Langdurig zieken en mutualiteiten

[Falafel]

Ik geloof er geen bal van dat er geen zicht is op alle overheidsniveaus. Voila. Dat die cijfers niet openbaar zijn momenteel, dat kan ik aannemen. Maar dat die individuele overheidsdiensten dat niet weten, kom op. Ik don't buy it.

 

[Muñoz]

Ik heb het gevoel dat er veel te veel mensen in kantoorjobs zitten omdat dit nog altijd de perceptie heeft van 'beter' te zijn dan een job als arbeider of technieker. Continu mails en taken opvolgen, in meetings zitten, stilzitten en naar een scherm staren, ... het is los van je capaciteiten niet voor iedereen weggelegd.

Dit.

Ik heb handelsingenieur gedaan en academisch altijd goed gepresteerd, maar de seconde dat ik begon te werken in een klassieke kantoorjob (zoals elke hooggeschoolde) voelde ik de energie (die ik in overvloed heb) uit mijn lijf sijpelen. Na een zoektochtje bleek dat ik ADHD heb.
Na, ik denk, nog geen jaar voltijds gewerkt te hebben, heb ik dat héél bewust afgebouwd naar nu nog een stuk halftijds in loondienst en met een vriend een eigen bedrijfje begonnen. Nu heb ik héél véél afwisseling, verdien ik alles opgeteld meer dan ik ooit met (quasi) eender welke job voltijds in België zou kunnen verdienen, en heb ik nooit meer het gevoel dat ik één dag 'werk'.
Ook heel blij dat ik de vraag om te doctoreren bewust heb afgewezen (nog zelfs voor ik wist hoe deprimerend een normale voltijdse kantoorjob was).

Onlangs belde nog eens zo'n recruiter (idk hoe die aan mijn nummer is geraakt), en ik zei vlak af "mevrouw, nog voor geen geld van de wereld wil ik 5 dagen van de week dezelfde job in doen".

Ik geloof ook niet dat er mensen bestaan die echt gelukkig worden van 5 dagen per week dezelfde (kantoor)job te doen. Ongeacht of dat nu in academia, ambtenarij, Big 4 of bij de lokale boekhouder/verzekeraar/whatever achter de hoek is. Als ik hoor dat er mensen zijn die 45 jaar aan dezelfde bureau hebben gezeten op dezelfde stoel, man ik krijg al een dodelijke bore-out bij het gedacht alleen. De meeste 'neurotypische' mensen tolereren het misschien (want stabiliteit, zekerheid, etc. is voor de meeste mensen wellicht het belangrijkste aan een job), maar no way dat mensen op die manier echt gelukkig worden.

 

[808 State]

Men heeft het vaak over de burn-out, maar onderschat ook zeker de bore-out niet.

 

[chesini]

Men moet BE terug vanaf 0 heropbouwen. Mensen centraal stellen in de lokale economie.

Mensen centraal stellen. Niet hun teambaas. Niet hun directeur. Niet hun CEO. Niet HR. Niet LinkedIn. De mensen zelf. De mensen.

Dan maak je onoverwinnerlijke teams die door het vuur gaan.

Beginnen met de lokale economie. Dwz KMO's, Hogescholen, Univs, ondernemers, zelfstandigen. Maak daar goeddraaiende micro-netten van. En dat gaat exploderen.

Wat gaat dat kosten? Niet zo dramatisch veel. 1 miljard eur per provincie.

 

[PoPothamus]

Weet iemand trouwens hoe lang je na ziekte aan een bepaald percentage kan werken (bijv. 50%) en de rest wordt bijgepast door het ziekenfonds? Ik heb een collega die na een burnout 3 jaar geleden 50% werkt, en 50% op ziekte staat. Los van het feit dat het eigenlijk beter zou zijn dat hij óf meer gaat werken, óf beter volledig ziek thuiszit (want veel krijgt die niet gedaan op die tijd, en z'n functie is leidinggevend en leent zich echt niet tot halftime werk), ben ik toegegeven ook echt afgunstig op die geregelde weekends van 4 dagen die hij nu heeft.

Ik heb een aantal jaren geleden ook een burn-out gehad, maar toen was het niet aan de orde om progressief te herbeginnen.

 

[Falafel]

Die toestemming kan steeds verlengd worden. Daar zit geen uiterlijke limiet op.

Wat voor jou een feit is, hoeft voor jouw collega helemaal niet zo te zijn. Het is maar hoe je dat bekijkt.

 

[Houdini]

Ik geloof er geen bal van dat er geen zicht is op alle overheidsniveaus. Voila. Dat die cijfers niet openbaar zijn momenteel, dat kan ik aannemen. Maar dat die individuele overheidsdiensten dat niet weten, kom op. Ik don't buy it.

Het is wel een moeilijk gegeven hoor.

Het wedde van een ambtenaar loopt door, ook bij ziekte. Dus op federaal niveau, loopt de betaling door en hebben ze geen idee of iemand ziek is. Dat zit bij de lokale instellingen.
Die info moeten ze dus al verzamelen.

