Is ook dezelfde reactie die hij kan hebben op uw argumenten. Zijn argument is gebaseerd op het feit dat er op dit moment al een franchise aanwezig is. Dit dmv van de stukken die niet terugbetaald worden door de mutualiteit. Het remgeld dus. Het idee zou zijn om dit verder uit te breiden.
Op deze manier zet je dit echter op sterioiden. Stel dat je dit op 500€ zet. Dan moeten we gaan kijken op welke wijze dit gezien wordt. Is dit een franchise voor het geheel van de gezondheidszorg of van elk probleem apart? Geldt dit per persoon of voor een gezin?
In de praktijk zou dit willen zeggen dat mensen die weinig gebruik maken van het gezondheidssysteem maar hier wel voor betalen het zwaarste geraakt worden door deze wijziging.
Stel dat je jaarlijks eens passeert bij de dokter (realistisch als je wat ouder bent - voor mijn ziekte kan ik op 1 hand tellen de keren dat ik naar de dokter was). Je gaat naar de tandarts voor de controle en desnoods de occasionele reparatie. De aankoop van medicijnen op voorschrift.
De realiteit hiervan gaat zijn dat de persoon jaarlijks die kost volledig uit eigen zak gaat betalen terwijl hij of zij toch, soms veel geld, bijdraagt aan de gezondheidszorg via het belasting systeem.
Persoonlijk voelt mij dit toch voor een stuk wrang aan. En ik begrijp dan persoonlijk ook niet dat dit niet wrang aanvoelt voor Staddle met zijn systeemvoorkeur indachtig. Maar ik begrijp dat het een manier is om ervoor te zorgen dat er een grotere bijdrage is van het individu. En dat is een perfect valabele suppositie op een moment dat we langs alle kanten besparingen moeten zoeken. Ik betwijfel echter of dat het systeem van een forfait de beste keuze is. En het feit dat men een gelijkaardig principe toepast in het buitenland maakt het daarom niet beter of valabeler.
Ik zou persoonlijk echter denken dat het beter zou zijn om het huidige systeem te behouden ipv een forfait te voorzien. Waardoor je een beetje het gevoel van het nut van de hoge betalingen en belastingen voor onze gezondheidszorg ziet en voelt in het dagdagelijkse leven. Al staat dat natuurlijk, logischerwijze en zo hoort het ook, niet in verhouding tot de bijdragen. Terwijl als er een forfait is dat je potentieel eerder het gevoel gaat krijgen dat je bijdraagt aan het systeem maar er niets voor in de plaats krijgt... dus geen return. Al kan je aan de andere kant stellen dat het feit dat je u mag gelukkig prijzen dat je er niet onderhevig aan bent want dat wil zeggen dat je in goede doen bent en niet ziek. Maar ik kan mij wel inbeelden dat het toch belangrijk is voor de steun voor het systeem om dat sentiment van die retour te behouden.
Confrontatie is nu eenmaal een belangrijk punt om empathie, mededogen maar belangrijk begrip, nut en het voordeel effectief te zien.
Natuurlijk als het de intentie is om het systeem af te schaffen... dan begrijp ik perfect waarom je zoiets zou invoeren. Doordat je dan daarmee het principe van ons gezondheidssysteem kan ondermijnen door verlaging bij de steun van de bevolking. Ergo, waarom zou ik betalen aan dit systeem als ik er toch niets aan heb. Schaf het maar af en ik betaal dat wel zelf... Ik wordt toch niet ziek... etc gekende redenering. Met alle gekende gevolgen en principes van dien (niet de eerste die dat idee heeft totdat ze zelf ziek worden en dan ineens geconfronteerd worden met de realiteit hoe belangrijk betaalbare gezondheidszorg is in een maatschappij)
Zoals de geschiedenis ook laten zien heeft in betrekking tot het principe van de lage pensioenen voor zelfstandigen. Doordat dit risico zogezegd werd gelegd bij de zelfstandigen. Om dan toch als maatschappij nog voor een stuk te mogen opdraaien voor de kosten terwijl de lusten bij het individu liggen en lagen. En het voor een stuk toch belangrijk is dat mensen tegen zichzelf beschermd worden. Ook al valt Straddle daar vb niet onder tgv zijn capaciteiten. Is het vanuit een maatschappelijk oogpunt toch wel een interessant ding om te doen. Wat je als principe dan ook kan verlengen richting in dit geval de gezondheidszorg. Dat je mensen moet beschermen tegen zichzelf met ons goed systeem van betaalbare en universele gezondheidszorg. En dus liefst niet te ver opschuift richting systemen die dit meer individualiseren of steun voor het systeem ondergraven met hun implementatie.
En waardoor ik toch eerder een voorkeur zou hebben om de remgelden te verhogen. Dan te morrelen met zo'n globaal forfaitair systeem (al dan niet per subset - ergo tandarts aparte forfait, kiné aparte forfait, huisarts aparte forfait,...). Maar dat ben ik.
Dan krijg je ook nog een besparing. Zonder dat je die steun verliest. Waarbij uw bijdrage ook hoger is naarmate je er meer van gebruikt. Wat mijn inziens beter is dan een globale forfait om onoordeelkundig gebruik van de middelen te voorkomen en zo'n subset forfaitair systeem dat de vermelde steun voor het systeem van hierboven vermeld nog sneller zou aantasten. Terwijl degenen die echt ziek zijn, en de zwakkeren, toch nog altijd geholpen worden via het systeem van de maximumfactuur.
Al zou ik persoonlijk elke arts die niet geconventioneerd is een belasting van 99% opleggen. Ik vind niet dat artsen in ons systeem en land die keuze zouden mogen en kunnen maken. Maar bon, ik kan mij inbeelden dat niet iedereen daarin volgt. En dat dit in een vrij land ook niet mogelijk is...
