Mentaal Welzijn

[ikbenben]

Mijn vrouw heeft de diagnose gekregen via https://itoswetteren.be/
Ze heeft de nodige verslagen en attesten meegekregen, het is nu in principe de kwestie van een psychiater vast te krijgen binnen aanvaardbare termijn.

 

[mac-bc]

Ik heb sinds 12u vanmiddag af en toe een drukkende pijn op de borst en het gaat precies niet over. Beetje creepy bij momenten, alsof ik naar adem moet happen. Soms voel ik het bij in- en uitademen, maar soms ook door een bepaalde beweging te maken. Iemand die dit herkend?
Ik denk dat de langdurige stress vanuit verschillende hoeken (eigen verbouwingen, verbouwing buren, baby die slecht slaapt, daardoor vaak heftige ruzies met mijn vrouw, ouders zijn recent gescheiden, nieuwe stressvolle job, ...) en het chronisch slaaptekort beginnen doorwegen.

Ik ga toch maar eens naar de dokter morgen.

 

[Mulan]

Ik heb sinds 12u vanmiddag af en toe een drukkende pijn op de borst en het gaat precies niet over. Beetje creepy bij momenten, alsof ik naar adem moet happen. Soms voel ik het bij in- en uitademen, maar soms ook door een bepaalde beweging te maken. Iemand die dit herkend?
Ik denk dat de langdurige stress vanuit verschillende hoeken (eigen verbouwingen, verbouwing buren, baby die slecht slaapt, daardoor vaak heftige ruzies met mijn vrouw, ouders zijn recent gescheiden, nieuwe stressvolle job, ...) en het chronisch slaaptekort beginnen doorwegen.

Ik ga toch maar eens naar de dokter morgen.

Klinkt als een paniekaanval, maar idd, medisch laten onderzoeken!

Edit: chronische hyperventilatie kan ook, blijft vaak onopgemerkt!

Chronische hyperventilatie: Chronische hyperventilatie: Symptomen

Al lang aan het tobben met onverklaarbare klachten? Er zijn meer dan 100 symptomen die kunnen duiden op chronische hyperventilatie.

mens-en-gezondheid.infonu.nl

 

[mac-bc]

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

 

[Inv]

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

Als je weet wat de oorzaak is, wat denk je zelf dat er moet veranderen in je leven?
Uw lichaam is alarmsignalen aan het sturen dat het teveel is, ik zou daar toch naar luisteren. Het is makkelijk om de schuld bij een huisdokter te leggen maar alleen jij hebt uw eigen acties in de hand hé.

 

[zarathustra]

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

Maar uiteindelijk is het toch ook correct. Ofwel leer je omgaan met de stress ofwel verminder je de stress. En in uw lijst lijkt de job me het enige waar je echt iets aan kan doen. Dus mss de verwachtingen wat bijstellen? Ik weet dat het van velen soms lijkt ( hier op het forum ook) alsof je alles kan hebben maar meestal ken je het hele verhaal niet en het is niet omdat iemand anders iets kan dat iedereen dat moet doen.

 

[Mulan]

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

Je hebt 1 specifiek medisch probleem aangekaart, hij heeft een diagnose gesteld en behandeling voorgeschreven.
Daarnaast heeft hij het ook gehad over de vermoedelijke oorzaak.

Ik snap je frustratie absoluut, je wil een oplossing, geen behandeling van 1 symptoom. Maar daar is die specifieke arts blijkbaar niet geschikt voor.
Voor aanhoudende stress bestaat er geen medicatie helaas.
Er is wél een behandeling/oplossing mogelijk: extra hulp zoeken vb bij een psychotherapeut. En als je huisarts daar niets over gezegd heeft, is dat absoluut zonde!
Maar wat kan JIJ zelf doen?
Wat had je liever gehoord van de arts, dat ook realistisch is?

Als je voelt dat het je allemaal te veel is én je een break nodig hebt, kan je dat namelijk ook zelf aankaarten bij een arts. En de meeste zullen zeggen: "Goed. Ik zet je 2 weken thuis. Wat ga je doen in die 2 weken? Wat is het effect van die break volgens jou en wat zal je ondernemen om wat meer stabiliteit te kunnen vinden in je leven?"

 

[Mulan]

(en wat we zeggen kan hard aankomen, maar zoals je in de loop van deze thread al hebt kunnen lezen, is mentaal welzijn vaak een strijd van jaren: jaren om een diagnose te krijgen, jaren om gepaste hulp te vinden, jaren om stabiliteit te vinden tijdens behandeling,...)

