkgever zou hier kunnen polsen naar het feit of hij zijn grenzen durft aan te geven, in deze specifieke vraag zou de werkgever wel extra relevante informatie gewonnen hebben. Dat is een vraag die je gerust tijdens een sollicitatie kan stellen. Ik zal op een interview wel eerlijk uitspreken dat mensen aan mij niets zullen merken als ik gestresseerd ben, dat ik ten alle tijden op de werkvloer de kalmte bewaar maar dat ik dat wel soms mee naar huis neem en daar mogelijk kan over liggen napiekeren op de terugrit naar huis. En dat ik eerder een pleaser ben die altijd mensen wil verderhelpen en daarmee soms over mijn eigen limieten durf te gaan. Fair antwoord waarmee beide partijen aan de slag kunnen.
Geen enkele kandidaat wint erbij daarover te liegen en zichzelf zo goed mogelijk te willen voordoen.
 
Dan kan je überhaupt best niet gaan solliciteren, als je daar al niet tegen kan ...

Wanneer het gaat over de kinderwens van iemand, dan kan je best gewoon geen medewerkers zoeken, want de vraag is gewoon ongepast en niet toegelaten volgens de collectieve arbeidsovereenkomst n"38 artikel 11

"De persoonlijke levenssfeer van de sollicitant zal bij de selectieprocedure worden geëerbiedigd. Zulks impliceert dat vragen over het privéleven slechts verantwoord zijn indien zij relevant zijn wegens de aard en de uitoefeningsvoorwaarden van de functie".

En die relevantie is duidelijk omschreven, gaat bvb om te voorkomen dat een zwangere vrouw in een labo terecht komt, het feit dat een werkgever denkt dat een vrouw zwangerschapsverlof gaat nemen, of ouderschapsverlof, is niet relevant.

Trouwens, iedereen met iets of wat empathie en verstand stelt die vraag nooit, aan niemand. Ook niet aan vrienden of familieleden.

Iemand in mijn inner circle heeft meer dan 15 jaar die vraag zowat iedere week te horen gekregen "En wanneer begin je met kinderen".
Maar dat lukte niet, en ze wouden dat vanwege de achterliggende oorzaak aan niemand kwijt.
Dat was voor hen iedere keer een vraag die hen confronteerde met dat probleem (zoiets weegt ook op een relatie), zodat ze, op hun 35ste er toch mee naar buiten zijn gekomen, tegen hun zin, omdat het hen gewoon teveel werd.

Ik zal nooit nalaten om mensen op hun plek gezet wanneer ik ze die vraag hoor stellen .

Maar vooral, bij een werkgever die liever mensen zonder kinderen heeft omdat die flexibeler zouden zijn, daar wil je toch gewoon niet bij werken? Indien iemand mij dat zou vragen zou ik meteen de vraag terugkaatsen. Heb jij kinderen?
 
Laatst bewerkt:
Ik bevestig enkel dat zelf in zo’n situatie de vraag naar de thuissituatie in een sollicitatiegesprek beiden partijen niet zou verderhelpen. Die vraag zou een volgende potentiële mismatch niet voorkomen. Wel gerichte casevragen waarbij hij zelf zou kunnen uitmaken hoe het er op de werkvloer aantoe gaat en of hij die situatie ziet zitten. Ik denk dat die welbepaalde persoon absoluut wil vermijden om voor een 3e keer in een soortgelijke situatie terecht te komen. Als het woord ‘timesheet’ in het gesprek naar bovenkomt zal hij terecht kunnen afhaken omdat hem dat misschien net stress geeft. Ik zou niet durven zeggen dat die welbepaalde persoon niet stressbestendig is, de huidige werkomgeving geeft hem stress en misschien weet hij vandaag exact welke valkuilen hij moet vermijden. De werkgever zou hier kunnen polsen naar het feit of hij zijn grenzen durft aan te geven, in deze specifieke vraag zou de werkgever wel extra relevante informatie gewonnen hebben. Dat is een vraag die je gerust tijdens een sollicitatie kan stellen. Ik zal op een interview wel eerlijk uitspreken dat mensen aan mij niets zullen merken als ik gestresseerd ben, dat ik ten alle tijden op de werkvloer de kalmte bewaar maar dat ik dat wel soms mee naar huis neem en daar mogelijk kan over liggen napiekeren op de terugrit naar huis. En dat ik eerder een pleaser ben die altijd mensen wil verderhelpen en daarmee soms over mijn eigen limieten durf te gaan. Fair antwoord waarmee beide partijen aan de slag kunnen.
Geen enkele kandidaat wint erbij daarover te liegen en zichzelf zo goed mogelijk te willen voordoen.
Ik denk dat je niet goed beseft dat sollicitanten net wel zich vaak stukken beter (willen) voordoen en vaak wel degelijk gewoon liegen en bepaalde zaken verzwijgen.

