De psychiater was nogal tamelijk 'snel' met het willen voorschrijven van methylfenidaat, maar ik voel me toch niet zo erg comfortabel om al meteen een (verslavende) amfetamine te gebruiken met toch heel wat bijwerkingen. Voel ook niet dat ik het elke dag nodig heb, want als ik niet moet werken of op vakantie ben, dan is er geen enkel probleem.
Methylfenidaat is niet verslavend hoor, en geen enkel probleem om dat enkel te nemen wanneer het nodig is. Dat is eigenlijk vrij gemakkelijk, je hoeft zelfs niet elke dag dezelfde dosis te gebruiken, afhankelijk wat er nodig is die dag (natuurlijk in het begin wel om te zien of het iets doet, maar de meeste mensen die Rilatine nemen, die kunnen dat gewoon zelf prima regelen).
Voor de volwassenen hier met ASS en/of ADD, die geen diagnose hebben gehad op jonge leeftijd. Hebben jullie zelf ervaren dat je veel bent gaan compenseren door de jaren heen?
Ja, zoveel compenseren dat ik niet eens meer wist wie ik was. Uiteindelijk was ik 33 toen ik helemaal gecrasht ben, burn-out door werk dat niet bij me paste en privéredenen, maar ook omdat ik te veel maskeerde en eigenlijk jarenlang een soort typetje heb gespeeld. Als iemand iets mij vroeg, dan antwoordde ik wat ik dacht dat ze wilden horen. Ik keek alleen maar naar andere mensen om daaruit af te leiden hoe ik me moest gedragen: hoe moet ik zitten, wat doe ik met mijn armen, hoe bewegen anderen zich? De hele tijd mij afvragen of ik wel raar liep, stond, zit, praatte,...
Dat uitte zich vooral op mijn werk (want daar wil je je beste zelve zijn), maar ook gewoon in het dagelijkse leven buiten (boodschappen doen bvb). Ik wou vooral niet opvallen, ik wou heel erg normaal overkomen en niet dat iemand mij raar vond. Want dat is dus wat je je hele leven al dan niet bewust mee krijgt: dat je raar bent, anders reageert dan anderen, gekke bewegingen maakt, foute dingen zegt,... In mijn geval (en voor veel autisten, denk ik) dus al van kleinsaf aan, van op de lagere school. Als kleuter kom je daar nog mee weg, alle kleuters zijn raar.
En dat zit zo diep in je hele bewustzijn, dat je onzeker wordt over
alles want je weet echt niet wat de ander eigenlijk van je verwacht. Sommige dingen die je zegt of doet zijn blijkbaar raar, dat wordt afgestraft dus ga je over alles twijfelen, want wie weet zijn er nog wel zo'n dingen die je doet waarop mensen je kunnen afrekenen. Eigenlijk is dat een trauma dat van jongsaf aan opgebouwd wordt en in stand wordt gehouden. Je bent nooit op je gemak, wat je zegt wordt nooit voor waar aangenomen (je overdrijft, bvb, als het gaat over sensorische gevoeligheden), sommigen beweren zelfs dat je ronduit staat te liegen omdat wat je zegt voor hen niet klopt en je je boodschap brengt op een manier die voor hen leugenachtig is (bvb wegkijken). Je hele leven door krijg je het gevoel dat je niet klopt, niet juist bent, raar bent, dat iedereen alles snapt behalve jij. Je staat buiten de anderen en kijkt mee, maar je hoort er niet echt bij want iedereen voelt dat er iets
off is.
En dat is waarom die diagnose bij mij zo enorm doorslaggevend was. Ik lees hier 'ken jezelf', 'niet alles psychologiseren', 'een etiket is niet nodig',... Maar zo werkt dat allemaal niet. Ik kende mezelf niet, mijn leven was al gepsychologiseerd voor ik er erg in had en dat etiket was broodnodig om eerlijk te kunnen zijn met mezelf. Want vergis je niet; als je dertig jaar lang te horen krijgt dat je raar bent, dan denk je ook dertig jaar lang... dat je raar bent. Dat het aan jou ligt. Dat je niet hard genoeg je best doet. Dat anderen het wel kunnen, en waarom jij eigenlijk niet? Misschien moet je maar wat beter je best doen. Nog beter. Oei, het lukt nog niet? Nog beter je best doen om normaal te zijn.
En dan krijg je te horen dat het normaal is dat je niet normaal bent. Meer nog, dat je per definitie een beetje raar bent. En dat dat oke is. Dat raar doen of raar zijn zelfs
normaal is voor jou. Meer nog, je krijgt er een attestje voor! Het staat zwart op wit, bevestigd door artsen. Je bent jezelf niets meer aan het wijsmaken. Want zelfs als je een vermoeden van autisme hebt, zit er bij de meesten autisten nog een hardnekkig duiveltje dat je blijft influisteren dat je gewoon lui bent, dat het een excuus is, dat je eigenlijk gewoon niet wil werken of wil meedoen aan de maatschappij en dat het label 'autisme' gewoon iets is dat je hebt gevonden om het op af te schuiven. Tot een arts je zegt dat jij eigenlijk een heel normale autist bent. En dan ineens lukt het wél om mild te zijn voor jezelf, want 'je kan er niet aan doen' en je bent wie je bent en het is belangrijk dat je je eigen grenzen leert kennen en lief bent voor jezelf en dan gaat het ook beter. Sinds mijn diagnose zijn echt al mijn psychische problemen als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik ga naar psychologen, psychiaters en neem medicatie sinds mijn 16de. Opname, therapie, ik heb minstens tien verschillende psychologen gehad doorheen mijn leven. En nu is dat allemaal niet meer nodig want ik weet eindelijk wie ik ben en overvraag mezelf niet meer en vraag geen dingen meer die ik niet
kan.
De mensen die hier zeggen dat een label niet nodig is of dat het allemaal onnodig gedoe is, hebben geen idéé. Loop eerst eens 36 jaar rond als ongediagnosticeerde autist en kom het mij dan nog eens zeggen.
) en m'n huisarts ook een expliciete doorverwijzing heeft geschreven.