Daarnaast, als je bij de overheid, 1 jaar ziek bent, beslist men vaak om je medisch te pensioeneren. Zijn die mensen ziek of gepensioneerden? En ja, je wordt ook medisch gepensioneerd, na 1 jaar burnout bijvoorbeeld. Dat is hoe het systeem werkte (tot 1 juni 2026, dat systeem kan nu niet meer)

Die optelsom maakt het dus zeer moeilijk om te weten.

 

[Falafel]

Medisch pensioen ligt al op de schop. Niemand was daar vragende partij voor hoor...

Dat eerste klopt niet. Wij trekken rapporten van iedereen die op disponibiliteit valt, we kunnen van elke overheidsinstelling die cijfers voorleggen. Dus meer lokale overheden gaan sowieso ook dergelijke systemen hebben, zoals elk bedrijf ook gewoon. Dat die gegevens niet op één centrale plek verzameld is, daar kan ik inkomen. En ik vermoed voor olie op het vuur te gooien dat dat eigenlijk hetgeen was waarvan gemaakt wordt van "we weten niet hoeveel".

 

[DogFacedGod]

Het is echt klinklare onzin dat men niet zou weten hoeveel langdurig zieke ambtenaren er zijn. Wij trekken die rapporten op federaal vlak alleszins al maandelijks.

Omdat die info niet gecentraliseerd is. Dus HLN zou dat moeten opvragen aan tientallen of misschien zelfs honderden organisaties die elk hun eigen definitie hebben.

Maar alles wat we zelf doen, doen we beter hé .

Iedereen zijn eigen baronie .

Ik geloof er geen bal van dat er geen zicht is op alle overheidsniveaus. Voila. Dat die cijfers niet openbaar zijn momenteel, dat kan ik aannemen. Maar dat die individuele overheidsdiensten dat niet weten, kom op. Ik don't buy it.

Iedere individuele gaat dat wel weten maar die info zit niet geaggregeerd in 1 database.

Die journalist van HLN gaat niet de tijd of goesting hebben om tientallen verschillende organisaties te vragen waar de helft niet op tijd antwoordt en allemaal hun eigen definitie heeft

 

[Falafel]

Dat zal het idd zijn, maar ik herinner me dat er in zo'n artikel stond van "niemand weet hoeveel", weer sensatiezucht.

 

[CaseBlue]

Even inpikken over burnout en/of depressie.

Als partner van iemand die een burnout gehad heeft kan ik u garanderen dat dat geen lachtertje is. Dat is niet "ik voel mij niet zo goed"

Even een korte greep uit 1.5 jaar een tijdje geleden

-2 uur slapen per nacht van de zenuwen
-paniek-aanvallen in de wagen omdat je bang bent om iets tegen te komen van vermoedheid
-plots in het huilen schieten omdat je lichaam zegt "GENOEG"
-volgens haar verwoording "constant voelen alsof er een leeuw achter u zit"

Vanuit mijn perspectief:

-wakker worden naast iemand die eruit ziet alsof ze een hele nacht heeft doorgepiekerd en nog altijd niet in slaap raakt
-elke avond zelf amper in slaap raken omdat ze ligt te woelen

Het heeft ook effect op mijn traject gehad.

Wat haar uiteindelijk geholpen heeft is(na verschillende rondes medicatie, verschillende pogingen therapie) is... onze hond. Ze ziet hem zo graag, ze heeft nu een reden om zich recht te houden.

Lees tussen de regels: burnout is niet zozeer "het werk is te zwaar". Het is een combinatie van vele zaken. En het is niet triviaal om die cirkel te doorbreken. Want de hond was tegen het advies in van de psychiater. NOTE: DIT WERKTE VOOR ONS, IK RAAD STERK AF OM DIT TE DOEN want honden zijn levende wezens en dwingen een compleet ander leven aan. Het is geen huisdier, hiet is een levenswijze die je moet omarmen. Honden-eigenaren weten waar ik het over heb.

Burnout is een beetje een overkoepelende term van bepaalde aspecten van depressie, waarvan rap gezegd wordt "het zal het werk wel zijn". Volgens mij worden ze vaak door elkaar gehaald, ook door de patient zelf.

Depressie is een monster, een hardnekkig monster die niet zichtbaar is. Het is een ziekte die even hard is als hevige fysieke aandoening.

Wat ik hier misschien wil zeggen: langdurige zieken met een doktersbriefje die uiteindelijk makkelijk uitgeschrijven zijn, zijn een plaag omdat ze vaak in dezelfde pot worden gestoken als mensen die oprecht leiden aan depressie en burnout. Want... die laatste is exact de reden dat we sociale zekerheid moeten hebben: als het leven je (eventjes) tegenzit, val je niet op straat zoals in sommige landen.

Wij hebben een anderhalf jaar erover gedaan om het te overwinnen, met heel veel vallen en opstaan. Maar... het plan was nooit om 15 jaar lang op de ziekenkas te leven. Maar anderen verwachten dat blijkbaar wel. En... ik vind niet dat de maatschappij dat moet aanmoedigen.