 

[mac-bc]

De gezondheid van de patiënt zou toch ook een psycho-sociaal gegeven moeten zijn, zeker als je naar de huisarts gaat. Maar dat werd echt afgeblokt.

Blijkbaar moet je eerst volledig crashen voor je serieus genomen wordt. En dan moet je plots maandenlang thuis zitten en er moeilijk terug bovenop geraken. Terwijl je toch ook een korte time-out kan voorschrijven, en in onderling overleg maatregelen kan nemen. Zou mij ook helpen om bij mijn werkgever bijvoorbeeld een 4/5 aan te vragen, wat in veel sectoren nog lang niet zo evident is.

Maar goed, ik snap ook wel dat er veel profiteurs rondlopen die dergelijke time-outs zouden misbruiken.

Ach, op korte termijn dan maar voortploeteren. Op middellange termijn 4/5 aanvragen en hopen dat ik niet crash ondertussen.

 

[ikbenben]

Blijkbaar moet je eerst volledig crashen voor je serieus genomen wordt.

Dat gevoel heb ik ook. Zo werkt het systeem nu eenmaal spijtig genoeg.
Bv als je op het randje van een depressie of burnout zit gaan ze je niet thuis zetten. Je moet eerst effectief "naar de kl*te" zijn en DAN pas wordt er ingegrepen, als het te laat is.

 

[AndriesVanWesele]

De gezondheid van de patiënt zou toch ook een psycho-sociaal gegeven moeten zijn, zeker als je naar de huisarts gaat. Maar dat werd echt afgeblokt.

Blijkbaar moet je eerst volledig crashen voor je serieus genomen wordt. En dan moet je plots maandenlang thuis zitten en er moeilijk terug bovenop geraken. Terwijl je toch ook een korte time-out kan voorschrijven, en in onderling overleg maatregelen kan nemen. Zou mij ook helpen om bij mijn werkgever bijvoorbeeld een 4/5 aan te vragen, wat in veel sectoren nog lang niet zo evident is.

Maar goed, ik snap ook wel dat er veel profiteurs rondlopen die dergelijke time-outs zouden misbruiken.

Ach, op korte termijn dan maar voortploeteren. Op middellange termijn 4/5 aanvragen en hopen dat ik niet crash ondertussen.

Ik heb het hier al eens ergens gezegd maar als je aanvoelt dat er niet genoeg naar het psychosociale gekeken wordt: probeer eens een jongere (of gewoon een andere) huisarts. Een huisarts die niet luistert of doorvraagt naar psychologische/sociale moeilijkheden (zeker als je zelf zegt dat je stress hebt), is gewoon geen goede huisarts.

Tegenwoordig worden studenten gnk gebombardeerd met zaken als ‘biopsychosociaal model’, ‘psychologische gespreksvoering’, … dus als je een jonge huisarts hebt en die doet hier niets mee, dan is hij gewoon van slechte wil. Het is ook echt niet verboden om iemand een paar dagen thuis te zetten zonder dat die een zware depressie moet hebben. Een vaste huisarts hebben is hier wel handig voor, als je elke keer naar een andere gaat, dan hebben ze al sneller het idee van ‘die wilt gewoon een paar dagen congé’. Een vaste huisarts die u beter kent, zal zo niet denken en zal meer begaan zijn met uw situatie.

 

[RidderBauknecht]

De gezondheid van de patiënt zou toch ook een psycho-sociaal gegeven moeten zijn, zeker als je naar de huisarts gaat. Maar dat werd echt afgeblokt.

Blijkbaar moet je eerst volledig crashen voor je serieus genomen wordt. En dan moet je plots maandenlang thuis zitten en er moeilijk terug bovenop geraken. Terwijl je toch ook een korte time-out kan voorschrijven, en in onderling overleg maatregelen kan nemen. Zou mij ook helpen om bij mijn werkgever bijvoorbeeld een 4/5 aan te vragen, wat in veel sectoren nog lang niet zo evident is.

Maar goed, ik snap ook wel dat er veel profiteurs rondlopen die dergelijke time-outs zouden misbruiken.

Ach, op korte termijn dan maar voortploeteren. Op middellange termijn 4/5 aanvragen en hopen dat ik niet crash ondertussen.