Maar soit, cases is the way to go!
 
Iemand in mijn inner circle heeft meer dan 15 jaar die vraag zowat iedere week te horen gekregen "En wanneer begin je met kinderen".
Maar dat lukte niet, en ze wouden dat vanwege de achterliggende oorzaak aan niemand kwijt.
Dat was voor hen iedere keer een vraag die hen confronteerde met dat probleem (zoiets weegt ook op een relatie), zodat ze, op hun 35ste er toch mee naar buiten zijn gekomen, tegen hun zin, omdat het hen gewoon teveel werd.
En had ze 15 jaar eerder even gezegd van er zijn complicaties dan had ze de vraag misschien niet meer of veel minder gehad.

Hier ook die vraag een bepaalde periode geregeld van familie gekregen, tot ik eens zei dat ik geen kinderen kon krijgen (wat niet het geval is). De vraag nooit meer gekregen en 2 jaar later hadden we ons eerste kind.

Mensen en overgevoeligheid soms.
 
En had ze 15 jaar eerder even gezegd van er zijn complicaties dan had ze de vraag misschien niet meer of veel minder gehad.
En waarom moet ze dat vertellen? Mensen hebben daar geen zaken mee. Er zijn ook koppels waar er onenigheid is over al dan niet kinderen.
Hier ook die vraag een bepaalde periode geregeld van familie gekregen, tot ik eens zei dat ik geen kinderen kon krijgen (wat niet het geval is). De vraag nooit meer gekregen en 2 jaar later hadden we ons eerste kind.

Mensen en overgevoeligheid soms.
wanneer onbeleefdheid goedgesproken wordt door overgevoeligheid in te roepen
 
En waarom moet ze dat vertellen? Mensen hebben daar geen zaken mee. Er zijn ook koppels waar er onenigheid is over al dan niet kinderen.
De mens is een nieuwsgierig beest, vertel niks en ze vragen.
wanneer onbeleefdheid goedgesproken wordt door overgevoeligheid in te roepen
Onbeleefd om aan vrienden, kennissen of collega's te vragen of ze kinderen willen (WG even buiten de discussie gelaten)?
Dat heet een conversatie voeren.
Educate me please, welke gespreksonderwerpen mogen dan wel en niet ter spraken komen?
 
Ik snap totaal niet waarom kinderen of geen kinderen relevant zou zijn voor een job.

Ik ga er van uit dat de mate van flexibiliteit die vereist is, wordt omschreven in een vacature en dat het dan aan de sollicitant is, vooraleer die een contract tekent om te bepalen of die daar aan kan voldoen. Want degene zonder kinderen die waarschijnlijk wel langer kan blijven, kan zo veel situaties in z'n leven hebben, waardoor die weinig flexibel is: zorgt voor een zieke ouder en die moet elke dag om 17u haar medicatie krijgen; heeft een halve zoo thuis lopen en om 17u begint de ronde van het eten geven van de geiten, schapen, paarden, alpaca's, cavia's en chinchillas; haalt de kinderen van een alleenstaand familielid dat in ploegen werkt van school, heeft een flexijob waar die op bepaalde uren verwacht wordt....
Terwijl iemand die kinderen heeft misschien in een nieuw samengesteld gezin zit, waardoor er ondertussen 8 grootouders en nog wat tantes en nonkels zijn, die elkaar staan te verdringen om de kinderen eens van school te halen.

