Mentaal Welzijn

[bieren]

Ik heb misschien gemakkelijk praten want ik ben een sociale vrij extrovert persoon zonder mentale problemen. Maar toch hierbij wat tips: Als je een vriendschapsband wil opbouwen met iemand moet je sowieso iets gemeen hebben. Dat "iets" kan zeer breed zijn: een gedeelde hobby, een gedeelde interesse, dezelfde smaak in muziek, dezelfde liefde voor natuur, jullie kunnen beide hondenliefhebbers zijn,... Ik heb zelfs collega's die doorheen de jaren vrienden zijn geworden.

Je zal sowieso uit uw comfortzone moeten komen om de eerste stap te zetten. Schrijf u in in een sportclub, leer een muziekinstrument bespelen, zoek mensen die dezelfde games graag spelen,.... Je kan ook niet verwachten dat je na het eerste vriendelijke praatje er meteen vrienden aan over houdt. Ik hoop het voor u van wel maar zoiets moet groeien.

Hoe weet je nu wie je kunt benaderen en wie niet? Heel simpel: oogcontact. Iemand die wegkijkt zal niet graag benaderd willen worden. Er is nog een verschil tussen vriendelijk oogcontact (wat hier de bedoeling is) en creepy staren oogcontact wat vrouwen afschrikt.

Wat zeg je nu om het gesprek om gang te krijgen en blijven houden? Open vragen en geen ja/neen vragen! Vraag niet "is dat uw instrument?" maar "Tof instrument, waar heb je dat leren kennen?". Vraag niet "mag ik uw hond eens aaien" maar "welk ras is dat?". Vraag niet "houd je ook van techno?" maar "wat zijn de laatste artiesten die je ontdekt hebt?". Enz enz enz...

Thanks voor de tips. Nu ik speel wel sind eind vorig jaar ook DnD. Maar daar buiten spreek ik nooit met iemand van de mensen.

Ik heb ooit 1 vriend gehad voor een maand of 2 , maar dat is van de ene dag op de andere niets meer van gehoord en nog wel geprobeerd maar nooit meer van gehoord.

Ben gewoon heel wantrouwend naar andere mensen als het over gevoeles gaat. Heeft 13j geduurd eer ik tegen me vrouw heb gezegd dat ik met zelfmoordgedachte zat vanaf ik een jaar of 7was.

 

[Muñoz]

Ik heb misschien gemakkelijk praten want ik ben een sociale vrij extrovert persoon zonder mentale problemen. Maar toch hierbij wat tips: Als je een vriendschapsband wil opbouwen met iemand moet je sowieso iets gemeen hebben. Dat "iets" kan zeer breed zijn: een gedeelde hobby, een gedeelde interesse, dezelfde smaak in muziek, dezelfde liefde voor natuur, jullie kunnen beide hondenliefhebbers zijn,... Ik heb zelfs collega's die doorheen de jaren vrienden zijn geworden.

Je zal sowieso uit uw comfortzone moeten komen om de eerste stap te zetten. Schrijf u in in een sportclub, leer een muziekinstrument bespelen, zoek mensen die dezelfde games graag spelen,.... Je kan ook niet verwachten dat je na het eerste vriendelijke praatje er meteen vrienden aan over houdt. Ik hoop het voor u van wel maar zoiets moet groeien.

Hoe weet je nu wie je kunt benaderen en wie niet? Heel simpel: oogcontact. Iemand die wegkijkt zal niet graag benaderd willen worden. Er is nog een verschil tussen vriendelijk oogcontact (wat hier de bedoeling is) en creepy staren oogcontact wat vrouwen afschrikt.

Wat zeg je nu om het gesprek om gang te krijgen en blijven houden? Open vragen en geen ja/neen vragen! Vraag niet "is dat uw instrument?" maar "Tof instrument, waar heb je dat leren kennen?". Vraag niet "mag ik uw hond eens aaien" maar "welk ras is dat?". Vraag niet "houd je ook van techno?" maar "wat zijn de laatste artiesten die je ontdekt hebt?". Enz enz enz...