Edit: ik zie net dat ik ongeveer hetzelfde heb gepost op exact hetzelfde moment als AndriesVanWesele, maar ik laat het maar staan. Zie het als bevestiging van wat hij zegt.

Als jij bij je huisdokter echt duidelijk hebt aangegeven dat je een break nodig hebt en die wilde daar echt niks van horen dan moet je misschien wel eens een andere zoeken, want dat vind ik een grove fout. Bij de meeste deftige huisdokters kan je echt wel een week of twee thuisgeschreven worden met stressklachten/beginnende burnout klachten hoor. Nu niet als je bij een of andere willekeurige arts binnenvalt en je zegt 'hallo ik ben moe schrijf me eens een maand thuis' (dat is karikaturaal gesteld, maar je snapt wat ik bedoel) maar huisdokters kennen hun patiënten doorgaans wel en dan kunnen die daar op inspelen. Natuurlijk kan die wel jouw werkgever niet verplichten om je op 4/5de te zetten.

Betreffende dat 'niks geholpen': dat is spijtig genoeg de realiteit. Een huisdokter kan mensen niet verplichten om eens op vakantie te gaan, of om het werk eens even te laten liggen, of om de pasgeboren baby misschien eens een nachtje naar de grootouders (of andere vertrouwde opvang) te sturen, of ... Je kan, zoals Mulan zegt, een therapeut zoeken, en die gaan je daar gerichter in helpen (echt meerdere sessies spenderen aan het hoe en het waarom iemand naar een burnout aan het gaan is, is doorgaans niet de taak van een huisarts) maar ook die kunnen je natuurlijk geen pasklare oplossing bieden.

Dat gezegd zijnde: als jij echt duidelijk hebt aangegeven dat het niet meer gaat, en dat het werk daar een grote factor bij is, dan is jouw huisarts vind ik wel in fout door niet op zijn minst voor te stellen om je een weekje ziek te schrijven. Ik weet niet hoe oud jouw huisarts is, maar spijtig genoeg zit er bij veel van die huisartsen van de oude stempel nog wel het idee dat het allemaal zo erg niet is, terwijl het net enorm stresserende tijden zijn (pandemie, groeiende ongelijkheid, duurder leven, ...).

 

[Deleted member 95]

Even lichtjes off-topic over "huisdokters kennen hun patiënten wel". Is dat echt zo?

Ik heb mijn huisdokter de afgelopen twee jaar nu wel een keer of drie gezien, waarvan twee keer voor een PCR-test, maar voordien heb ik die 6 jaar niet nodig gehad. Ik heb eerlijk gezegd echt geen flauw idee hoe die zou reageren als ik zou binnen wandelen met stressklachten en de enige reden dat hij mijn huisarts is, is omdat hij dicht in de buurt zit. Objectief bekeken kan die dan wel zien dat het de eerste keer ooit zou zijn dat ik zou vragen om thuis geschreven te worden, maar is dat hetzelfde als uw patiënten "kennen"?

 

[Avondland]

Even lichtjes off-topic over "huisdokters kennen hun patiënten wel". Is dat echt zo?

Ik heb mijn huisdokter de afgelopen twee jaar nu wel een keer of drie gezien, waarvan twee keer voor een PCR-test, maar voordien heb ik die 6 jaar niet nodig gehad. Ik heb eerlijk gezegd echt geen flauw idee hoe die zou reageren als ik zou binnen wandelen met stressklachten en de enige reden dat hij mijn huisarts is, is omdat hij dicht in de buurt zit. Objectief bekeken kan die dan wel zien dat het de eerste keer ooit zou zijn dat ik zou vragen om thuis geschreven te worden, maar is dat hetzelfde als uw patiënten "kennen"?

Idem hier. Toen ik vijf jaar lang in Antwerpen woonde ging ik zelfs niet naar de dokter. Als ik nergens last van heb, heb ik daar niets te zoeken denk ik. Sinds 2019 woon ik in Mol en ik zie mijn huisdokter iets vaker maar dat heeft met mijn dochter te maken die nog jong is. Voor mezelf ook wel enkele keren, maar ook omdat er effectief iets was (goedaardig gezwel aan oor). Maar ik kan niet zeggen dat die dokter me goed kent.

