Ongewenste vragen in een sollicitatiegesprek

[iamhollywood]

En hoe kom jij te weten wat je van die persoon mag verwachten op de werkvloer? Vraag jij dan letterlijk "wat mag ik van u verwachten op de werkvloer?"

De klassiekers "geef eens een voorbeeld van een stressmoment in het verleden en hoe je hier mee omging" zijn van die klassieke kulvragen waarvan allicht alle sollicitanten al een kant en klaar antwoord hebben gevonden op voorhand en waar je 9 van de 10 net niet te weten komt hoe die persoon reageerde maar vooral diens verdraaide versie ervan. Tijdens sollicitatiegesprekken verzwijgen mensen zeer veel of verbloemen ze, fantaseren ze, noem maar op.

Het zijn net de vragen waarvan ze niet weten wat je bedoeling is achter de vraag waarmee je eerlijke info krijgt.

Jij kent als werkgever goed genoeg de pijnpunten in uw team, de moeilijke momenten, de vereisten om dien job goed te kunnen doen. Maak daar specifieke casevragen mee. Zo weet de sollicitant zelf meteen wat hij/zij in de praktijk kan verwachten. Dat zijn vaak vragen waar die persoon zich niet kan op voorbereiden. Een interview is voor mij een kennismaking langs beide kanten, jij wil die persoon leren kennen maar die persoon wil evengoed weten hoe het er op de werkvloer effectief aantoe gaat.

Is imo ook een kwestie van ervaring als werkgever/interviewer . Daarom dat zo’n vragen meestal door HR opgenomen worden en bedrijven massa’s geld investeren in training van hun interviewers.

Maar goed ieder zijn ding zeker. Ik weet dat als er een man tijdens een interview mij zou vragen of ik kinderen heb, ik mezelf geïntimideerd zou voelen en zou gaan voor de 1001 andere werkgevers/opdrachtgevers die staan te schreeuwen om accountants .

 

[Dbcc]

Daar heb ik in deze thread al meerdere keren naar verwezen: dat is uiteraard mogelijk. Logisch ook dat als je de ene dag later moet blijven, dat je de volgende dag niet per se om 8u moet verschijnen. Het beeld dat hier van werkgevers wordt opgehangen is toch echt bedroevend. :')

Waren ze maar allemaal zo, dan had deze thread er anders uitgezien ;-)

 

[Straddle]

"Dat mag gerust tijdens een jobinterview": nee, dat mag niét tijdens een jobinterview. Ze mogen uitzoeken welk vlees ze in de kuip hebben zolang dat relevant is voor de job. De vraag naar een kinderwens, of het feit of iemand zwanger is, is niet toegelaten om de redenen die ik aanhaal. Dus wel degelijk een schending van de rechten. Privacy en recht op privéleven zijn wel degelijk basisrechten.

Zoals hierboven al aangehaald, voor veel jobs kunnen vragen naar hun sociale kant net heel relevant zijn voor de job (je moet weten of je een teamspeler hebt en hoe sterk sociaal ze zijn). Ik ga niet vragen of ze zwanger zijn ofdat ze op de ziekenkas hebben gestaan, maar ik ga wel vragen stellen die me een idee geven van hoe goed ze met stress omkunnen en wat ze in hun dagelijks leven in hun vrije tijd bijv. doen.

 

[Vega]

Jij kent als werkgever goed genoeg de pijnpunten in uw team, de moeilijke momenten, de vereisten om dien job goed te kunnen doen. Maak daar specifieke casevragen mee. Zo weet de sollicitant zelf meteen wat hij/zij in de praktijk kan verwachten. Dat zijn vaak vragen waar die persoon zich niet kan op voorbereiden. Een interview is voor mij een kennismaking langs beide kanten, jij wil die persoon leren kennen maar die persoon wil evengoed weten hoe het er op de werkvloer effectief aantoe gaat.