Iets wat nog belangrijker is dan gedeelde interesse is elkaar vaak genoeg zien. Alleen door vaak contact te hebben kan je een vriendschapsband opbouwen. Ik heb een paar heel goede vrienden (die mij door en door kennen), maar 'gewone' vrienden worden bij mij eigenlijk aan de lopende band ingewisseld. Mensen waar ik vorig jaar nog regelmatig TD's en studentenfeestjes afschuimde, zie en hoor ik nu ik werk niet meer, en die hebben 'plaatsgemaakt' voor bv. iemand die ik regelmatig zag op de trein naar Brussel, waar ik dan ben mee beginnen babbelen en we nu quasi wekelijks buiten het pendelen/werk door afspreken. Ook nog onlangs iemand leren kennen op de fitness waar ik regelmatig mee afspreek.

Nu, het is wel zo dat Belgen redelijk asociale mensen zijn imo. Zeker vanaf een zekere leeftijd zit iedereen in z'n sociale cocon, en geraak je daar moeilijk nog 'in'. Ik hou van smalltalk en random mensen aanspreken tijdens avondjes uit enzo, maar ik merk dat zelfs mensen van vooraan/midden de 20 vaak al in hun cocon vastgeroest zijn. Dus ik kan @bieren wel begrijpen. Maar als je je wat openstelt maak je altijd vrienden, ongeacht of je nu 24, 34 of 64 bent.
Je kan perfect introvert zijn, maar het is gewoon een klik die je moet maken.

 

[C11]

Thanks voor de tips. Nu ik speel wel sind eind vorig jaar ook DnD. Maar daar buiten spreek ik nooit met iemand van de mensen.

Ik heb ooit 1 vriend gehad voor een maand of 2 , maar dat is van de ene dag op de andere niets meer van gehoord en nog wel geprobeerd maar nooit meer van gehoord.

Ben gewoon heel wantrouwend naar andere mensen als het over gevoeles gaat. Heeft 13j geduurd eer ik tegen me vrouw heb gezegd dat ik met zelfmoordgedachte zat vanaf ik een jaar of 7was.

Ik wil zeker niet tekort doen aan jouw gevoelens, maar denk je dat vriendschap je op dit moment kan verder helpen in jouw proces?
Hiermee bedoel ik: is het niet verstandiger om eerst verder aan jezelf te werken, stapje voor stapje. Werken aan dat wantrouwen bijvoorbeeld, aan die worstelingen en depressies waar je al jaren mee kampt. Als je verder staat in dat proces, wordt het misschien ook wel makkelijker om te werken aan vriendschap bijvoorbeeld.
Je praat nu eigenlijk al meteen over één van je einddoelen in bijvoorbeeld therapie behalen: vriendschappen opbouwen. Misschien moeten er eerst vele andere stapjes genomen worden voor je dit kan?

Opnieuw: ik wil daarmee zeker geen afbreuk doen aan je gevoel. Ik zeg dit enkel omdat ik me herken in de eenzaamheid. Voor ik zelf aan vriendschappen kan werken, moet ik echter eerst nog met een heleboel andere rotzooi aan de slag gaan. Anders hebben die vriendschappen nooit een kans op slagen.

 

[Muñoz]

Ik wil zeker niet tekort doen aan jouw gevoelens, maar denk je dat vriendschap je op dit moment kan verder helpen in jouw proces?
Hiermee bedoel ik: is het niet verstandiger om eerst verder aan jezelf te werken, stapje voor stapje. Werken aan dat wantrouwen bijvoorbeeld, aan die worstelingen en depressies waar je al jaren mee kampt. Als je verder staat in dat proces, wordt het misschien ook wel makkelijker om te werken aan vriendschap bijvoorbeeld.
Je praat nu eigenlijk al meteen over één van je einddoelen in bijvoorbeeld therapie behalen: vriendschappen opbouwen. Misschien moeten er eerst vele andere stapjes genomen worden voor je dit kan?