En degenen die er van uit gaan dat ouders per definitie stress bestendig zijn.... Ik hoop dat die beseffen dat je om een kind te maken gewoon een geile man en vrouw nodig hebt, die ne keer met elkaar vogelen zonder bescherming. De eigenschap stressbestendigheid wordt niet getest vooraleer je tot ouderschap mag overgaan.
Dat die misschien meer moeilijke situaties meemaken kan best zijn, maar genoeg kinderlozen die ook hun portie miserie te verwerken krijgen en genoeg ouders die een vrij eenvoudig traject afleggen, met een sterk sociaal vangnet en weinig noemenswaardige problemen. En ouders die thuis op hun tandvlees zitten en bv. al eens op een muur of meubelstuk slaan omdat ze hun kinderen niet aankunnen of zelfs degenen die hun kinderen al eens uit frustratie een oplawaai geven, die gaan dat echt niet vertellen op een sollicitatiegesprek.

Nog los van het feit dat zelfs stressbestendige mensen geen oneindig vaatje hebben. Dus als er al veel stress thuis is, zal dat net de stressbestendigheid op de werkvloer verkleinen.
 
Laatst bewerkt:
Op de stuk of 200 sollicitatiegesprekken die ik al heb afgenomen, nog nooit meegemaakt dat iemand met kinderen dat zelf niet spontaan vermeldt heeft bij de vraag om zichzelf voor te stellen, als het al niet in hun cv of motivatiebrief stond.

Peilen naar een kinderwens is in algemene sociale context al iffy, in een sollicitatiegesprek heb je alleen maar grond om van discriminatie beschuldigd te worden als je bij een positief antwoord de persoon niet aanneemt, zeker bij vrouwen.
 
Zoals hierboven al aangehaald, voor veel jobs kunnen vragen naar hun sociale kant net heel relevant zijn voor de job (je moet weten of je een teamspeler hebt en hoe sterk sociaal ze zijn). Ik ga niet vragen of ze zwanger zijn ofdat ze op de ziekenkas hebben gestaan, maar ik ga wel vragen stellen die me een idee geven van hoe goed ze met stress omkunnen en wat ze in hun dagelijks leven in hun vrije tijd bijv. doen.
Oké, dus dan ga je niet de vragen stellen waar het hier over ging...

Het is @iamhollywood die over vooroordelen van werkgevers praat. Het wordt hier door haar en @Loser voorgesteld alsof een potentiële werkgever een stok zoekt om te slaan of een ongezonde bedrijfscultuur heeft als de vraag zou gesteld worden.
Dat wil ik toch een beetje bijstellen. Ik reageer hier tegen de mensen die met hand en tand verdedigen dat ze die vraag mogen stellen, ook al wordt ze gewezen op ten eerste de regels dat dat niet mag, en ten tweede de uitleg daarbij.

En een werkgever die vindt dat hij dat mag vragen, ook al heeft hij net de wettekst gezien en de uitleg gehoord ivm privéleven van zijn werknemer, maar beiden naast zich neerlegt, omdat hij zijn doel hoger inschat dan de rechten van die werknemer, dààr zou ik de bedrijfscultuur toch op dat vlak in vraag stellen, ja.

Ik vind het fout om de gevolgen van een illegale vraag te leggen bij de sollicitant (dan moet hij maar ergens anders gaan werken, als hij daar niet tegen kan!). Ik vind het geen probleem om je vragen te stellen bij de redenen waarom je sommige dingen niet mag vragen, of te bedenken onder welke redenen het wel kan. En ik ga er helemaal niet vanuit dat iedereen die die vraag stelt, dat doet om te discrimineren. Maar eraan blijven vasthouden als je wéét dat het niet mag, dan heb je daar toch een reden voor?

De enige reden die ik hoor, is "small talk"... Dat is toch ook allesbehalve een professionele reden? De kandidaat moet zich professioneel opstellen (wat dan betekent een 'schending' van zijn rechten slikken), om welke reden... dat de mogelijke werkgever small talk mag maken?
 
Oké, dus dan ga je niet de vragen stellen waar het hier over ging...


Dat wil ik toch een beetje bijstellen. Ik reageer hier tegen de mensen die met hand en tand verdedigen dat ze die vraag mogen stellen, ook al wordt ze gewezen op ten eerste de regels dat dat niet mag, en ten tweede de uitleg daarbij.

