Je gebruikt een verouderde webbrowser. Het kan mogelijk deze of andere websites niet correct weergeven. Het is raadzaam om je webbrowser te upgraden of een browser zoals Microsoft Edge of Google Chrome te gebruiken.
Twee jaar geleden ben ik ook eens in die situatie terecht gekomen.
Twee weken lang dat ik nauwelijks geslapen heb, iedere keer als ik ging liggen kreeg ik paniek, ik wou zo hard in slaap vallen dat het natuurlijk niet lukte en ik terug wakkerder werd van in bed te liggen. Soms op 2-3 dagen maar een uurtje of 2-3 geslapen.
Dat was bij mij wel toen net na een traumatische gebeurtenis. Ik heb toen ook alles geprobeerd dat jij hier zegt, exact hetzelfde. Door dat dit twee weken aanhield was ik echt wel een wrak, mentaal en fysiek.
De dokter heeft me toen eerst Temesta voorgeschreven om de cyclus eens te doorbreken, maar zelfs dat hielp niet en ik bleef de ganse nacht wakker. Dan een week later toen ik echt op een breekpunt zat en ik er 100% van overtuigd was dat ik nooit van mijn leven meer ging slapen heeft de dokter Mirtazepine voorgeschreven (anti depressiva die heel slaperig werkt).
Dat heeft wel zijn werk gedaan en ik ben terug kunnen slapen. Het inslapen bleef een moeilijk moment, omdat ik echt bang was om te 'slapen' (en vooral dus niet te kunnen slapen), maar dat is vrij snel over gegaan.
Het probleem nu natuurlijk is dat we twee jaar later zijn, mijn slaap terug genormaliseerd is, maar dat ik nog steeds vast hang aan die pillen. Vanaf volgende maand start ik nu met een programma om dat af te bouwen.
Ik weet nu niet of mijn verhaal je zal helpen of niet, maar ik wil gewoon inderdaad even zeggen dat goed slapen ondergewaardeerd wordt door velen. Het is niet iedereen gegund. Ik heb van die periode echt een trauma opgelopen, je voelt je zo slecht en machteloos als je lichaam niet slaapt.
Bedankt voor uw reactie.
De dokter aan de telefoon toonde weinig interesse of empathie en bleef me continue onderbreken van zodra ik "anxiety" dropte. Heeft me gelijk Trittico XR voorgeschreven, wat een anti-depressiva en anti-anxiety medicijn is met Trazodone.
Volgens Chatgpt weinig tot geen gevaar om afhankelijk of verslaafd te worden aan dit soort medicijn, maar het duurt wel 2-4 weken om echt effect te hebben, en de eerste paar dagen heb je precies meer last van bijwerkingen. Dus geen idee wat te denken.
Bedankt voor uw reactie.
De dokter aan de telefoon toonde weinig interesse of empathie en bleef me continue onderbreken van zodra ik "anxiety" dropte. Heeft me gelijk Trittico XR voorgeschreven, wat een anti-depressiva en anti-anxiety medicijn is met Trazodone.
Volgens Chatgpt weinig tot geen gevaar om afhankelijk of verslaafd te worden aan dit soort medicijn, maar het duurt wel 2-4 weken om echt effect te hebben, en de eerste paar dagen heb je precies meer last van bijwerkingen. Dus geen idee wat te denken.
Ik ben natuurlijk geen dokter, dus lees alles wat ik zeg met dat in het achterhoofd
Maar voor zover ik weet staat dat bij veel (of alle?) anti-depressiva dat het een aantal weken nodig heeft om effect te hebben, en dat er een kans is dat je je eerst even slechter gaat voelen, voor er beterschap is.
Bij dat van mij stond dat er ook, maar ik heb toch vrij snel verbetering gevoeld!