Opnieuw: ik wil daarmee zeker geen afbreuk doen aan je gevoel. Ik zeg dit enkel omdat ik me herken in de eenzaamheid. Voor ik zelf aan vriendschappen kan werken, moet ik echter eerst nog met een heleboel andere rotzooi aan de slag gaan. Anders hebben die vriendschappen nooit een kans op slagen.

Beetje kip en ei. Niet elke mens heeft nood aan veel vrienden, maar goed sociaal omkaderd zijn is wel een cruciale factor om u als mens goed te voelen. Maar langs de andere kant: weinig mensen staan te springen om vrienden te worden met iemand die zichzelf niet graag ziet.

Gelukkig heeft hij een partner, dus dat is toch al dat.

 

[C11]

Iets wat nog belangrijker is dan gedeelde interesse is elkaar vaak genoeg zien. Alleen door vaak contact te hebben kan je een vriendschapsband opbouwen. Ik heb een paar heel goede vrienden (die mij door en door kennen), maar 'gewone' vrienden worden bij mij eigenlijk aan de lopende band ingewisseld. Mensen waar ik vorig jaar nog regelmatig TD's en studentenfeestjes afschuimde, zie en hoor ik nu ik werk niet meer, en die hebben 'plaatsgemaakt' voor bv. iemand die ik regelmatig zag op de trein naar Brussel, waar ik dan ben mee beginnen babbelen en we nu quasi wekelijks buiten het pendelen/werk door afspreken. Ook nog onlangs iemand leren kennen op de fitness waar ik regelmatig mee afspreek.

Nu, het is wel zo dat Belgen redelijk asociale mensen zijn imo. Zeker vanaf een zekere leeftijd zit iedereen in z'n sociale cocon, en geraak je daar moeilijk nog 'in'. Ik hou van smalltalk en random mensen aanspreken tijdens avondjes uit enzo, maar ik merk dat zelfs mensen van vooraan/midden de 20 vaak al in hun cocon vastgeroest zijn. Dus ik kan @bieren wel begrijpen. Maar als je je wat openstelt maak je altijd vrienden, ongeacht of je nu 24, 34 of 64 bent.
Je kan perfect introvert zijn, maar het is gewoon een klik die je moet maken.

Ik vind persoonlijk altijd dat je moet opletten met uitspraken als 'dan maak je altijd vrienden'. Dat is gewoon niet zo. Het is voor sommige mensen moeilijk in te beelden, maar voor bepaalde personen is vriendschap een enorm moeilijk iets. Zelfs al je je openstelt, je aansluit bij een sportclub, naar gemeenschappelijke interesses zoekt, ...

Daarnaast noem ik mensen die je aan de lopende band inwisselt geen vrienden. Dat is iets waar ik zelf bijvoorbeeld nooit naar op zoek zou zijn.

 

[bieren]

Ik wil zeker niet tekort doen aan jouw gevoelens, maar denk je dat vriendschap je op dit moment kan verder helpen in jouw proces?
Hiermee bedoel ik: is het niet verstandiger om eerst verder aan jezelf te werken, stapje voor stapje. Werken aan dat wantrouwen bijvoorbeeld, aan die worstelingen en depressies waar je al jaren mee kampt. Als je verder staat in dat proces, wordt het misschien ook wel makkelijker om te werken aan vriendschap bijvoorbeeld.
Je praat nu eigenlijk al meteen over één van je einddoelen in bijvoorbeeld therapie behalen: vriendschappen opbouwen. Misschien moeten er eerst vele andere stapjes genomen worden voor je dit kan?

Opnieuw: ik wil daarmee zeker geen afbreuk doen aan je gevoel. Ik zeg dit enkel omdat ik me herken in de eenzaamheid. Voor ik zelf aan vriendschappen kan werken, moet ik echter eerst nog met een heleboel andere rotzooi aan de slag gaan. Anders hebben die vriendschappen nooit een kans op slagen.

