Ik ben als kind opgegroeid in de Rand (Vilvoorde) en heb altijd moeten aanhoren van mijn ouders hoe vuil en smerig Brussel wel niet is. Als kind weet ik nog heel goed dat we soms de passage 44 binnenreden aan de Financiëntoren die toen nog goudkleurig was en dat ik toen altijd dacht dat we in New York waren. Ik keek als kind mijn ogen uit toen. Mijn ouders begrepen het niet, maar hebben mij wel paar keer naar Brussel gebracht omdat ik er om vroeg. Toegegeven, Brussel was in de jaren 90 waarschijnlijk een veel vuilere stad. Veel meer plaats voor de auto, autoviaducten op de kleine ring, veel meer smerigheid op straat, ...
Als puber beginnen rebelleren en net wel volledig mijn goesting gevonden in de stad in tegenstelling tot mijn ouders. Daar gaan studeren op St. Lukas in Schaarbeek terwijl mijn moeder smeekte van niet te gaan, rondgehangen op het dak van de gb in het centrum, in de Fuse uitgaan, pintjes pakken in De Monk.
Mijn liefde voor Brussel is als puber begonnen, en nooit uitgedoofd. Wegens omstandigheden in Vilvoorde blijven wonen, maar wel continu in Brussel gezeten voor mijn sociaal leven en erna wegens moeilijkere omstandigheden 2 jaar in Leuven gewoond. Nu woon ik in Schaarbeek met mijn vriend.
In Leuven de jaren, weken, dagen afgeteld tot ik eindelijk naar Brussel kon komen. Voor veel Vlamingen waarschijnlijk bizar om te horen. Leuven is zo'n propere, goede stad. Waarom dan naar Brussel gaan?
Ik vind Brussel fantastisch omdat het écht is. Leuven voelt voor mij zo artificieel en dorps aan. Proper en afgelikt, het lijkt soms wel Disneyland. Ik vind dat echt enorm saai. Fake zou ik zelfs durven noemen. Nu ben ik ook wel fotograaf en zoek ik zeker in stedelijke landschappen steeds naar een uitdaging. Propere landschappen vind ik nu eenmaal ontzettend saai. Het ontbreken van chaos, contradicties, dialogen. Dat heeft Brussel wel.
Het is de énige échte stad in België, met internationale allures en brede, statige boulevards. Een superstedelijke smeltkroes van honderden culturen. Een bloeiende kunstscene, fantastische musea, absurd veel goede cafés en restaurants, een onovertroffen aanbod aan concertzalen en uitgaansgelegenheden.
Brussel heeft absoluut zijn problemen, waar ik niet blind voor ben. Ja, Noord en Zuid zijn smerig, absoluut. Criminaliteit wordt niet op de juiste manier aangepakt. Er zijn problemen met vuilnis. Er zijn problemen in wijken. Maar dat weegt niet op tegenover de gigantische voordelen voor mij. Ik woon nu al bijna 2 jaar in Schaarbeek vlak aan het station (half jaar vast, anderhalf jaar ongeveer 4 a 5 van de 7 nachten per week) als homoseksuele man. Ik heb hier nog geen enkel probleem gehad in tegenstelling tot wat de modale Vlaming zou veronderstellen. Het verbaast mij ook als ik hier lees dat de Josaphat-wijk zogezegd een probleemwijk zou zijn, dat is het absoluut niet. Integendeel, een hotspot die volledig aan het gentriferen is.
Er is ook zoveel goeds gebeurd in Brussel de laatste tijd op stedenbouwkundig vlak. De voetgangerszone, het renoveren van zoveel pleinen, Tour & Taxis, Mima, de uitbouw van het openbaar vervoer, ...
Binnenkort komt daar nog Centre Pompidou bij, Brussel-Noord dat op punt staat te veranderen door de sloop van het CCN-gebouw, de nieuwe metro-uitbreiding naar Schaarbeek, ...