Over dat afhankelijk worden, ik denk wel dat het bij dit soort medicatie aangewezen is om steeds te stoppen of afbouwen in overleg met een dokter. Het kan zijn inderdaad dat er geen afhankelijkheid is, maar toch even checken met iemand die geen AI is
Ik ben natuurlijk geen dokter, dus lees alles wat ik zeg met dat in het achterhoofd
Maar voor zover ik weet staat dat bij veel (of alle?) anti-depressiva dat het een aantal weken nodig heeft om effect te hebben, en dat er een kans is dat je je eerst even slechter gaat voelen, voor er beterschap is.
Bij dat van mij stond dat er ook, maar ik heb toch vrij snel verbetering gevoeld!
Over dat afhankelijk worden, ik denk wel dat het bij dit soort medicatie aangewezen is om steeds te stoppen of afbouwen in overleg met een dokter. Het kan zijn inderdaad dat er geen afhankelijkheid is, maar toch even checken met iemand die geen AI is
Ja die vrees had ik ook wel terwijl ik het aan het typen was
Maar de finale boodschap is dat het bij mij ook voorbij is gegaan, en dat dus bij jou ook zo zal zijn!
Weer gans de nacht wakker gelegen ondanks magnesiumpil, kamillethee, 5 mg melatonine pil, ademhalingstechnieken, etc.
Geen TV/PC 2 uur voor het slapen gaan, geen caffeine doorheen de dag, na paar uur 's nachts wakker liggen ook gewoon uurtje gaan studeren om zo te kalmeren, het helpt allemaal niks.
Dat is nu 3x laatste 7 dagen dat ik niet in slaap kan vallen, waar het voordien 1x per week was. Wordt precies gewoon erger. Ik ben duidelijk moe, wil slapen, maar vanaf dat ik ga liggen, krijg ik hartkloppingen en word ik nerveus. En ik weet dat het compleet irrationeel is, maar ik blijf er maar last van hebben.
Grootste gevolg is op het werk weinig productief kunnen zijn, en dat mijn familie van mij en de wagen afhankelijk is, en met zo'n gebrek aan slaap de baan op, is niet altijd even goed.
Vanavond afspraak bij gewone dokter, benieuwd of die iets gaat voorschrijven. 't Is telefonische afspraak, dus betwijfel het eerlijk gezegd.
Bedankt voor uw reactie.
De dokter aan de telefoon toonde weinig interesse of empathie en bleef me continue onderbreken van zodra ik "anxiety" dropte. Heeft me gelijk Trittico XR voorgeschreven, wat een anti-depressiva en anti-anxiety medicijn is met Trazodone.
Volgens Chatgpt weinig tot geen gevaar om afhankelijk of verslaafd te worden aan dit soort medicijn, maar het duurt wel 2-4 weken om echt effect te hebben, en de eerste paar dagen heb je precies meer last van bijwerkingen. Dus geen idee wat te denken.
Ik heb altijd al problemen gehad om in te slapen. Om één of andere reden begint mijn denkmolen overuren te kloppen. Enkele jaren geleden heeft dat zijn hoogtepunt bereikt omwille van de kinderen, die beide heel slechte slapers waren. Als ik eindelijk kon slapen werd ik zonder reden wakker met hartkloppingen en hoorde ik een baby huilen terwijl het muisstil was in huis.
Uiteindelijk naar de dokter geweest en die schreef me Trazodone voor. Een anti-depressiva waarvan ik 1/4 van een pilletje moest nemen om in te slapen. Het zou niet verslavend zijn en ik kan stoppen wanneer ik wil. Niet zoals een slaappil dus. Tevens is 1/4 van een pil ook niet genoeg om mensen met een effectieve depressie te helpen.
Ik gebruik dat nu al een jaar of 3. Kom er van tot rust en het zorgt er ook voor dat ik doorslaap. Geen side effects.