Geen probleem ik sta open voor tips.

Mijn depressie is wel beter nu maar als het tegen zit durft het nog al is even in te zakken. De problemen met de bouw helpen hier ook niet echt mee.

Ik merk toch als ik bij de psycholoog ben geweest dat dan wel helpt gewoon is babbelen over hoe het gaat.

Het probleem is ik sta wel open voor dingen maar na een tijd sluit ik me gewoon af. Zoals bij DnD nu ik amuseer mij daar mee en dat is echt een moment van ontspanning gewoon even weg uit men gedachten. Maar ondertussen heb ik al vaak gedacht pff ik ga er mee stoppen ik sluit me liever af en krop alles op.
Dat is zeker niet gezond want ik weet dat men vrouw er is en men kinderen moeten ook weten hoe slecht je u ook voelt beste is er over babbelen .

 

[Muñoz]

Ik vind persoonlijk altijd dat je moet opletten met uitspraken als 'dan maak je altijd vrienden'. Dat is gewoon niet zo. Het is voor sommige mensen moeilijk in te beelden, maar voor bepaalde personen is vriendschap een enorm moeilijk iets. Zelfs al je je openstelt, je aansluit bij een sportclub, naar gemeenschappelijke interesses zoekt, ...

Klopt, maar in hoeveel gevallen is dat omdat ze het niet kunnen, of omdat ze 'unlikeable' zijn? Je gaat mij niet vertellen dat iemand die zich tof opstelt naar andere mensen nooit op geen enkele manier een connectie kunnen creëren met andere mensen, als die zich openstelt.

Daarnaast noem ik mensen die je aan de lopende band inwisselt geen vrienden. Dat is iets waar ik zelf bijvoorbeeld nooit naar op zoek zou zijn.

Tgoh, noem het hoe je het wil eh. Ik heb een 5-tal vrienden die ik door en door ken, en waarmee ik pakweg 90% van de dinges die ik doe mee doe. En al de rest zijn mensen waarmee ik alleen bepaalde dinges doe, zoals bv. zuipen, festivals, padellen/sporten, gamen, etc. Dat zijn meer dan kennissen, maar nu ook geen mensen waar ik op wereldreis mee wil gaan of mee wil samenwonen.

Niemand kan 30 ofzo 'echte' vrienden hebben eh, daarvoor telt een dag veel te weinig uren en een week veel te weinig dagen.

 

[bieren]

Beetje kip en ei. Niet elke mens heeft nood aan veel vrienden, maar goed sociaal omkaderd zijn is wel een cruciale factor om u als mens goed te voelen. Maar langs de andere kant: weinig mensen staan te springen om vrienden te worden met iemand die zichzelf niet graag ziet.

Gelukkig heeft hij een partner, dus dat is toch al dat.

Ik heb inderdaad een partner we zijn al samen van toen we 15 waren. Moest ik haar niet hebben was ik er al lang niet meer.

Hoe vaak ik wel niet gedacht heb als ik in de auto zat als ik nu gas geef en vol tegen die camion rijd. Maar gelukkig is dat nooit gebeurd omdat ik het haar en men 2 kids niet wil aandoen.

 

[Muñoz]

Sorry voor de domme vraag maar waarvoor moet je bij een psycholoog en waarvoor bij psychiater?

Geen expert, en zoals @Mulan zegt is er idd wat overlap, maar een psychiater is vaak enkel/vooral aangewezen bij een serieuze problematiek genre psychoses, persoonlijkheidsstoornissen, etc. Zij benaderen mentale problemen standaard met een farmacologische 'oplossing', en hoewel dat voor zaken zoals schizofrenie wellicht het meest doeltreffend is, is dat voor depressies, angststoornissen toch niet de beste 'fix'. Voor zo'n zaken is een psycholoog de meer geknipte persoon, naast eventueel het tijdelijk innemen van benzo's of antidepressiva.

