Ik heb gezegd dat hij iets moet doen dat hij graag doet. Waarom jij concludeert dat het enige dat hij graag doet '
niets doen' is, is mij een raadsel.
Hij is 43, veel te jong om nu al na te denken over levenslang op de ziekenkas. Je leeft maar 1 keer. Ik ben er ook van overtuigd dat als hij mijn eerste raad én mijn tweede raad opvolgt, er heel veel zal opgelost worden.
Ongeveer elke job die ik de laatste jaren probeerde was schoonmaak, ofwel van lokalen of wel als huishoudhulp. Meestal was het verveling dat me parte speelde en ook de verplichte uren, waarna de motivatie een duik nam. Werkgevers waren altijd tevreden maar ik ben gewend snel en efficiënt te werken waardoor de frustraties opliepen als ik ergens vier uur moest werken terwijl ik het werk op drie uur gedaan kreeg en vervolgens wat nutteloos werk begon te doen.
Merk ook dat de arbeidsmarkt verandert is. Ben twintig jaar geleden een tijdje uit de bakkerij geweest en gewerkt via interim en toen kon ik bij wijze van spreken 's ochtends enkele interims bezoeken en in de namiddag al telefoon krijgen om ergens een nachtshift te draaien. Heb gemerkt dat het zo niet meer werkt en kennelijk krijgen ze genoeg betere profielen want ik krijg zelf amper respons.
Op dit moment heb ik twee sollicitaties lopen, eentje bij de NMBS om 's nachts treinen schoon te maken, een andere bij een maatwerk bedrijf; ik kijk er wel naar uit, maar ergens knaagt het toch dat het allebei weer lage functies zijn terwijl ik in de bakkerij eigenlijk dikwijls gewerkt heb met personeel onder mij en mijn functie daar best te vergelijken valt met deze van ploegbaas in andere sectoren.
Over de mentale problemen, deze zitten zeker in de weg. Ben al meer dan twintig jaar psychiatrisch patiënt, vandaar ook de toelating om in een maatwerk bedrijf te starten, slik vrij stevige medicatie om me stabiel te houden, maar desondanks zullen er altijd dagen blijven dat ik gewoonweg niet buiten kan komen en me ziek moet melden. Denk niet dat dit goed te begrijpen is voor mensen met een normale mentale gezondheid.
Ik ga even enkel tegen u spreken, want anders ontaard het hier in een discussie en daar heb jij persoonlijk niets aan. Je spreekt over 30 jaar mentale problemen, maar je hebt dus wel gewerkt tot je 40e? Denk dan eens na wat jouw gelukkig heeft gemaakt. Was het die bakkerij? Of iets dat je daarvoor gedaan hebt? Of zou het een totale carrièreswitch kunnen zijn die nog moet gebeuren?
Die laatste doen ENORM veel mensen dus dat is doodnormaal. Echter, je gaat je geluk (zo zeg je zelf) niet vinden in de schoonmaak.
Je zegt dat verveling jou parten speelde op jouw job. In dat geval is werken een veel betere zaak dan thuis zitten. Ik veronderstel dat je je momenteel veel meer verveelt dan wanneer je aan het werk bent. Vergeet niet dat werk een serieuze afleiding kan zijn voor mentale ziektes. Als je al gek wordt van 1u geen werk te hebben op een halve dag, dan ben je nu thuis helemaal gek aan het worden.
Verplichte uren spelen jou parten zeg je. Maar dat is helaas hoe onze wereld draait. De kleinste kinderen moeten om 8u30 op school zijn tot 15u30. En dan is ook zo voor de mensen die werken. Dat heeft meer te maken met afspraken. Stel je voor dat de winkels opendoen wanneer zij daar zin in hebben. Dat komt niet goed.
Nutteloos werk frustreert jou. Wat is dan de meerwaarde van thuis zitten? Dat is toch ook nutteloos?
Wees blij dat sommige bedrijven jou niet aannemen. Dat is gewoon omdat ze nu al weten dat je daar niet lang gaat werken. En als je goed kijkt, moet je toegeven dat ze gelijk hebben. Ik blijf dus bij mijn stelling: doe wat je graag doet. Kan dat niet als werknemer, wordt dan zelfstandige. Je hunkert naar een job met veel verantwoordelijkheid dus dat gaat perfect bij jou passen. Als zelfstandige kan je ook perfect een dag of zelfs een week niet werken. Je zal minder verdienen maar je zegt zelf dat jouw uitkering momenteel bitterweinig is dus ja...
Ondertussen raad ik jou aan om heel veel te sporten.