Is imo ook een kwestie van ervaring als werkgever/interviewer . Daarom dat zo’n vragen meestal door HR opgenomen worden en bedrijven massa’s geld investeren in training van hun interviewers.

Maar goed ieder zijn ding zeker. Ik weet dat als er een man tijdens een interview mij zou vragen of ik kinderen heb, ik mezelf geïntimideerd zou voelen en zou gaan voor de 1001 andere werkgevers/opdrachtgevers die staan te schreeuwen om accountants .

Maw je geeft de persoon oefeningen over hoe een stresssituatie aan te pakken, dan toets je inderdaad al hoe analytisch en probleemoplossend iemand kan denken. En toch kan iemand die een behoorlijk analytisch denkvermogen heeft volledig de mist ingaan wanneer het effectief eens een stressmoment is.

Je leert graag de mensen kennen maar dan wel met een waslijst aan vragen die je niet wil/mag stellen zodat die persoon zich niet in een hoekje geduwd voelt en als een man je vraagt of je kinderen hebt voel je je geïntimideerd... Als een vrouw dit vraagt niet dan?

 

[|nfected]

OK dan Ben jij dan ook zo eentje die graag vist achter de loonfiches van de vorige job of zo? Dat is ook altijd leuke gespreksstof.

Dat is ook zo’n een typische Belgische reactie hè. En wat is er nu verkeerd aan om dit te vragen. Bij mijn vorige werkgever (Londen) huurden ze zelfs een bedrijf in waar dus mijn gehele CV werd gecontroleerd. Dus mijn studies en ze schreven alle bedrijven aan waar ik vroeger had gewerkt met ook de vraag naar mijn vroegere loon. Je kon dan ook gewoon aanmelden en zien hoeveel ik scoorde op de waarheid.

Mijn bedrijf had dus alle loonfiches gekregen ook uit BE. En dan nog kreeg ik een substantiële loonsvermindering en signing bonus (50K USD) terwijl ik dit nog nooit had gehad vroeger.

 

[CaseBlue]

Het is een normale zaak omdat je soms werkt met een accute nood voor een patiënt. Het gaat dan bovendien over een gespecialiseerde functie en niet over het systematische overwerk van bvb verpleegkundige functies. Als het zo heel systematisch zou zijn dat het quasi voorspelbaar is, dan zouden we er iemand op kunnen aannemen om die nood op te vullen.

Dat insinueer ik nergens dat is een conclusie die jij trekt obv jouw ervaring en sector. Ik zal bovendien nooit naar huis vertrekken, tenzij ik zeker ben dat alles opgelost zal geraken of indien nodig van thuis ondersteunen of terugkomen.

Zoals ik in mijn andere posts zeg: mensen hebben veel opties en als je alleen vanuit de werkgever naar een positie kijkt, dan ga je altijd de kandidaat verliezen. Daarmee zeg ik dus letterlijk dat het geen kwestie is van onze wil opleggen zoals je op het einde zegt. Het is hier op BG soms echt een sport om mensen hun punt te verdraaien.

Ik wil hier inderdaad wel een nuance aan toevoegen, met misschien een verontschuldiging aan u ook.

Als je werkt met patienten of met zaken waar er geen klok op staat: ja, dan is dat soms zo. Een spoed-opname is ook iets waar je geen uur op kan plakken, een hart-aanval kan het niet schelen dat het half 6 s'avonds is.

En hier misschien mijn cynisme omdat ik het zelf al tegen ben gekomen: ik ben al tegengekomen in het verleden dat plots om 15u er "dringende" zaken gebeuren die echt echt af moeten die dag omdat... iemand anders een genante meeting heeft de volgende ochtend, waar hij moet toegeven dat hij iets vergeten is de voorbije 2 weken (of maanden...).

Kijk, bepaalde sectoren kennen geen 9 to 5, en er is een reden dat ik er niet in werk. Ik ben IT'er en daar kan het soms ook op slechte momenten "crisis" zijn. Natuurlijk doen we dat dan want het hoort nu soms eenmaal bij.