Wel moet ik erbij vertellen dat ik 2 maanden geleden wou stoppen ermee. Maar na 3 heel slechte nachten terug naar de dokter geweest. Blijkt dat er wel degelijk ontwenningsverschijnselen kunnen optreden zoals, I kid you not, slapeloosheid. Ook rusteloze benen e.d. Die kunnen tot 4 weken duren. Ik heb dan beslist om ze gewoon te blijven doornemen. Misschien ooit eens in de zomer op vakantie stoppen ermee ofzo, maar er is geen haast bij. Ik ben er goed mee, enkel vind ik het idee dat ik er afhankelijk van ben om te kunnen slapen wat lastig. Maar een goede nachtrust boven alles.
Ik heb altijd al problemen gehad om in te slapen. Om één of andere reden begint mijn denkmolen overuren te kloppen. Enkele jaren geleden heeft dat zijn hoogtepunt bereikt omwille van de kinderen, die beide heel slechte slapers waren. Als ik eindelijk kon slapen werd ik zonder reden wakker met hartkloppingen en hoorde ik een baby huilen terwijl het muisstil was in huis.
Uiteindelijk naar de dokter geweest en die schreef me Trazodone voor. Een anti-depressiva waarvan ik 1/4 van een pilletje moest nemen om in te slapen. Het zou niet verslavend zijn en ik kan stoppen wanneer ik wil. Niet zoals een slaappil dus. Tevens is 1/4 van een pil ook niet genoeg om mensen met een effectieve depressie te helpen.
Ik gebruik dat nu al een jaar of 3. Kom er van tot rust en het zorgt er ook voor dat ik doorslaap. Geen side effects.
Wel moet ik erbij vertellen dat ik 2 maanden geleden wou stoppen ermee. Maar na 3 heel slechte nachten terug naar de dokter geweest. Blijkt dat er wel degelijk ontwenningsverschijnselen kunnen optreden zoals, I kid you not, slapeloosheid. Ook rusteloze benen e.d. Die kunnen tot 4 weken duren. Ik heb dan beslist om ze gewoon te blijven doornemen. Misschien ooit eens in de zomer op vakantie stoppen ermee ofzo, maar er is geen haast bij. Ik ben er goed mee, enkel vind ik het idee dat ik er afhankelijk van ben om te kunnen slapen wat lastig. Maar een goede nachtrust boven alles.
Bedankt voor de reactie, dat is goed om te horen. Mij werd een halve pil voorgeschreven en na 10 dagen de volledige pil moest er geen verbetering merkbaar zijn. Heb het gisteren nog niet ingenomen wegens de onzekerheid, maar wegens de vermoeidheid van de nacht ervoor, toch ~5 uurtjes kunnen slapen.
Ik ga het nog een paar nachten geven, omdat jouw laatste alinea me een klein beetje afschrikt. Ik heb van mezelf gemerkt dat ik enerzijds schrik heb om afhankelijk te zijn van medicijnen, en anderzijds durf ik dingen soms wat groter te maken dan ze zijn. Paar slapeloze nachten lijkt me initieel niet het grote drama. Jammer dat ik dat mijn lichaam niet wijsgemaakt krijg in de avond wanneer ik in bed lig en die anxiety ervaar...
Ik heb altijd al problemen gehad om in te slapen. Om één of andere reden begint mijn denkmolen overuren te kloppen. Enkele jaren geleden heeft dat zijn hoogtepunt bereikt omwille van de kinderen, die beide heel slechte slapers waren. Als ik eindelijk kon slapen werd ik zonder reden wakker met hartkloppingen en hoorde ik een baby huilen terwijl het muisstil was in huis.
Uiteindelijk naar de dokter geweest en die schreef me Trazodone voor. Een anti-depressiva waarvan ik 1/4 van een pilletje moest nemen om in te slapen. Het zou niet verslavend zijn en ik kan stoppen wanneer ik wil. Niet zoals een slaappil dus. Tevens is 1/4 van een pil ook niet genoeg om mensen met een effectieve depressie te helpen.
Ik gebruik dat nu al een jaar of 3. Kom er van tot rust en het zorgt er ook voor dat ik doorslaap. Geen side effects.