Ik heb inderdaad een partner we zijn al samen van toen we 15 waren. Moest ik haar niet hebben was ik er al lang niet meer.

Hoe vaak ik wel niet gedacht heb als ik in de auto zat als ik nu gas geef en vol tegen die camion rijd. Maar gelukkig is dat nooit gebeurd omdat ik het haar en men 2 kids niet wil aandoen.

Heb je er met een professional al eens gehad over uw suïcidale neigingen? Neem je antidepressiva? Doe je iets van meditatie?

 

[bieren]

Geen expert, en zoals @Mulan zegt is er idd wat overlap, maar een psychiater is vaak enkel/vooral aangewezen bij een serieuze problematiek genre psychoses, persoonlijkheidsstoornissen, etc. Zij benaderen mentale problemen standaard met een farmacologische 'oplossing', en hoewel dat voor zaken zoals schizofrenie wellicht het meest doeltreffend is, is dat voor depressies, angststoornissen toch niet de beste 'fix'. Voor zo'n zaken is een psycholoog de meer geknipte persoon, naast eventueel het tijdelijk innemen van benzo's of antidepressiva.



Heb je er met een professional al eens gehad over uw suïcidale neigingen? Neem je antidepressiva? Doe je iets van meditatie?

Daar heb ik het vaak over gehad. Het is nu wel beter hoor die gedachten. Ik heb ander half jaar zware antidepressiva genomen ben er nu sins begin augustus af (waar ik zelf ook blij om ben) want die hadden ook zwaar invloed op men gewicht.

Ik ben sinds eind juni beginnen lopen en dat helpt wel, alleen ben ik nu op de sukkel met last in men lies bij het lopen. Ik heb constant wel iets aan men lichaam ze. Vals gebid, al 3/4x door men rug gegaan laatste keer int ziekenhuis beland en altijd bij gewone dingen te doen. Hielspoor nu weer men kaak die precies uit de kom springt bij elke hap dat ik neem en constant kraakt als ik knabbel.

Mij psycholoog zegt wel vaak dat ik uiteindelijk wel een sterk persoon om nooit toe gegeven te hebben aan die gedachten met heel men geschiedenis van men jeugd.

 

[Muñoz]

Daar heb ik het vaak over gehad. Het is nu wel beter hoor die gedachten. Ik heb ander half jaar zware antidepressiva genomen ben er nu sins begin augustus af (waar ik zelf ook blij om ben) want die hadden ook zwaar invloed op men gewicht.

Ik ben sinds eind juni beginnen lopen en dat helpt wel, alleen ben ik nu op de sukkel met last in men lies bij het lopen. Ik heb constant wel iets aan men lichaam ze. Vals gebid, al 3/4x door men rug gegaan laatste keer int ziekenhuis beland en altijd bij gewone dingen te doen. Hielspoor nu weer men kaak die precies uit de kom springt bij elke hap dat ik neem en constant kraakt als ik knabbel.

Mij psycholoog zegt wel vaak dat ik uiteindelijk wel een sterk persoon om nooit toe gegeven te hebben aan die gedachten met heel men geschiedenis van men jeugd.

Ai, hielspoor is iets pijnlijk. Heeft m'n moeder ook tijdje last van gehad.

Sowieso is sporten heel goed. Zien dat je actief blijft en blijft buitenkomen.
Ik heb als ik zo rondkijk soms de indruk dat een depressie heel vaak een soort van selfulfilling prophecy is (niet per se bedoeld op jou). Mensen met sombere gedachten blijven meer binnen/doen minder, wat hen nog futlozer/passiever maakt en vervolgens die depressie nog verhevigt. Ik denk dat ook veel niet-depressieve mensen het gevoel waarschijnlijk wel kennen dat ze enorm futloos zijn als ze een dag in de zetel hebben gehangen. Het effect is een beetje hetzelfde.
Een gezond/actief lichaam is enorm belangrijke factor in het herstel van eerder welke mentale problemen.