Maar dit is uitzondering en niet regel. En al zeker niet structureel met optie op "soms moet je blijven, because I say so".

Weerom: als je dit per sector bekijkt, dat is iets anders. Maar vaak is het ook een vorm van machts-misbruik van sommige werkgevers. Ik zeg zeker niet dat dit in uw geval opgaat, voor de duidelijkheid

 

[iamhollywood]

Maw je geeft de persoon oefeningen over hoe een stresssituatie aan te pakken, dan toets je inderdaad al hoe analytisch en probleemoplossend iemand kan denken. En toch kan iemand die een behoorlijk analytisch denkvermogen heeft volledig de mist ingaan wanneer het effectief eens een stressmoment is.

Je leert graag de mensen kennen maar dan wel met een waslijst aan vragen die je niet wil/mag stellen zodat die persoon zich niet in een hoekje geduwd voelt en als een man je vraagt of je kinderen hebt voel je je geïntimideerd... Als een vrouw dit vraagt niet dan?

Neen geen analytische denkoefeningen, dat kunnen andere testen zijn. Louter cases tijdens het interview zelf, je merkt dan toch wel hoe vlot die reageert en of die persoon al ervaring heeft met dat type situaties? Zeker in een omgeving waar je dagdagelijks met klanten werkt kan je voldoende concrete voorbeelden uitwerken. Kijk hoe die persoon daarop reageert, die zal dan zelf wel uitmaken of die al dan niet energie krijgt van zo’n cases of dat net als een stresssituatie aanvoelt waarin hij/zij liefst niet mee in aanraking komt..
Welke informatie haal je omtrent iemand zijn stressbestendigheid uit het feit of die al dan niet kinderen heeft?! Ik kan u verzekeren een fertiliteitstraject of ongewenste kinderloosheid is een zeer zware persoonlijke stresssituatie! Ik vind het een ongepaste vraag, maar goed, ieder zijn ding.

 

[Vega]

Neen geen analytische denkoefeningen, dat kunnen andere testen zijn. Louter cases tijdens het interview zelf, je merkt dan toch wel hoe vlot die reageert en of die persoon al ervaring heeft met dat type situaties?
Welke informatie haal je omtrent iemand zijn stressbestendigheid uit het feit of die al dan niet kinderen heeft?! Ik kan u verzekeren een fertiliteitstraject of ongewenste kinderloosheid is een zeer zware persoonlijke stresssituatie! Ik vind het een ongepaste vraag, maar goed, ieder zijn ding.

Ik kom er toch even op terug, een vrouw mag u dus wel vragen of je kinderen hebt?

 

[iamhollywood]

Ik kom er toch even op terug, een vrouw mag u dus wel vragen of je kinderen hebt?

Niemand hoeft in een sollicitatiegesprek die vraag aan te halen.

Ik kom als freelancer net in heel veel crisissituaties. Bedrijven doen beroep op een freelancer als de situatie kwart na 12 is (als het team uit elkaar valt, deadlines van projecten niet dreigen gehaald te worden, vacatures te lang openstaan etc). Ik krijg heel vaak eerlijk een beeld geschetst van wat er gaande is, welke uitdagingen er op tafel liggen en wat de mentaliteit binnen het team is. Ik apprecieer het wanneer ik die informatie krijg en ik kan uitmaken of ik mij al dan niet daarin kan vinden. De vraag of ik al dan niet kinderen heb doet daar totaal niet toe, ik zal zelf wel uitmaken nu met een baby op komst wat al dan niet haalbaar is.
Ik moet dan ook vaak in die crisissituaties op zoek naar nieuwe teamleden/vaste aanwervingen. Ik weet intussen wel met welke vragen ik kan screenen of al dan niet iemand in die omgeving zijn draai zal vinden.