Wel moet ik erbij vertellen dat ik 2 maanden geleden wou stoppen ermee. Maar na 3 heel slechte nachten terug naar de dokter geweest. Blijkt dat er wel degelijk ontwenningsverschijnselen kunnen optreden zoals, I kid you not, slapeloosheid. Ook rusteloze benen e.d. Die kunnen tot 4 weken duren. Ik heb dan beslist om ze gewoon te blijven doornemen. Misschien ooit eens in de zomer op vakantie stoppen ermee ofzo, maar er is geen haast bij. Ik ben er goed mee, enkel vind ik het idee dat ik er afhankelijk van ben om te kunnen slapen wat lastig. Maar een goede nachtrust boven alles.
Ben je dan effectief cold turkey gestopt met die Trazodone? Kan ik me wel voorstellen dat je slecht slaapt, je hersenen zijn die stof 3 jaar gewend geweest
Ik ga nu na 2,5 jaar beginnen aan een traject waarbij mijn eerste stap een afbouw is van 15%. Ik ben niet gehaast om er vanaf te geraken, dus ik ga het stap per stap doen om de ontwenning zo geleidelijk mogelijk te laten gaan.
Ik heb vandaag de officiële diagnose van ADHD-I (het vroegere ADD) gekregen als 20'er.
Merkte vroeger al dat ik snel afgeleid was, sommige zaken heel snel vergat en altijd al een voorliefde voor zaken uitstellen had. Maar de bel is bij mij en mijn omgeving nooit gaan ringen want ik was nooit hyperactief en presteerde op school/academisch goed. Nu ik eraan terugdenk wel een aantal keer in aanraking gekomen met het CLB voor spijbelen en opstandig gedrag richting leerkrachten, wat wellicht ook een gevolg van het onderliggend probleem was.
Maar sinds ik ben beginnen werken +/- 2 jaar geleden gemerkt dat ik op hoe langer hoe meer dagen echt moeite heb om aan het werk te beginnen en de motivatie ontbreekt om taken af te werken. Dat uitstelgedrag had ik vroeger ook al, maar vroeger dacht ik gewoon dat ik inherent lui was en had ik ook de mogelijkheid om veel zaken uit te stellen.
Voel me ook al enkele maanden redelijk 'uitgeblust' ook al werk ik 4/5e, heb ik fijne collega's, interesseert het werk me en heb ik echt niks van stress. Heb tijdens covid toen ik nog student was ook al eens milde depressieve klachten gehad en dan antidepressiva geprobeerd die toch wel enigszins hielpen, maar niet echt wauw wauw.
Huisarts had vermoedens van ADHD en heeft me dan doorverwezen naar zo'n multidisciplinair centrum waar ik erg snel bij kon zonder afgezopen te worden, en inderdaad: de diagnose is tamelijk snel gesteld.
Nu is de vraag natuurlijk: what's next. De psychiater was nogal tamelijk 'snel' met het willen voorschrijven van methylfenidaat, maar ik voel me toch niet zo erg comfortabel om al meteen een (verslavende) amfetamine te gebruiken met toch heel wat bijwerkingen. Voel ook niet dat ik het elke dag nodig heb, want als ik niet moet werken of op vakantie ben, dan is er geen enkel probleem. Een andere mogelijkheid is een non-stimulant, maar die werken precies toch niet zo goed?
Therapie heb ik geen interesse in. Mijn probleem is weinig dopamine, en ik probeer sowieso al gezond te leven zonder excessen. Doe ook al mindfulness sinds een aantal jaar, wat me op sommige momenten wel echt zeer goed helpt, maar bon.
Nog mensen die pas op volwassen leeftijd de diagnose kregen?
Buiten dat in contact komen met het CLB klinkt dit wel "akelig" bekend . Ik weet alleen niet of ik zelf echt nood heb aan een diagnose, al zit dat uitstelgedrag mij soms wel dwars, zowel privé als op mijn werk.
Bedankt voor de reactie, dat is goed om te horen. Mij werd een halve pil voorgeschreven en na 10 dagen de volledige pil moest er geen verbetering merkbaar zijn. Heb het gisteren nog niet ingenomen wegens de onzekerheid, maar wegens de vermoeidheid van de nacht ervoor, toch ~5 uurtjes kunnen slapen.