En een werkgever die vindt dat hij dat mag vragen, ook al heeft hij net de wettekst gezien en de uitleg gehoord ivm privéleven van zijn werknemer, maar beiden naast zich neerlegt, omdat hij zijn doel hoger inschat dan de rechten van die werknemer, dààr zou ik de bedrijfscultuur toch op dat vlak in vraag stellen, ja.

Ik vind het fout om de gevolgen van een illegale vraag te leggen bij de sollicitant (dan moet hij maar ergens anders gaan werken, als hij daar niet tegen kan!). Ik vind het geen probleem om je vragen te stellen bij de redenen waarom je sommige dingen niet mag vragen, of te bedenken onder welke redenen het wel kan. En ik ga er helemaal niet vanuit dat iedereen die die vraag stelt, dat doet om te discrimineren. Maar eraan blijven vasthouden als je wéét dat het niet mag, dan heb je daar toch een reden voor?

De enige reden die ik hoor, is "small talk"... Dat is toch ook allesbehalve een professionele reden? De kandidaat moet zich professioneel opstellen (wat dan betekent een 'schending' van zijn rechten slikken), om welke reden... dat de mogelijke werkgever small talk mag maken?
Het is duidelijk dat de vraag niet gesteld mag worden en zoals gezegd heeft het eigenlijk weinig met kinderen te maken. Zo heb ik geen kinderen (noch kinderwens), maar wel veel zorgen voor mijn ouders.

De professionele reden om naar privé-omstandigheden te vragen is dat je als werkgever een werknemer redenen moet geven waarom hij/zij/hen voor jou zou kiezen. Daar weegt work/life-balans tegenwoordig enorm door.
 
Het is duidelijk dat de vraag niet gesteld mag worden en zoals gezegd heeft het eigenlijk weinig met kinderen te maken. Zo heb ik geen kinderen (noch kinderwens), maar wel veel zorgen voor mijn ouders.

De professionele reden om naar privé-omstandigheden te vragen is dat je als werkgever een werknemer redenen moet geven waarom hij/zij/hen voor jou zou kiezen. Daar weegt work/life-balans tegenwoordig enorm door.
Oké, maar dan hoef je naar niks te vragen, toch? Dan zeg je: Stevige uren, maar wij combineren dat hier met glijdende werkuren, veel thuiswerk, flexibiliteit. En dan hoef je geen details te weten over het privéleven?
 
Aangezien de patiënten, toestellen of data niet naar ons huis komen is fysieke aanwezigheid enorm belangrijk. :)

"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven?"
"De functie vereist dat je soms onverwacht later zou moeten blijven. Kan dat voor jou?"
Vaak komen er dan details over het privéleven. Werknemers die ik geïnterviewd heb doen hier alleszins niet zo principieel over als jij.

Professioneel zijn wilt ook zeggen dat je empathie hebt voor wat er in iemands privéleven gaande is. Als een collega een vechtscheiding doormaakt, dan ga je toch ook niet staan zwaaien met "zwijg erover, dat is privé en niet professioneel"? Ik vind die lijn trekken tussen privé en professioneel echt heel erg artificieel. Je kan uiteraard ook te ver gaan in de vermenging met negatieve gevolgen, maar we zijn wel allemaal mensen (en werknemers pikken dat volgens mij niet meer)...
 
Aangezien de patiënten, toestellen of data niet naar ons huis komen is fysieke aanwezigheid enorm belangrijk. :)

"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven?"
"De functie vereist dat je soms onverwacht later zou moeten blijven. Kan dat voor jou?"
Vaak komen er dan details over het privéleven. Werknemers die ik geïnterviewd heb doen hier alleszins niet zo principieel over als jij.