 

[iamhollywood]

2. is de sprong die de werkgever maakt in zijn hoofd op basis van vooroordelen over mij. Het vooroordeel over mij is: hij heeft kinderen, en anderen met kinderen konden het niet combineren. Maar misschien ben ik daar wel extreem goed in. Misschien haat ik mijn kinderen wel en zoek ik excuses om ze nooit meer te zien. En als ik dan niet mag komen, heb je mij toch gewoon onterecht geweigerd? Maar dat zou ik allemaal moeten gaan uitleggen, omdat die werkgever het vooroordeel "moet kunnen maken"?

Dit. Een vriendin is al 24 jaar stewardess. Zeer onregelmatige dagen, vaak standby, overnachtingen in het buitenland. Zij is alleenstaande moeder, de papa heeft hun verlaten als haar zoon 4 jaar was. Inmiddels is zoonlief 17 en kan die zijn plan meer trekken, in vakantieperiodes vliegt hij soms mee om met de mama een korte citytrip mee te pikken. Maar zij heeft de combinatie altijd mogelijk gemaakt omdat die job nu eenmaal haar passie en haar leven is. Ze heeft enkel de long distance vluchten voor haar kind opgegeven maar ze is blijven werken. Als de job echt uw ding is zoek je een oplossing. Niet iedereen kan dat, akkoord, maar laat de kandidaat zelf uitmaken wat al dan niet kan, ga daar zelf geen vooroordeel opplakken .

 

[Exorikos]

Het is echt te gek voor woorden hoe sommigen hier blijven volhouden dat werkgevers in bijna alle sectoren niet met een dramatisch tekort aan mensen zitten en liever kandidaten afkeuren op het (willen) hebben van kinderen. Werkgevers zijn zeker niet op zoek naar hoe ze de noden van hun werknemers zoveel mogelijk kunnen accomoderen om ze te houden. Overleg met werknemers is blijkbaar een onbestaand model.

Voorbeeld: onze laatste 5 aanwervingen zijn 3 alleenstaande moeders en 2 jonge vrouwen. Willen we die houden, dan zijn er zaken die we wel of niet kunnen verwachten en daar moet open over gepraat worden. Als we eenzijdig onze wil zouden proberen opleggen, dan zijn ze een maand later weg omdat ze ergens anders werk hebben.

Edit: ik was nog vergeten dat we onlangs in een ander team iemand hebben aangeworven die zwanger gesolliciteerd heeft. Daar was wel duidelijk dat ze een kinderwens heeft.

 

[Vega]

Het is echt te gek voor woorden hoe sommigen hier blijven volhouden dat werkgevers in bijna alle sectoren niet met een dramatisch tekort aan mensen zitten en liever kandidaten afkeuren op het (willen) hebben van kinderen. Werkgevers zijn zeker niet op zoek naar hoe ze de noden van hun werknemers zoveel mogelijk kunnen accomoderen om ze te houden. Overleg met werknemers is blijkbaar een onbestaand model.

Voorbeeld: onze laatste 5 aanwervingen zijn 3 alleenstaande moeders en 2 jonge vrouwen. Willen we die houden, dan zijn er zaken die we wel of niet kunnen verwachten en daar moet open over gepraat worden. Als we eenzijdig onze wil zouden proberen opleggen, dan zijn ze een maand later weg omdat ze ergens anders werk hebben.

Edit: ik was nog vergeten dat we onlangs in een ander team iemand hebben aangeworven die zwanger gesolliciteerd heeft. Daar was wel duidelijk dat ze een kinderwens heeft.

Wie heeft hier gezegd dat werkgevers niet met tekorten van mensen zitten? Wie heeft er gezegd dat het normaal is dat kandidaten worden afgekeurd op een kinderwens? Wie zegt dat er niet met werknemers overlegd mag/kan worden?

Het Don Quijote gehalte is hier weer enorm hoog...