Ik ga het nog een paar nachten geven, omdat jouw laatste alinea me een klein beetje afschrikt. Ik heb van mezelf gemerkt dat ik enerzijds schrik heb om afhankelijk te zijn van medicijnen, en anderzijds durf ik dingen soms wat groter te maken dan ze zijn. Paar slapeloze nachten lijkt me initieel niet het grote drama. Jammer dat ik dat mijn lichaam niet wijsgemaakt krijg in de avond wanneer ik in bed lig en die anxiety ervaar...
Ik vind het ook lastig om afhankelijk te zijn van iets. Of dat nu een bril/lenzen, medicatie of iets anders is. Maar bij mij was het zo ver gekomen dat ik hartritmestoornissen had wegens een chronisch slaaptekort, dus er moest wel echt iets gebeuren.
Ben je dan effectief cold turkey gestopt met die Trazodone? Kan ik me wel voorstellen dat je slecht slaapt, je hersenen zijn die stof 3 jaar gewend geweest
Ik ga nu na 2,5 jaar beginnen aan een traject waarbij mijn eerste stap een afbouw is van 15%. Ik ben niet gehaast om er vanaf te geraken, dus ik ga het stap per stap doen om de ontwenning zo geleidelijk mogelijk te laten gaan.
Klopt. Dokter zei ook dat het beter is van zoiets af te bouwen als in: een dag wel, een dag niet, enz.
Maar ik ben dus ook totaal niet gehaast. Ik zou ze heel m'n leven kunnen nemen zonder problemen. Het is niet dat de lever extra belast wordt of andere negatieve gevolgen.
Buiten dat in contact komen met het CLB klinkt dit wel "akelig" bekend . Ik weet alleen niet of ik zelf echt nood heb aan een diagnose, al zit dat uitstelgedrag mij soms wel dwars, zowel privé als op mijn werk.
Het is mij maar eerst 'echt' beginnen opvallen toen ik ben beginnen werken. Als student had ik de eeuwige vrijheid om vakken door te schuiven naar tweede zit (en/of ziek te melden en het dan in te halen op de inhaaldag). Mij echt zo een maand ofzo opsluiten en van 's morgens tot 's avonds studeren, dat lukte mij gewoonweg niet. Ik heb het geluk een fotografisch geheugen te hebben en een richting gedaan te hebben (handelsingenieur) waar het veel eerder (wiskundige) inzicht dan 'van buiten blokken' was, maar zelfs dan kwam ik quasi elke examenperiode wel in tijdsnood omdat ik het beginnen studeren altijd uitstelde en wanneer ik dan effectief in blokmodus zat om de vijf seconden afgeleid was.
Indien voor jezelf: wat zou je ervan verwachten? Waar heb je "last" van?
Zelf neem ik bvb wel eens de passiflora Forte van Alfred Vogel als ik voel dat ik "te veel" stress heb en dat lijkt me wel iets te helpen. De dormeasan van Alfred Vogel hielp me dan weer om beter door te slapen toen er nog geen sprake was van echte slaapproblemen.
Indien voor jezelf: wat zou je ervan verwachten? Waar heb je "last" van?
Zelf neem ik bvb wel eens de passiflora Forte van Alfred Vogel als ik voel dat ik "te veel" stress heb en dat lijkt me wel iets te helpen. De dormeasan van Alfred Vogel hielp me dan weer om beter door te slapen toen er nog geen sprake was van echte slaapproblemen.
voor mezelf en vooral voor de mentale vermoeidheid. Merk dat er momenten zijn dat ik mentaal "op" ben, waardoor ik zelf geïrriteerd wordt als ze mij thuis gewoon aanspreken.