Professioneel zijn wilt ook zeggen dat je empathie hebt voor wat er in iemands privéleven gaande is. Als een collega een vechtscheiding doormaakt, dan ga je toch ook niet staan zwaaien met "zwijg erover, dat is privé en niet professioneel"? Ik vind die lijn trekken tussen privé en professioneel echt heel erg artificieel. Je kan uiteraard ook te ver gaan in de vermenging met negatieve gevolgen, maar we zijn wel allemaal mensen (en werknemers pikken dat volgens mij niet meer)...
Maar als je in de zorgsector stapt weet je dat toch?! Mensen passen zich daar zelf echt wel naar aan hoor. Ik zie verplegers in mijn directe omgeving vaak enkele jaren iets anders doen wanneer de kinderen klein zijn om terug de sector in te stappen zodra de kinderen zelfstandiger zijn. Of jonge artsen bewust in een praktijk met een 9-5/6 regime aansluiten. Jij als werkgever moet tijdens een sollicitatiegesprek niet polsen hoe zij jun leven organiseren.

Als een werknemer zelf over privéproblemen begint kan je daar naar luisteren en eventueel een flexibele oplossing naar zoeken. Maar is het een MUST dat die persoon dat komt melden?! Velen verzwijgen die zaken zelf voor vrienden/familie, niet iedereen heeft de nood daar over te chitchatten, niet iedereen kan daarover praten, iedereen gaat anders om met persoonlijke problemen, wij hebben dat te respecteren.
 
Aangezien de patiënten, toestellen of data niet naar ons huis komen is fysieke aanwezigheid enorm belangrijk. :)

"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven?"
"De functie vereist dat je soms onverwacht later zou moeten blijven. Kan dat voor jou?"
Vaak komen er dan details over het privéleven. Werknemers die ik geïnterviewd heb doen hier alleszins niet zo principieel over als jij.

Professioneel zijn wilt ook zeggen dat je empathie hebt voor wat er in iemands privéleven gaande is. Als een collega een vechtscheiding doormaakt, dan ga je toch ook niet staan zwaaien met "zwijg erover, dat is privé en niet professioneel"? Ik vind die lijn trekken tussen privé en professioneel echt heel erg artificieel. Je kan uiteraard ook te ver gaan in de vermenging met negatieve gevolgen, maar we zijn wel allemaal mensen (en werknemers pikken dat volgens mij niet meer)...

Maar je ziet toch ook wel het onderscheid tussen het peilen naar het privéleven van een collega of naar dat van een sollicitant?

Bij de eerste doe je dat vanuit empathie, want je moet samenwerken, hebt interesse in hoe het gaat en probeer je samen naar zo haalbaar mogelijke oplossingen te zoeken.
Bij de tweede doet dat er niet toe. Er is nog geen relatie. En het is ook niet ok om die zaken mee te nemen in een beslissing of je die relatie al dan niet wil gaan uitbouwen. Dus hoef je die helemaal niet te weten.

Maar zelfs bij collega's respecteer je normaal gezien gewoon hun eigen grenzen. Ik ben teamlead van een enorm open team. Soms heb ik het gevoel meer psycholoog dan teamchef te zijn. Ik weet enorm veel van veel van mijn collega's, van problemen met kinderen/partner, de ziektes van de kat tot de resultaten van hun laatste prostaatonderzoek. En als ik weet dat zij daar belang aan hechten zal ik daar zelfs op letten om daar naar te polsen. (Ik zet soms reminders in mijn agenda als: 'bij Joske ne keer vragen hoe de operatie van zijn moeder verlopen is.' omdat ik dat van 40 man niet altijd onthoud en sommigen daar echt wel gevoelig aan zijn.) Maar er zijn er ook een paar waar ik heel weinig van weet. En daar zal ik dat even goed respecteren. En qua collegialiteit zie ik daar weinig onderscheid in, zolang ze hun job goed doen en verder aangenaam zijn in omgang, doet dat er ook niet toe.
 
Maar als je in de zorgsector stapt weet je dat toch?! Mensen passen zich daar zelf echt wel naar aan hoor. Ik zie verplegers in mijn directe omgeving vaak enkele jaren iets anders doen wanneer de kinderen klein zijn om terug de sector in te stappen zodra de kinderen zelfstandiger zijn. Of jonge artsen bewust in een praktijk met een 9-5/6 regime aansluiten. Jij als werkgever moet tijdens een sollicitatiegesprek niet polsen hoe zij jun leven organiseren.