 

[horste]

Ik heb het tijdens mijn sollicitatiegesprek zelf aangehaald laatst Gezegd dat ik geen problemen had met 4 dagen op kantoor werken en één dag thuiswerk, maar dat ik óf mijn dochter wil afzetten aan school, óf ze wil gaan ophalen (op een schappelijk uur ). Dat ik 's avonds nog wat bijwerk tot daar aan toe, maar de tijd van enkel u kind int weekend te zien is ook wel gepasseerd imo. Het heeft een grote impact op u leven dus ik vind het niet zo heel raar dat het op zijn minst eens passeert tijdens een sollicitatie.

 

[Exorikos]

Wie heeft hier gezegd dat werkgevers niet met tekorten van mensen zitten? Wie heeft er gezegd dat het normaal is dat kandidaten worden afgekeurd op een kinderwens? Wie zegt dat er niet met werknemers overlegd mag/kan worden?

Het Don Quijote gehalte is hier weer enorm hoog...

Het is @iamhollywood die over vooroordelen van werkgevers praat. Het wordt hier door haar en @Loser voorgesteld alsof een potentiële werkgever een stok zoekt om te slaan of een ongezonde bedrijfscultuur heeft als de vraag zou gesteld worden.

Ik heb het tijdens mijn sollicitatiegesprek zelf aangehaald laatst Gezegd dat ik geen problemen had met 4 dagen op kantoor werken en één dag thuiswerk, maar dat ik óf mijn dochter wil afzetten aan school, óf ze wil gaan ophalen (op een schappelijk uur ). Dat ik 's avonds nog wat bijwerk tot daar aan toe, maar de tijd van enkel u kind int weekend te zien is ook wel gepasseerd imo. Het heeft een grote impact op u leven dus ik vind het niet zo heel raar dat het op zijn minst eens passeert tijdens een sollicitatie.

Exact dit.

 

[Vega]

Het is @iamhollywood die over vooroordelen van werkgevers praat. Het wordt hier door haar en @Loser voorgesteld alsof een potentiële werkgever een stok zoekt om te slaan of een ongezonde bedrijfscultuur heeft als de vraag zou gesteld worden.

Ahzo, had uw post volledig fout geïnterpreteerd.

Mja, sommige mensen zullen zich gewoon snel geviseerd voelen. "Ik voel me geïntimideerd als er gevraagd wordt of ik een gezin heb", tjah... Ik snap dat sommige mensen zeer veel moeite hebben om een gezin te kunnen stichten maar om dan meteen geïntimideerd te geraken omdat zo een vraag gesteld wordt... Dan sta je denk ik gewoon behoorlijk zwak in je schoenen.

Stel dat een leidinggevende in een burnout van 3 jaar geraakt net door dat leiding geven en bij een sollicitatie na X jaar gevraagd wordt naar diens leidinggevende mogelijkheden/verleden, moet die zich dan ook meteen geïntimideerd voelen door de vraag en mag dat dan ook niet meer gevraagd worden?

 

[iamhollywood]

Ahzo, had uw post volledig fout geïnterpreteerd.

Mja, sommige mensen zullen zich gewoon snel geviseerd voelen. "Ik voel me geïntimideerd als er gevraagd wordt of ik een gezin heb", tjah... Ik snap dat sommige mensen zeer veel moeite hebben om een gezin te kunnen stichten maar om dan meteen geïntimideerd te geraken omdat zo een vraag gesteld wordt... Dan sta je denk ik gewoon behoorlijk zwak in je schoenen.

Stel dat een leidinggevende in een burnout van 3 jaar geraakt net door dat leiding geven en bij een sollicitatie na X jaar gevraagd wordt naar diens leidinggevende mogelijkheden/verleden, moet die zich dan ook meteen geïntimideerd voelen door de vraag en mag dat dan ook niet meer gevraagd worden?