Aangezien een rustmoment na een werkdag door de kinderen pas na 21h is, wou ik bekijken of er een mogelijkheid was dmv medicatie die periode te overbruggen
Zet om te beginnen alles van onnodige extra prikkels uit (zoals smartphone notifications, MS Teams indien het niet nodig is op het werk etc...). Misschien hebt ge gewoon verlof nodig.
Zet om te beginnen alles van onnodige extra prikkels uit (zoals smartphone notifications, MS Teams indien het niet nodig is op het werk etc...). Misschien hebt ge gewoon verlof nodig.
Als ik zo rap opzoek wat er in Grintax zit (taurine en caseïne) dan lijkt mij niet dat dat iets noemenswaardigs gaat doen.
Idem met die homeopathische brol van Vogel.
Als ge er zelf in gelooft zal het uiteindelijk altijd wel helpen, en op zich is daar ook niks mis mee, maar het maakt dus niet uit of ge een van bovenstaande producten, of echinacea druppels, valeriaan of ginseng extract of rauwe gember achterover knalt chemisch gezien.
Ik zou eerder proberen een duurzame oplossing te vinden zodoende dat ge wat ontlast wordt, bijvoorbeeld 1 of meerdere van uw kinderen tewerk stellen in een koolmijn.
wat wel (bewezen) werkt, met derp-garantie:
- voldoende lichaamsbeweging
- tijd maken voor activiteiten die ge effectief leuk vindt en waar ge van ontspant
- op café gaan met uw vrienden
Ik zit deels in een gelijkaardige situatie als @pardal denk ik. (Ik wil hier al lang wat uitschrijven, maar heb zelfs daar geen energie voor). Ik ben al geïrriteerd als ze mij gewoon passeren tegenwoordig.
Ik heb het al gezegd, maar onze jongste zoon is ADHD-posterchild. En tijdens schoolvakanties geven we hem geen medicatie op aanraden van de neuroloog. Af en toe een pauze helpt om de groei niet te veel te remmen en zo. Maar die jongen is letterlijk geen 5 seconden stil. Als die zit te gamen gromt, zoemt, grunt,... die constant. Kort voorbeeldje (dit dus een hele dag, quasi continu)
Zelfs als die gewoon naar TV kijkt. Die zijn bureautje staat aan de andere kant van de muur waar mijn bureau tegen staat. (Momenteel nergens anders echt plaats, en hij is nog te jong om boven te zitten)
Onze oudste zoon heeft (licht) autisme en ADD. Die wordt binnen een paar weken 16j, en heeft al een serieuze basstem. Als die op z'n kamer zit te gamen zot hij ook meestal in een voice-call op discours met z'n vrienden. Ik hoor die bassen van zijn stem tot in mijn bureau beneden.
Als die enthousiast is over iets kan die daar niet over zwijgen. Zelfs als ik met m'n noise cancelling earbuds in aan het werken of koken ben komt die ratelen. Hij doet dan wel eerst beleefd teken dat ik een earbud moet uitnemen. Ik denk meestal dat het voor iets dringend is, maar dan begint hij de volledige aflevering van een of andere anime woord voor woord te vertellen. Of te beschrijven hoe hij gewonnen heeft in Fortnite of zo.
Beide zonen kunnen ook niets verdragen van elkaar (maar ze kunnen ook niet zonder elkaar, wat ze ook beweren), dus die roepen ook constant naar elkaar.
Als deze ruimte ooit miraculeus af geraakt (want ik heb er momenteel alles behalve de energie voor) dan verhuis ik mijn bureau naar daar zodat ik volledig afgezonderd kan werken
Moet ingedeeld worden in dressing, 1 of 2 slaapkamers, bureau en hal (waar nog te plaatsen trap bovenkomt)
Ivm uw 3 suggesties:
- Het grote probleem bij mij is dat ik weet dat lichaamsbeweging mij enorm kan helpen, maar zelfs naar de berging gaan om een fles water is me met momenten al te veel om maar een dwaas simpel voorbeeld te geven. Ik probeer mezelf te verplichten om 2x per week (3 dagen telewerk, 2 dagen naar kantoor) met de speed pedelec naar het werk te rijden (42km enkel), maar de 2e dag lukt het me s'ochtends niet, ik zit dan nog een half uur aan de keukentafel mezelf te proberen oppeppen tot het te laat is en ik de auto neem om 3km naar het station te rijden. Tot voor kort lukte het me nog om tenminste dat nog met de (gewone) fiets te doen. Terwijl ik weet dat eens ik op die fiets zit, ik me enorm ontspan en mij er achteraf beter bij voel. S'avonds in het terug naar huis rijden neem ik dikwijls zelfs een omweg langs een mooiere streek.
