(en wat we zeggen kan hard aankomen, maar zoals je in de loop van deze thread al hebt kunnen lezen, is mentaal welzijn vaak een strijd van jaren: jaren om een diagnose te krijgen, jaren om gepaste hulp te vinden, jaren om stabiliteit te vinden tijdens behandeling,...)
Doorheen mijn hulpverlenersgeschiedenis heb ik 1 ding geleerd: je moet jammer genoeg vaak op je strepen staan en hulp een beetje afdwingen.
Niet evident als je worstelt met je mentaal welzijn, maar je moet de hulpverlening echt wat mee proberen te sturen.
Dat is 100% zo, maar tegelijkertijd vind ik dat eigenlijk niet OK. Je bént al ziek en dan moet je nog eens zoveel energie steken in achter dingen aanzitten, je eigen mentale shit proberen helder te krijgen en de zoektocht naar de juiste therapie, psycholoog of psychiater (soms verkopen ze echt zever in pakskses, ik had ooit - voor twee sessies - een Freudiaanse psychiater
).
En dat hangt ook hiermee samen:
Denk dat dit een herkenbaar verhaal is voor veel mensen. Ofwel zit je tijdens je jeugd met een gediagnostiseerd probleem, ofwel creëert men er net één (misbruik, verwaarlozing, trauma door gebeurtenissen,...). Je bent te jong om zelf te erkennen of in te zien dat je in die situatie zit, dus duurt het járen vooraleer de puzzelstukjes eindelijk in hun plaats vallen.
En dat is frustrerend. Al die verspilde tijd, al die jaren die je had kunnen gebruiken om te herstellen of er mee leren om te gaan. Al die jaren verloren levenskwaliteit...
Ik vertelde onlangs tegen een vriendin over mijn vriend zijn ADHD en het vermoeden dat ikzelf autisme heb. Ik vertelde ook dat ik daarmee naar de psychologe was gegaan, en dat ze nogal druk zette op het uitzoeken van dat autismeverhaal omdat dat voor haar de hulpverlening wezenlijk verandert. Ze is mijn traumapsychologe dus ze wil wel weten waar het stukje trauma stopt en eventueel autisme begint (het heeft geen zin om bepaalde stukjes proberen op te lossen als die stukjes door autisme komen).
Die vriendin reageerde eigenlijk heel verbaasd dat ik zélf naar de psychologe stapte met dat vermoeden. Ze vond het raar dat het niet de psycholoog is die daarmee afkomt en snapt ook niet waarom de psycholoog daar al geen vermoeden van had, aangezien de psycholoog ook zei dat er een grote overlap zit (zeker bij kinderen) in hechtingsproblematiek en autisme. Én die vriendin maakte zelfs de link over dat er tegenwoordig zoveel labels aan kinderen worden gegeven en dat ze niet goed weet hoe dat komt, en of het misschien komt door ouders die al half met een diagnose naar een dokter stappen. En dan nog een halfslachtig verhaal dat haar huisarts eens zei dat autisme en ADHD komt door kinderen die op hun 3 maand naar de crèche gestuurd worden en dus niet goed gehecht zijn.
Daar was ik niet zo blij mee, eerlijk gezegd
Dus ja, het is zo dubbel. Je moet het allemaal zelf uitzoeken. Zelfs de soort therapie die het meest geschikt is in jouw situatie. Ik heb trauma's dus cognitieve gedragstherapie haalt maar zoveel uit, je kan je trauma's niet wegdenken. Maar dat moet ik eerst wel zelf opzoeken (artikels lezen en ja, zelfs reddit want er zijn duizenden anderen die mij zijn voorgegaan) voor ik dat weet, en dan kan ik op zoek gaan naar een psychologe die niet standaard met cognitieve gedragstherapie werkt. Mijn vriend had een vermoeden van ADHD, maar in het UZ Gent wilden ze eerst zijn
andere problemen oplossen (en "hij heeft ook al zoveel diagnoses hé"), totaal niet bedenkend dat die andere problemen misschien wel een
gevolg kunnen zijn van mogelijke ADHD. Andere psychiater gezocht die wél meeging in die hypothese en wat blijkt? Sterke vermoedens van ADHD, voorschrift voor Rilatine (na onderzoek en testen op veiligheid voor hem) en hij kan ineens weer hele boeken uitlezen omdat hij zich zo goed kan concentreren. En die klachten die het UZ Gent eerst wou oplossen zijn een pak verbeterd...
En aan de andere kant word je
geshamed omdat je zelf met je eigen verhaal en mogelijke vermoedens naar de huisarts/psycholoog/psychiater stapt want blijkbaar weet die het altijd wel beter en als ze zelf niet met een diagnose afkomen dan ben je één of andere hypochonder of iemand die duidelijk staat te springen om labeltjes.
Echt kotsmoe word ik er van. Dus ja, mac-bc heeft groot gelijk dat zijn huisarts niet moet reageren met "stress? dan moet je wat meer ontspannen hé!" Voor het duidelijk was dat mijn vriend een paniekstoornis had, heeft zijn huisarts hem jaren gepapt met 'stress' en is er ook jaren niets wezenlijk aangepakt behalve thuisgezet worden.
"). Ik heb zelfs 11 maand in een psychologisch dagcentrum gezeten en niemand die ooit écht met mij rond die trauma's gewerkt heeft. Da's toch gewoon superraar? Die kenden allemaal dat verhaal.
).