Geïntimideerd als in ‘ik heb een kind dus jij verwacht dat ik niet flexibel ben’ . Als ik wil delen dat ik een kind heb zal ik dat wel uit mezelf doen. Want daar kwam heel de discussie hier op neer. ‘Mensen met kinderen moeten we doorvragen of ze kunnen terugvallen op een netwerk of ze zijn minder flexibel, ze zullen vaker afwezig zijn als de kleintjes ziek zijn, maar ze zijn wel stressbestendiger.’
Die vraag komt tijdens een eerste gesprek niet goed over. Ik hou een zeker wrang gevoel bij de verwachtingen en mentaliteit over. Meeste mensen hebben nagedacht over de organisatie van hun thuissituatie en bespreken een mogelijk nieuwe functie en de impact op het gezin met hun partner.

Het feit dat je als werkgever iemand als zwak bestempelt omdat die liever niet verantwoordt hoe die zijn thuissituatie organiseert zegt behoorlijk veel over de mentaliteit als werkgever :/. Komt over als een typische KMO-mentaliteit. Laat staan dat je daar de problematiek van een fertiliteitstraject aan koppelt, wtf, geloof mij, niemand komt een fertiliteitstraject heelhuids door zonder behoorlijk sterk in de schoenen te staan . Dat had er helemaal niets mee te maken.

 

[Vega]

Geïntimideerd als in ‘ik heb een kind dus jij verwacht dat ik niet flexibel ben’ . Als ik wil delen dat ik een kind heb zal ik dat wel uit mezelf doen. Want daar kwam heel de discussie hier op neer. ‘Mensen met kinderen moeten we doorvragen of ze kunnen terugvallen op een netwerk of ze zijn minder flexibel, ze zullen vaker afwezig zijn als de kleintjes ziek zijn, maar ze zijn wel stressbestendiger.’
Die vraag komt tijdens een eerste gesprek niet goed over. Ik hou een zeker wrang gevoel bij de verwachtingen en mentaliteit over. Meesten mensen hebben nagedacht over de organisatie van hun thuissituatie en bespreken een mogelijk nieuwe functie en de impact op het gezin met hun partner.

Het feit dat je als werkgever iemand als zwak bestempeld omdat die liever niet verantwoordt hoe die zijn thuissituatie organiseert zegt behoorlijk veel over de mentaliteit als werkgever :/. Komt over als een typische KMO-mentaliteit. Laat staan dat je daar de problematiek van een fertiliteitstraject aan koppelt, wtf, geloof mij, niemand komt een fertiliteitstraject heelhuids door zonder behoorlijk sterk in de schoenen te staan . Dat had er helemaal niets mee te maken.

Ik ben niet degene die een fertiliteitstraject erbij heeft gehaald, was jij dat niet? Ik ben daarop verdergegaan.

Je eerste zin vat het al samen. Als iemand je zou vragen of je kinderen hebt zou jij al meteen denken "die persoon vraagt of ik kinderen wil en als ik zeg ja dan vindt die dat ik niet flexibel ben". Hoe geflipt is dat niet dat je al de reden achter een vraag gaat bepalen en er vaak dan nog eens grandioos naast zit? Dat is wat ik bedoel met je geviseerd voelen.

Wederom zeg je dat mensen thuis bespreken wat een nieuwe job kan betekenen voor de gezinssituatie en lijk je te insinueren dat de sollicitant wel zal bepalen of ze zelf de job aankunnen, ook dat... We hebben hier het mooiste voorbeeld rondlopen op BG die geen flauw besef heeft van welke stap hij in zijn carrière moet zetten om zowel zijn professionele maar ook zijn privéleven op rails te krijgen maar volgens jou zou elke sollicitant dat zelf goed genoeg bepalen.

Jouw mentaliteit komt dan weer over als een typische "ik ben freelancer dus ik heb het allemaal gezien en meegemaakt en weet het beter" met een duidelijke minachting voor "de werkgever".

Zwak in je schoenen staan is trouwens niet hetzelfde als zwak zijn. Ook daar, je niet zo geviseerd voelen.

 

[iamhollywood]

Ik ben niet degene die een fertiliteitstraject erbij heeft gehaald, was jij dat niet? Ik ben daarop verdergegaan.