 

[bieren]

Ai, hielspoor is iets pijnlijk. Heeft m'n moeder ook tijdje last van gehad.

Sowieso is sporten heel goed. Zien dat je actief blijft en blijft buitenkomen.
Ik heb als ik zo rondkijk soms de indruk dat een depressie heel vaak een soort van selfulfilling prophecy is (niet per se bedoeld op jou). Mensen met sombere gedachten blijven meer binnen/doen minder, wat hen nog futlozer/passiever maakt en vervolgens die depressie nog verhevigt. Ik denk dat ook veel niet-depressieve mensen het gevoel waarschijnlijk wel kennen dat ze enorm futloos zijn als ze een dag in de zetel hebben gehangen. Het effect is een beetje hetzelfde.
Een gezond/actief lichaam is enorm belangrijke factor in het herstel van eerder welke mentale problemen.

Ik kwam gelukkig nog buiten al was het natuurlijk wel met een masker op van het gaat goed. Toen ik ben gestart met het traject ben ik wel niet gaan werken maar heb ik me niet opgesloten en ben ik wel gaan wandelen.

Ik zeg het nu gaat het wel beter, maar de stress van den bouw kan ik heel moeilijke mee om gaan. Ik probeer het los te laten maar ik heb niemand waar ik daar over kan afgeven. Ja bij men vrouw maar die zit mee in die stress dus dat helpt niet.

Maar de stap zetten om te zeggen tegen iemand hey is zin om af te spreken is moeilijk. Hier heb ik het ook al over gehad bij de psycholoog en is vooral schrik om gekwetst te worden. Ook het gevoel dat ik dan zou hebben ik ben niet goed genoeg.


Mijn moeder heeft ooit gezegd ik had liever 2 meisjes gehad en dat is toen wel binnen gekomen en heeft wel veel duidelijkheid gebracht waarom ik nooit goed genoeg was. Nu ik ben sinds augustus vorige jaar gebroken met hun , ik hoef ze nu nooit meer te zien maar heb wel samen met men vrouw beslist als de kinderen groot genoeg zijn en ze willen die terug zien dan is dat hun keuze en mogen ze dat. Maar zij krijgen dan ook wel de reden te horen waarom ze die lange tijd niet gezien hebben en kunnen ze zelf beslissen.


Hey lucht wel is op om hier zo over te kunnen babbelen al is het anonieme.

 

[MisterV]

Nu, het is wel zo dat Belgen redelijk asociale mensen zijn imo. Zeker vanaf een zekere leeftijd zit iedereen in z'n sociale cocon, en geraak je daar moeilijk nog 'in'.

Vooral dit hoor. Als je tegen uw 20'er jaren niet in een bendeke vrienden van de Chiro/school/sportclub/... zit dan ben je bij manier van spreken gescheten als Vlaming. Het heeft ook wel iets hé, die levenslange vriendenclubjes, maar voor de outsiders is het minder aangenaam.

Nu ik ben sinds augustus vorige jaar gebroken met hun , ik hoef ze nu nooit meer te zien maar heb wel samen met men vrouw beslist als de kinderen groot genoeg zijn en ze willen die terug zien dan is dat hun keuze en mogen ze dat. Maar zij krijgen dan ook wel de reden te horen waarom ze die lange tijd niet gezien hebben en kunnen ze zelf beslissen.

Ongetwijfeld speelt het aspect relatie met uw ouders ook een rol in uw depressie.

 

[bieren]

Ongetwijfeld speelt het aspect relatie met uw ouders ook een rol in uw depressie.

Bij mij waren hun de hoofdreden. Ik zou gewoon blij zijn moesten ze er niet meer zelfde met men broer.