Als een werknemer zelf over privéproblemen begint kan je daar naar luisteren en eventueel een flexibele oplossing naar zoeken. Maar is het een MUST dat die persoon dat komt melden?! Velen verzwijgen die zaken zelf voor vrienden/familie, niet iedereen heeft de nood daar over te chitchatten, niet iedereen kan daarover praten, iedereen gaat anders om met persoonlijke problemen, wij hebben dat te respecteren.
Er moet een evenwicht zijn tussen mensen die vroeger of later starten en hoe weet jij nu als sollicitant op voorhand hoe dat op dat moment op die dienst loopt?

Ik moet mezelf hier weer herhalen omdat je niet leest wat ik schrijf voor je reageert. Sollicitanten beginnen er zelf over als je vraagt of situatie x, y of z voor hen beter past. Waar ik zou gezegd hebben dat iemand iets over het privéleven moet melden is ook weer een raadsel. Je bent echt dingen aan het verzinnen.

Er werkt bovendien ook veel niet-medisch personeel in een ziekenhuis en die denken misschien dat ze een idee hebben van de sector, maar they don't. Dat is anders bij verpleegkundigen en artsen die stages achter de rug hebben.

Maar je ziet toch ook wel het onderscheid tussen het peilen naar het privéleven van een collega of naar dat van een sollicitant?

Bij de eerste doe je dat vanuit empathie, want je moet samenwerken, hebt interesse in hoe het gaat en probeer je samen naar zo haalbaar mogelijke oplossingen te zoeken.
Bij de tweede doet dat er niet toe. Er is nog geen relatie. En het is ook niet ok om die zaken mee te nemen in een beslissing of je die relatie al dan niet wil gaan uitbouwen. Dus hoef je die helemaal niet te weten.

Maar zelfs bij collega's respecteer je normaal gezien gewoon hun eigen grenzen. Ik ben teamlead van een enorm open team. Soms heb ik het gevoel meer psycholoog dan teamchef te zijn. Ik weet enorm veel van veel van mijn collega's, van problemen met kinderen/partner, de ziektes van de kat tot de resultaten van hun laatste prostaatonderzoek. En als ik weet dat zij daar belang aan hechten zal ik daar zelfs op letten om daar naar te polsen. (Ik zet soms reminders in mijn agenda als: 'bij Joske ne keer vragen hoe de operatie van zijn moeder verlopen is.' omdat ik dat van 40 man niet altijd onthoud en sommigen daar echt wel gevoelig aan zijn.) Maar er zijn er ook een paar waar ik heel weinig van weet. En daar zal ik dat even goed respecteren. En qua collegialiteit zie ik daar weinig onderscheid in, zolang ze hun job goed doen en verder aangenaam zijn in omgang, doet dat er ook niet toe.
Er is geen relatie, maar je probeert er wel een op te bouwen. Jullie gaan er echt teveel vanuit dat het met een negatieve motivatie is dat dergelijke zaken worden meegenomen. Ik ben tijdens een sollicitatie op zoek naar manieren om iemand in mijn team te passen, want ik wil de vacature zo snel mogelijk ingevuld krijgen. Je moet bovendien de sollicitant het gevoel geven dat die niet zomaar nummer 5 van de dag is die je interviewt. Het is ontzettend moeilijk om mensen vanuit de industrie in de zorg te krijgen.
 
Laatst bewerkt:
Ik denk dat er nog een verschil is tussen mensen die hier ervaring mee hebben als teamleader of recruiter in een groot bedrijf, en mensen die ervaring hebben met sollicitaties als eigenaar van een bedrijf.

Als je zelf werknemer bent kan je lekker principieel zijn in die opvatting. Ben je eigenaar van een kleine KMO, 1 of 2 werknemers, dan moet je gewoon meer weten over de persoon voor je ze aanneemt. De consequenties van een bad hire zijn proportioneel veel groter.
 
Ik denk dat er nog een verschil is tussen mensen die hier ervaring mee hebben als teamleader of recruiter in een groot bedrijf, en mensen die ervaring hebben met sollicitaties als eigenaar van een bedrijf.