Je eerste zin vat het al samen. Als iemand je zou vragen of je kinderen hebt zou jij al meteen denken "die persoon vraagt of ik kinderen wil en als ik zeg ja dan vindt die dat ik niet flexibel ben". Hoe geflipt is dat niet dat je al de reden achter een vraag gaat bepalen en er vaak dan nog eens grandioos naast zit? Dat is wat ik bedoel met je geviseerd voelen.

Wederom zeg je dat mensen thuis bespreken wat een nieuwe job kan betekenen voor de gezinssituatie en lijk je te insinueren dat de sollicitant wel zal bepalen of ze zelf de job aankunnen, ook dat... We hebben hier het mooiste voorbeeld rondlopen op BG die geen flauw besef heeft van welke stap hij in zijn carrière moet zetten om zowel zijn professionele maar ook zijn privéleven op rails te krijgen maar volgens jou zou elke sollicitant dat zelf goed genoeg bepalen.

Jouw mentaliteit komt dan weer over als een typische "ik ben freelancer dus ik heb het allemaal gezien en meegemaakt en weet het beter" met een duidelijke minachting voor "de werkgever".

Zwak in je schoenen staan is trouwens niet hetzelfde als zwak zijn. Ook daar, je niet zo geviseerd voelen.

Die persoon naar wie jij refereert ventileert hier en laat hier volledig in zijn kaarten kijken. Het zal thuis misschien niet altijd de vrolijkste papa/echtgenoot zijn. Maar heb niet de indruk dat ze op zijn werk ontevreden zijn? Heb evenmin de indruk dat hij zijn targets niet haalt. Ze weten gewoon niet op de werkvloer hoe hij zich echt voelt. Hij bijt ondanks alles wel door en toont loyaliteit. Of het echt gezond is, is iets anders. Maar denk dat we het allemaal eens zijn dat de kinderen hier verre van de basis van het probleem zijn .

 

[Vega]

Die persoon naar wie jij refereert ventileert hier en laat hier volledig in zijn kaarten kijken. Het zal thuis misschien niet altijd de vrolijkste papa/echtgenoot zijn. Maar heb niet de indruk dat ze op zijn werk ontevreden zijn? Heb evenmin de indruk dat hij zijn targets niet haalt. Ze weten gewoon niet op de werkvloer hoe hij zich echt voelt. Hij bijt ondanks alles wel door en toont loyaliteit. Of het echt gezond is, is iets anders. Maar denk dat we het allemaal eens zijn dat de kinderen hier verre van de basis van het probleem zijn .

Inderdaad, waarom zouden de kinderen het probleem zijn?

Lees aub gewoon wat ik schrijf... Je zegt dat mensen zelf wel zullen bepalen of ze een bepaalde (stress)situatie aankunnen en ik geef je een schoolvoorbeeld van iemand die dat niet voor zichzelf kan bepalen. Het gaat er niet over of zijn werkgever tevreden is of dat hij zijn job goed doet gezien we enkel zijn versie horen. Maar die persoon zelf is duidelijk niet baas over zijn eigen situatie.

En daarmee spreek ik uw bewering dus volledig tegen dat iedereen voor zichzelf kan bepalen of ze een (stress)situatie aan kunnen of niet. Dat is dus niet.

Geen flauw idee wat kinderen daarmee te maken hebben.

 

[Verdansk]

Onlangs gesolliciteerd voor een job. Recruiter vroeg of ik een partner en kinderen had omdat de job vereist om veel te reizen en dit moeilijk samengaat. Vacaturetekst vermeld niets over reizen. Mogen ze dit eigenlijk vragen?

Bijzonder dat dit niet in de jobomschrijving staat. Dit is toch redelijk cruciale informatie voor een toekomstige werknemer.

Dit lijkt mij echt een inefficiënte manier van werken, zeker als het doel van dit nog zou zijn om mensen met gezinnen niet te weerhouden.

Ik ben vooral benieuwd waarom je dat wil weten, overweeg je vervolgstappen?