Ik heb begin januari onze (ruwbouw) berging wat opgeruimd, er een loopband, fiets op rollen en beamer gezet.
Foto is wat raar, te ver uitgezoomd.
Scherm is in het echt veel duidelijker, en het raam kan verduisterd worden.
Je mag 2x raden hoe vaak ik daar al iets gedaan heb intussen. inderdaad, de volle 0 keer
- Ook hier, totaal geen fut, ik kan momenteel maar 1 ding opnoemen waarbij ik zou kunnen ontspannen. En dat is naar de Ardennen of de kust rijden en daar ergens op een bankje gaan zitten waar ik gedurende enkele uren geen enkele andere mens zou zien of horen. Om daar met een paar goede biertjes gewoon een boek te lezen afgewisseld met wat in het ijle te staren. Met wat rustgevende dsbm op de achtergrond. (Probleem is dan wel dat ik niet meer met de auto kan terugkeren ) Dus een locatie vinden die rustig genoeg is en dichtbij een station is lastig.
- Sociale situaties, en zeker een café zijn een enorme drain op mijn batterij. Ik ontspan daar niet van, integendeel. Elke vorm van menselijk contact is een opdracht voor mij. Enkel binnen mijn gezinnen (eigen gezin, en bij mijn ouders, zussen,...) heb ik normaal gezien geen/minder last.
Volgende week maandag gaan we met mijn pa zijn broers, zus, hun partners en kinderen (20 personen) op restaurant gaan eten, jaarlijkse gewoonte. Ik neem me meestal op voorhand een Meta-Relax, en heb er ook enkele bij voor als het nodig zou zijn. Alhoewel ik denk deze keer een Temesta te nemen.
Ik ben altijd al gevoelig geweest voor geluid, maar de laatste weken/maanden is het soms zo erg dat ik naar buiten loop als er 2x te kort na elkaar iemand hoest hier in huis.
Vorige week zaterdag was de eerste dag dit jaar denk ik waarbij ik niet op een bepaald uur moest opstaan. Ik heb geslapen van 23u tot 14u30.
Donderdag heb ik naar mijn ouders gebeld om te vragen of onze kinderen een weekendje naar daar konden. Ik ben ze daar vrijdag na m'n werk gaan afzetten en ben ze zondagnamiddag terug gaan halen.
Ze waren 5 minuten terug thuis en alle rust was compleet teniet gedaan.
Mijn psychologe heeft me aangeraden om af en toe eens 1 of 2 nachten alleen op hotel te gaan. Om zo even rust en tijd voor mezelf te hebben zonder dat ik thuis geconfronteerd wordt met alles wat nog moet gedaan worden, zonder dat ik partner of vader moet zijn, dat ik niet zelf moet koken,... Gewoon even niets moet, alles mag 100% me-time.
Toen ik dat aan m'n vrouw vertelde ging die daar volledig mee akkoord, en ze zei dat ze dat ook wel af en toe eens zou kunnen gebruiken.
Maar dat we dan wel moeten afspreken dat de thuisblijver niet alles op zijn/haar kap krijgt. Dus dat we regelen dat er eten in huis is, liefst gewoon op te warmen, dat minstens 1 avond de kinderen ook weg zijn,...
. Ik weet alleen niet of ik zelf echt nood heb aan een diagnose, al zit dat uitstelgedrag mij soms wel dwars, zowel privé als op mijn werk.