Als je zelf werknemer bent kan je lekker principieel zijn in die opvatting. Ben je eigenaar van een kleine KMO, 1 of 2 werknemers, dan moet je gewoon meer weten over de persoon voor je ze aanneemt. De consequenties van een bad hire zijn proportioneel veel groter.
Dus een eigenaar mag de wetgeving naast zich neerleggen omdat die het lastiger heeft :/? Risico’s van het vak eh, moet je maar iets anders doen als het u niet zint.
Denk je dat een teamleader geen risico’s loopt bij een verkeerde aanwerving? Uw team kan volledig verzieken en in een mum van tijd opstappen.
 
Aangezien de patiënten, toestellen of data niet naar ons huis komen is fysieke aanwezigheid enorm belangrijk. :)

"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven?"
"De functie vereist dat je soms onverwacht later zou moeten blijven. Kan dat voor jou?"
Vaak komen er dan details over het privéleven. Werknemers die ik geïnterviewd heb doen hier alleszins niet zo principieel over als jij.

Professioneel zijn wilt ook zeggen dat je empathie hebt voor wat er in iemands privéleven gaande is. Als een collega een vechtscheiding doormaakt, dan ga je toch ook niet staan zwaaien met "zwijg erover, dat is privé en niet professioneel"? Ik vind die lijn trekken tussen privé en professioneel echt heel erg artificieel. Je kan uiteraard ook te ver gaan in de vermenging met negatieve gevolgen, maar we zijn wel allemaal mensen (en werknemers pikken dat volgens mij niet meer)...
Maar met die vragen doe je dus exact wat ik zeg dat je hoort te doen, en niet wat je niet hoort te doen :D
"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven" gaat over de job en is relevant. De sollicitant kiest wat hij wil antwoorden. Vaak zal dat zijn wat hij wil zeggen, daar zullen we vanuit gaan.

Wat hiervoor gezegd werd, was dat de werkgever vraagt: "heb jij jonge kinderen?" (met als reden: dat moet ik mogen vragen, want ik wil weten of hij vroeger kan komen). Bij dat laatste koppelt de werkgever veronderstellingen aan privézaken, en dat mag in die situatie niet.

Ik denk dat er nog een verschil is tussen mensen die hier ervaring mee hebben als teamleader of recruiter in een groot bedrijf, en mensen die ervaring hebben met sollicitaties als eigenaar van een bedrijf.

Als je zelf werknemer bent kan je lekker principieel zijn in die opvatting. Ben je eigenaar van een kleine KMO, 1 of 2 werknemers, dan moet je gewoon meer weten over de persoon voor je ze aanneemt. De consequenties van een bad hire zijn proportioneel veel groter.
Haha, ik had je post een duimpje gegeven na de eerste alinea. Maar de tweede hangt er de tegenovergestelde conclusie aan van wat ik vind of had gedacht :D Ja, ik denk inderdaad dat er (ook hier) een verschil is tussen mensen die ervaring hebben als teamleader of recuiter, en mensen die spreken vanuit hun principes of die ervaring niet hebben en in het recruiten zijn gerold zonder opleiding.

Maar als je die vraag dus stelt, of iemand een kinderwens heeft (we nemen die, omdat het principe hetzelfde is, maar het hier duidelijker is), kom je niet noodzakelijk bij de beste kandidaat voor die job. Je komt bij iemand die je vooroordelen bevestigt, en dat is niet noodzakelijk hetzelfde. Dus iemand met die ervaring en opleiding weet dat hopelijk ook. Iemand er zonder niet, en zoals ik al tegen Exorikos zei, is dat alleen een probleem als die er per se aan vasthoudt ook al heeft hij de wetten én de uitleg voor z'n neus, maar toch nog zijn eigen zin vooropstelt.

Een eigenaar van een KMO moet helemaal niet meer weten over het privéleven van zijn sollicitanten om een juiste beslissing te kunnen nemen, en het is helemaal niet meer gerechtvaardigd voor hem om naar een irrelevant privéleven te vragen? De wetten gelden voor iedereen, en het is jouw aanname dat die vraag stellen een "bad hire" in de weg staat. Dat is geen feit.
 
Maar met die vragen doe je dus exact wat ik zeg dat je hoort te doen, en niet wat je niet hoort te doen :D
"Is het voor jou makkelijker om vroeger te beginnen of later te blijven" gaat over de job en is relevant. De sollicitant kiest wat hij wil antwoorden. Vaak zal dat zijn wat hij wil zeggen, daar zullen we vanuit gaan.