Ik heb ze gewoon ook toegelaten voor men kinderen dat die hun grootouders nog zouden zien. Maar een jaar later en men jongste (7j) heeft er enkel op zen verjaardag en kerstmis achter gevraagd en dat was voor de cadeaus niet voor de mensen zelf. De dochter (bijna 10j) weet wel waarom we ze niet meer zien (omdat ze papa heel veel verdriet hebben gedaan vroeger). Als ze oud genoeg zijn wil ik daar heel open over zijn naar hun hoe en wat.

Meeste van mijn collega's weten ook dat ik met die gedachte heb gezeten. Op dat gebied er wel open over, dat moet bespreekbaar zijn.

 

[Muñoz]

Vooral dit hoor. Als je tegen uw 20'er jaren niet in een bendeke vrienden van de Chiro/school/sportclub/... zit dan ben je bij manier van spreken gescheten als Vlaming.

Vlamingen zijn idd niet zo sociaal, en zeker vanaf dat ze in de levensfase van kinderen-werk-huisje zitten, geraak je daar moeilijk nog 'bij'.
Maar bescheten is misschien wat overdreven. Er lopen genoeg singles, mensen zonder kinderen en/of andere mensen die toch heel sociaal zijn, etc. rond dat het nog altijd perfect mogelijk is op (iets) oudere leeftijd. Niet iedereen is de stereotype Vlaming wiens levensdoel werken, kindjes maken en een huisje bouwen is eh.

Het heeft ook wel iets hé, die levenslange vriendenclubjes, maar voor de outsiders is het minder aangenaam.

Tgoh, vind je? Ben nooit echt fan geweest van vriendenclubs waar iedereen elkaar goed kent en waar je na een tijd nooit iemand 'nieuw' meer leert kennen. Tijdens de unief was dat voor een stuk wel zo, omdat het natuurlijk niet anders kan. Maar mijn heel goede vrienden, de meesten kennen elkaar eigenlijk niet echt. En ik vind dat leuker omdat je dan elke keer in een heel 'andere' wereld terechtkomt i.p.v. dezelfde verhalen hoort maar uit een andere mond.

Misschien zijn die vriendenclubjes waar iedereen elkaar al jaren kent ook een (hoofd)reden dat mensen van vreemde origine hier zo moeilijk aansluiting kunnen maken?

 

[Hellsdinner]

Vlamingen zijn idd niet zo sociaal, en zeker vanaf dat ze in de levensfase van kinderen-werk-huisje zitten, geraak je daar moeilijk nog 'bij'.
Maar bescheten is misschien wat overdreven. Er lopen genoeg singles, mensen zonder kinderen en/of andere mensen die toch heel sociaal zijn, etc. rond dat het nog altijd perfect mogelijk is op (iets) oudere leeftijd. Niet iedereen is de stereotype Vlaming wiens levensdoel werken, kindjes maken en een huisje bouwen is eh.

Hangt toch ook wel heel hard af of je in de stad woont of niet. Verder het wel eens maar wederom, zijn ook veel van die "niet stereotype vlamingen" (dus zonder kinderen etc) die gewoon hun vriendengroepen wel al hebben ->zoals MisterV zegt.

 

[Mr.Anderson]

Vlamingen zijn idd niet zo sociaal, en zeker vanaf dat ze in de levensfase van kinderen-werk-huisje zitten, geraak je daar moeilijk nog 'bij'.
Maar bescheten is misschien wat overdreven. Er lopen genoeg singles, mensen zonder kinderen en/of andere mensen die toch heel sociaal zijn, etc. rond dat het nog altijd perfect mogelijk is op (iets) oudere leeftijd. Niet iedereen is de stereotype Vlaming wiens levensdoel werken, kindjes maken en een huisje bouwen is eh.

Dus als je werkt, kinderen hebt, bouwt aan uw thuis en ondertussen uw eigen vriendengroep probeert te onderhouden ben je niet sociaal omdat je minder openstaat om met Jan, Pier en Pol te staan tetteren die op zoek zijn naar nieuwe vrienden?