Als 32-jarige homoseksuele Vlaming in Brussel ervaar ik persoonlijk dat de berichtgeving in de pers en de mening om Brussel van mensen in het algemeen enorm negatief is. Uiteraard, als je slachtoffer bent van een misdrijf, is dat natuurlijk een feit waar moeilijk mee om te gaan is. Ik durf ook wedden dat er veel criminaliteit zal zijn in Brussel, die vaak ongestrafd lijkt. Dat frustreert mij ook enorm. Ik vind het gewoon absurd dat ik in al die jaren dat ik in Brussel kom (een 17-tal jaar) eigenlijk niet echt iets kan melden qua persoonlijke ervaringen, terwijl ik absoluut niet de slechte wijken uit de weg ga. Integendeel, ik zit supervaak in de buurt van het Maximiliaanpark foto's te nemen met mijn pokkeduur materiaal. Ik zat op school in de Brabantwijk. Ik ga vaak naar Molenbeek. Ik woon in Schaarbeek. Ik ga continu de confrontatie aan met de quartiers die problemen met zich voortbrengen.
Ik ben vaak enorm gefrustreerd als ik lees wat de gemiddelde Belg over Brussel denkt. Ik kan me best wel inbeelden dat je geen fraai beeld hebt van de stad als je alleen Brussel-Noord, Centraal en Zuid kent en dat dat de stad moet vertegenwoordigen. Dat is best wel spijtig. Ik ben woest op de NMBS voor het laten verkommeren van de perrons in Noord en Zuid. Al die parels die ze bouwen in Antwerpen, Luik, Mechelen, Brugge, Mons, ... en de hoofdstad laten ze stikken. Ik word daar woest van.
Voor mij is het belangrijk om in een stad te wonen waar cultuur is. In hoogtijden ga ik gemakkelijk 2 keer per week naar de Botanique voor een optreden. Ik heb als homo hier ook mijn andere homoseksuele vrienden waarmee ik uitga. Wij voelen ons hier allemaal op ons gemak. Onze vriendenkring is internationaal, want in Brussel gebeuren zo'n dingen nu eenmaal gemakkelijk. Wij kunnen te voet of met openbaar vervoer van honderden faciliteiten genieten. De Brusselse parken in de zomer zijn geweldig. Wij gaan pintjes pakken in St. Gillis, en snachts dansen wij in het Woluwepark om dan de dag erna naar Wiels te trekken voor de opening van een nieuwe expositie waarna we de avond afronden in Récyclart.
Er is hier gewoon zoveel te doen, voor zoveel verschillende mensen. Dat is wat ons aantrekt. Geen enkele avond is dezelfde. Zelfs nu, na 17 jaar een sociaal leven uit te bouwen in Brussel ontdek ik nog nieuwe plaatsen.
Ik bedenk net dat ik iets ben vergeten te melden. Ik had het ongeluk dat ik op 22 maart in Zaventem was, op het tijdstip van de aanslagen. Voor mij is die link met Brussel-stad nooit gelegd geweest, omdat ik in de luchthaven was en dus ver van de stad. Ik heb heel het gebeuren meegemaakt, zelf niet gewond geraakt gelukkig, en dat erna als een soort van 'alien event' in mijn hoofd opgeslaan, wegens er gewoon mee proberen om te gaan op mentaal vlak. Voor mij is het ook moeilijk om de aanslagen in de metro te bevatten, omdat ik mentaal en fysiek gewoon op de luchthaven zat.
Ik snap dat zoiets meemaken de trigger kan zijn om Brussel te verlaten, en ergens anders een leven op te bouwen. Ik heb eigenlijk de omgekeerde beweging gemaakt. Een paar weken na dat gebeuren was ik nog liever in Brussel.
'T is soms alsof Brussel mijn lief is. Der is nen hoek af, het is objectief gezien niet de schoonste, maar 'k zie ze zo graag.