 

[C11]

Doorheen mijn hulpverlenersgeschiedenis heb ik 1 ding geleerd: je moet jammer genoeg vaak op je strepen staan en hulp een beetje afdwingen.
Niet evident als je worstelt met je mentaal welzijn, maar je moet de hulpverlening echt wat mee proberen te sturen. Niet subtiel laten vallen bij de huisarts dat je misschien wat tijd thuis nodig hebt, maar met een concreet plan komen dat je nu 2 weken ziekte wil om in die tijd te rusten, een therapeut te zoeken, ... en duidelijk laten merken dat je vreest dat het enkel maar ernstiger zal worden indien je moet blijven doorwerken.

Ik zou persoonlijk gewoon een nieuwe afspraak maken en laten horen dat je je niet echt geholpen voelde en het echte probleem wil aanpakken ipv het lichamelijk verschijnsel.

 

[RidderBauknecht]

Even lichtjes off-topic over "huisdokters kennen hun patiënten wel". Is dat echt zo?

Ik heb mijn huisdokter de afgelopen twee jaar nu wel een keer of drie gezien, waarvan twee keer voor een PCR-test, maar voordien heb ik die 6 jaar niet nodig gehad. Ik heb eerlijk gezegd echt geen flauw idee hoe die zou reageren als ik zou binnen wandelen met stressklachten en de enige reden dat hij mijn huisarts is, is omdat hij dicht in de buurt zit. Objectief bekeken kan die dan wel zien dat het de eerste keer ooit zou zijn dat ik zou vragen om thuis geschreven te worden, maar is dat hetzelfde als uw patiënten "kennen"?

Tja, kennen is misschien een fout woord. Maar zoals je daar op het einde zegt, je huisdokter kan dan wel zien dat je waarschijnlijk geen profiteur bent of professionele thuiszitter, bijvoorbeeld. Met 'kennen' bedoel ik dus niet dat die de namen van je huisdieren weten, maar wel dat bij een huisdokter waar je al jaren 'komt' (of die toch al jaren je behandelend arts is) komen vragen om even thuis te mogen blijven iets anders is dan bijvoorbeeld ergens bij een huisartsenwachtpost binnen vallen en droogweg zeggen 'ik heb stress, zet me thuis.'

De meeste jongere huisartsen doen ook wel echt hun best om op zijn minst eens heel summier een gesprekje aan te gaan over hoe het gaat. Er ligt tegenwoordig veel meer focus op het mentale dan vroeger. Dan zijn er natuurlijk altijd die langskomen en gewoon 'ja goed' antwoorden op die aanleiding tot een gesprekje, maar dat is hun recht natuurlijk. Voorts moet je ook niet heel het leven van je patiënt kennen om die te kunnen inschatten. Je weet relatief snel of iemand eerder een 'overdrijver' (dat is veel te kort door de bocht natuurlijk; je mag nooit klachten negeren) is of eerder zo'n type dat enkel naar de dokter zal gaan wanneer het bloed uit hun slagader spuit (en zelfs dan nog zal zeggen dat 'het allemaal zo erg niet is) bijvoorbeeld.

Nu goed, een goede arts zal, ongeacht de leeftijd, een noodkreet of tekenen van beginnende burnout/depressie/... niet negeren, ook niet als dat van iemand komt die in een huisartsenwachtpost binnenvalt.

 

[Rana0306]

Een groot stuk moet je ook zelf doen en kan niemand anders voor jou doen: grenzen aangeven, zelfzorg, de lat lager leggen, eventueel met de hulp van een therapeut om jezelf beter te leren kennen en voorgaande zaken aan te leren.
Een huisarts kan je twee weken thuis schrijven, maar dat is vaak om even acuut in te grijpen en rust te geven. Als je niet structureel dingen verandert, zullen die twee weken meestal niet veel doen.

Als de stress blijft aanhouden en je nood hebt aan een break, zou ik aanraden om nog eens terug te gaan en heel duidelijk aan te geven hoe je je voelt. Maar ondertussen kun je misschien ook even stilstaan bij wat er moet gebeuren na de break. 4/5de aanvragen lijkt me bijvoorbeeld een goede stap.

 

[Karton]

Ik heb sinds 12u vanmiddag af en toe een drukkende pijn op de borst en het gaat precies niet over. Beetje creepy bij momenten, alsof ik naar adem moet happen. Soms voel ik het bij in- en uitademen, maar soms ook door een bepaalde beweging te maken. Iemand die dit herkend?
Ik denk dat de langdurige stress vanuit verschillende hoeken (eigen verbouwingen, verbouwing buren, baby die slecht slaapt, daardoor vaak heftige ruzies met mijn vrouw, ouders zijn recent gescheiden, nieuwe stressvolle job, ...) en het chronisch slaaptekort beginnen doorwegen.