 

[anonymousMF]

Dus als je werkt, kinderen hebt, bouwt aan uw thuis en ondertussen uw eigen vriendengroep probeert te onderhouden ben je niet sociaal omdat je minder openstaat om met Jan, Pier en Pol te staan tetteren die op zoek zijn naar nieuwe vrienden?

Het is niet perse niet sociaal, gewoon heel individualistisch (niks mee volgens mij overigens)

Als je naar oost-europa gaat word het ook nog wat 'erger'. Daar is voor velen enkel de familie (breder dan enkel kern gezin wel, ook ouders/broers/neven/) en de rest kan stikken bij wijze van spreken, in plaats van de levenslange vrienden groepen bij ons.

 

[Muñoz]

Dus als je werkt, kinderen hebt, bouwt aan uw thuis en ondertussen uw eigen vriendengroep probeert te onderhouden ben je niet sociaal omdat je minder openstaat om met Jan, Pier en Pol te staan tetteren die op zoek zijn naar nieuwe vrienden?

Ja, daar gaat het dus helemaal niet over eh. Autochtone Belgen staan er gewoon om bekend niet snel gesprekken met vreemden aan te knopen, en zeker wanneer ze dan nog eens weinig tijd hebben is het dus heel moeilijk om daar een connectie mee te maken. En dan kan je het in het geval zoals @bieren nogal moeilijk hebben.

Mensen hebben in andere landen even goed een gezin, een huis en werk, maar toch zijn er heel veel landen waar de mensen gewoon socialer zijn en niet half verkrampen als een wildvreemde "hallo" zegt. Dat is gewoon hoe Belgen zijn, en daar is opzich niets mis mee, maar het is gewoon de mentaliteit. Natuurlijk kan het nog erger, zoals @anonymousMF zegt, maar bon.

 

[BlackTeaTrader]

Ik ben nieuw hier, maar besef dat ik dringend ook een afspraak zou moeten maken bij een psycholoog.

Ik voel me de laatste 2 jaar existentieel eenzaam, een sluipend gif. Ben een dertiger maar woon alleen, en heb maar 1 echt goede vriend waar ik ongeacht wat terecht kan. Het vele thuiswerk verergert de situatie en zorgt dat ik het meer en meer moeilijk vind om nog naar het werk te gaan, en ook sociale contacten aanknopen is steeds moeilijker, laat staan een partner zoeken. Heb echt het gevoel dat ik mijn leven aan het vergooien ben en de tijd lijkt te vliegen, terwijl ik gewoon soms een hele dag gewoon niet buitenkom. Het is zeker niet zo erg dat ik niet naar de winkel ga ofzo, maar ik voel dat ik moet opletten en de sleur doorbreken.

Even een dom voorbeeld: ik was laatst aan het wandelen in de buurt van Kleine Brogel. Vlogen een paar F16's voorbij. Nooit echt geïnteresseerd in luchtvaart en die F16's vroeger al zeer vaak horen overvliegen, maar kreeg precies een slag van de hamer en was onder de indruk van de manoeuvres.

Die avond echter in tranen uitgebarsten en me 2 weken zeer slecht gevoeld omdat het besef kwam dat ik natuurlijk nooit als F16 piloot zou kunnen vliegen, dat dit iets is wat definitief uitgesloten is. Dat is een wereld waar ik nooit deel zal van uitmaken. Nu achteraf besef ik dat het niks met die F16's zelf te maken heeft, maar die staan gewoon symbool voor bepaalde afslagen in het leven die je gemist hebt en nooit zullen terugkomen, en ook een irrationeel romantisch beeld van een hechte community op een luchtmachtbasis, een wereld waar je je thuis voelt en niet eenzaam.

Steeds weer dat gevoel dat ik mijn leven aan het vergooien ben, terwijl ik gewoon een goed betaalde job heb, een eigen woonst en een aantal interessante hobbies. Mijn rationele zelf kan het niet meer alleen wegstoppen dus ik zoek externe hulp bij een psycholoog.

Lucht op dit even hier te zetten.