Wat hiervoor gezegd werd, was dat de werkgever vraagt: "heb jij jonge kinderen?" (met als reden: dat moet ik mogen vragen, want ik wil weten of hij vroeger kan komen). Bij dat laatste koppelt de werkgever veronderstellingen aan privézaken, en dat mag in die situatie niet.
Ik meende te begrijpen dat je privéleven irrelevant vindt voor een potentiële werkgever en daar ben ik het niet mee eens.

Om het gesprek weg te leiden van kinderen, want dat triggert blijkbaar negatieve ervaringen bij sommigen:
Ik werk in Antwerpen. Als ik het adres van een sollicitant zie en die moet dagelijks door de Kennedytunnel, dan word ik zenuwachtig. Ik heb al zoveel mensen die dagelijkse filestress zien onderschatten dat ik ongerust ben over de inschatting die de sollicitant maakt voor diens welzijn. Volgens sommigen zijn dat je zaken niet, want waar je woont is privé (niet illegaal, maar wel zelfde principe) en moet je iemand maar met de kop tegen de muur laten lopen in plaats van te vragen hoe de sollicitant dat ziet en of we dat probleem kunnen verzachten. Ik heb nog nooit iemand niet aangenomen omdat die door de Kennedytunnel moet.
 
Ik meende te begrijpen dat je privéleven irrelevant vindt voor een potentiële werkgever en daar ben ik het niet mee eens.

Om het gesprek weg te leiden van kinderen, want dat triggert blijkbaar negatieve ervaringen bij sommigen:
Ik werk in Antwerpen. Als ik het adres van een sollicitant zie en die moet dagelijks door de Kennedytunnel, dan word ik zenuwachtig. Ik heb al zoveel mensen die dagelijkse filestress zien onderschatten dat ik ongerust ben over de inschatting die de sollicitant maakt voor diens welzijn. Volgens sommigen zijn dat je zaken niet, want waar je woont is privé (niet illegaal, maar wel zelfde principe) en moet je iemand maar met de kop tegen de muur laten lopen in plaats van te vragen hoe de sollicitant dat ziet en of we dat probleem kunnen verzachten. Ik heb nog nooit iemand niet aangenomen omdat die door de Kennedytunnel moet.
Je hebt volgens mij veel reactie gekregen omdat je je voordeed als iemand die denkt dat je alles mag vragen, terwijl je in post #95 net wel de vragen stelt zoals ze horen gesteld te worden. Je schetst een beeld van de situatie op de werkvloer en vraagt of dit past binnen het leven van de sollicitant, die zal dan zelf een inschatting moeten maken in hoeverre dat lukt en die kan en mag uiteraard zelf privé zaken vermelden.

Wat je wettelijk niet mag doen is vragen of mensen kinderen en/of een kinderwens hebben, net zoals je niet mag vragen of ze veel zorgen hebben voor ouders/broers/zussen/partner/...

Je voorbeeld ivm de afstand/tijd van woon-werk is volgens mij dan weer iets totaal anders. Het adres is in veel gevallen al gekend omdat de kandidaat dit op zijn/haar cv zet, dan is het niet onlogisch om de voor jou gekende issues te schetsen, het is dan aan de persoon zelf om in te schatten of ze dit zien zitten of niet.

Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik rond 2012 een vakantiejob ben mislopen omdat het bedrijf vond dat ik te ver woonde om dagelijks de verplaatsing te maken met de fiets, aangezien ik geen auto ter beschikking had. Dat is toen ook letterlijk zo tegen mij gecommuniceerd, achteraf gezien had ik daar wel spel van kunnen maken, omdat één of andere tamzak voor mij besliste dat 20km enkel via het kanaal niet haalbaar was voor mij terwijl ik al dagelijks 15km enkel deed naar school en daarnaast nog eens met de koersfiets reed.

Long story short: om één of andere reden lijk je je aangesproken te voelen als iemand die volgens anderen zaken verkeerd doet terwijl je volgens wat je hier neerschrijft alles doet zoals het hoort, en dat hier niemand vragen die jij stelt als onaanvaardbaar of intimiderend zou catalogeren.
 
Terug
Bovenaan