Ik ga toch maar eens naar de dokter morgen.

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

Je weet wat de oorzaak is van je klachten, nl. stress. Stress is een serieuze ziekteverwekker die veel fysieke klachten kan geven. Die klachten gaan niet verdwijnen via medicatie, de oorzaak is je stressniveau en zolang dat er is zullen de fysieke klachten enkel maar erger worden. Er bestaan geen pillen tegen stress dus je weet wat je moet doen: je moet je eigen stressniveaus verminderen en dat gaan enkel maar lukken door structurele aanpassingen te doen in je leven. Als je te veel ruzie maakt met je vrouw en dat weegt, dan moet je ofwel een serieus gesprek hebben met haar dat je terug samen door een deur kunt, meer tijd apart doorbrengen of de relatie stopzetten. Als de verbouwingen doorwegen, kijk dan of je vrede kan nemen met een tijdelijk half afgewerkt huis en/of het allemaal doen met wat minder zelfopgelegde druk. Je ouders zijn recent gescheiden, da's kut, maar heeft dat impact op je stressniveau? Nieuwe stressvolle job: praat erover met je baas, misschien kan je andere taken krijgen, wat minder werk of flexibeler om gaan met deadlines of werkuren - en zorg dat je na je werk niet meer bereikbaar bent. Of zoek een andere job. Het is maar door aanpassingen te maken in je leven dat de klachten gaan verdwijnen. Als je dat niet doet en blijft doen wat je nu doet gaat je stressniveau niet veranderen en gaan je klachten dus ook niet verdwijnen (integendeel: het gaat erger worden).

Toen ik student was had ik tijdens mijn laatste jaar chronische spanningshoofdpijn van de stress. Ik had non-stop 24/24 hoofdpijn. Daar bestaan geen pillen voor. Het duurt een tijdje tegen dat je fysieke klachten krijgt van de stress en bij vermindering van de stress gaan die klachten nog een tijdje blijven doorgaan. Maar uiteindelijk gaan ze verdwijnen. Dat kan enkel via een aanpassing in levensstijl en/of mindset. Uw huisarts geeft u nu iets tegen de fysieke klachten, maar de echte oplossing heb je in eigen handen.

 

[Wilto]

Even lichtjes off-topic over "huisdokters kennen hun patiënten wel". Is dat echt zo?

Ik heb mijn huisdokter de afgelopen twee jaar nu wel een keer of drie gezien, waarvan twee keer voor een PCR-test, maar voordien heb ik die 6 jaar niet nodig gehad. Ik heb eerlijk gezegd echt geen flauw idee hoe die zou reageren als ik zou binnen wandelen met stressklachten en de enige reden dat hij mijn huisarts is, is omdat hij dicht in de buurt zit. Objectief bekeken kan die dan wel zien dat het de eerste keer ooit zou zijn dat ik zou vragen om thuis geschreven te worden, maar is dat hetzelfde als uw patiënten "kennen"?

Ik ga even verder off topic: Ik doe ieder jaar een bloedcontrole via mijn huisdokter. Zo wordt mijn cholesterol, ijzerwaarden enzovoort enzoverder ieder jaar getest. Soms komt daar effectief ook iets uit. Beter voorkomen dan genezen. Net zoals je jaarlijks op controle gaat bij de tandarts.
En zo blijf je ook contact houden met je huisdokter.

 

[Pieterjan94]

Diagnose: overmatige productie van maagzuur door stress.
Oplossing: hier wat Pantomed.

Ik: "Maar de achterliggende oorzaak is toch die langdurige stress?"
Dokter: "Ja, je zal toch wat de ontspanning moeten opzoeken hoor. Anders nog vragen? Neen? Ok, thanks, bye."
En voor ik het wist stond ik terug op straat.

Voortploeteren dus, met wat lapmiddeltjes. En weer een uur die van mijn reguliere werktijd gaat waardoor ik 's avonds terug moet overwerken, waardoor de achterliggende oorzaak nog erger wordt.

Is vervelend, en ik snap dat je misschien niet de energie had om te zeggen waar het op stond. Als je het gevoel hebt een briefje nodig te hebben om een maand thuis te kunnen zitten om te rusten - dan moet je dat gewoon aangeven. De dokter zal niet oordelen, wel luisteren.

Voor de rest, wat de Snake zegt! Alles komt goed Mac, relax