Langdurig zieken en mutualiteiten

[Falafel]

Ik geloof er geen bal van dat er geen zicht is op alle overheidsniveaus. Voila. Dat die cijfers niet openbaar zijn momenteel, dat kan ik aannemen. Maar dat die individuele overheidsdiensten dat niet weten, kom op. Ik don't buy it.

 

[Muñoz]

Ik heb het gevoel dat er veel te veel mensen in kantoorjobs zitten omdat dit nog altijd de perceptie heeft van 'beter' te zijn dan een job als arbeider of technieker. Continu mails en taken opvolgen, in meetings zitten, stilzitten en naar een scherm staren, ... het is los van je capaciteiten niet voor iedereen weggelegd.

Dit.

Ik heb handelsingenieur gedaan en academisch altijd goed gepresteerd, maar de seconde dat ik begon te werken in een klassieke kantoorjob (zoals elke hooggeschoolde) voelde ik de energie (die ik in overvloed heb) uit mijn lijf sijpelen. Na een zoektochtje bleek dat ik ADHD heb.
Na, ik denk, nog geen jaar voltijds gewerkt te hebben, heb ik dat héél bewust afgebouwd naar nu nog een stuk halftijds in loondienst en met een vriend een eigen bedrijfje begonnen. Nu heb ik héél véél afwisseling, verdien ik alles opgeteld meer dan ik ooit met (quasi) eender welke job voltijds in België zou kunnen verdienen, en heb ik nooit meer het gevoel dat ik één dag 'werk'.
Ook heel blij dat ik de vraag om te doctoreren bewust heb afgewezen (nog zelfs voor ik wist hoe deprimerend een normale voltijdse kantoorjob was).

Onlangs belde nog eens zo'n recruiter (idk hoe die aan mijn nummer is geraakt), en ik zei vlak af "mevrouw, nog voor geen geld van de wereld wil ik 5 dagen van de week dezelfde job in doen".

Ik geloof ook niet dat er mensen bestaan die echt gelukkig worden van 5 dagen per week dezelfde (kantoor)job te doen. Ongeacht of dat nu in academia, ambtenarij, Big 4 of bij de lokale boekhouder/verzekeraar/whatever achter de hoek is. Als ik hoor dat er mensen zijn die 45 jaar aan dezelfde bureau hebben gezeten op dezelfde stoel, man ik krijg al een dodelijke bore-out bij het gedacht alleen. De meeste 'neurotypische' mensen tolereren het misschien (want stabiliteit, zekerheid, etc. is voor de meeste mensen wellicht het belangrijkste aan een job), maar no way dat mensen op die manier echt gelukkig worden.

 

[808 State]

Men heeft het vaak over de burn-out, maar onderschat ook zeker de bore-out niet.

 

[chesini]

Men moet BE terug vanaf 0 heropbouwen. Mensen centraal stellen in de lokale economie.

Mensen centraal stellen. Niet hun teambaas. Niet hun directeur. Niet hun CEO. Niet HR. Niet LinkedIn. De mensen zelf. De mensen.

Dan maak je onoverwinnerlijke teams die door het vuur gaan.

Beginnen met de lokale economie. Dwz KMO's, Hogescholen, Univs, ondernemers, zelfstandigen. Maak daar goeddraaiende micro-netten van. En dat gaat exploderen.

Wat gaat dat kosten? Niet zo dramatisch veel. 1 miljard eur per provincie.

 

[PoPothamus]

Weet iemand trouwens hoe lang je na ziekte aan een bepaald percentage kan werken (bijv. 50%) en de rest wordt bijgepast door het ziekenfonds? Ik heb een collega die na een burnout 3 jaar geleden 50% werkt, en 50% op ziekte staat. Los van het feit dat het eigenlijk beter zou zijn dat hij óf meer gaat werken, óf beter volledig ziek thuiszit (want veel krijgt die niet gedaan op die tijd, en z'n functie is leidinggevend en leent zich echt niet tot halftime werk), ben ik toegegeven ook echt afgunstig op die geregelde weekends van 4 dagen die hij nu heeft.

Ik heb een aantal jaren geleden ook een burn-out gehad, maar toen was het niet aan de orde om progressief te herbeginnen.

 

[Falafel]

Die toestemming kan steeds verlengd worden. Daar zit geen uiterlijke limiet op.

Wat voor jou een feit is, hoeft voor jouw collega helemaal niet zo te zijn. Het is maar hoe je dat bekijkt.