Het enige dat ik tekort vind komen aan het systeem dat ze voorzien hebben, is dat men geen controlearts kan sturen. Dat zou administratief, desondanks dat de burger de werkgever is, moeten kunnen uitgevoerd worden. En ik vind dat men best al eens zou kijken om die aanpassing wettelijk in orde te stellen naar de toekomst toe. Indien dat al niet is uitgevoerd.
Voor de rest heb ik geen probleem met het systeem zelf. Dit is een consequentie van het feit dat men mentale omstandigheden als een ziekte hebben erkend. En je kan niet ontkennen dat als iemand aangepakt wordt, ongeacht of dit terecht was, zoals haar dat daar een effect kan zijn op iemands mentale toestand.
Dus het systeem wordt gebruikt zoals het voorzien is. Ongeacht wat onze positie is over iemand zijn mentale toestand. Om het crue te zeggen, vroeger zou men gezegd hebben stop met u aan te stellen en doe eens gewoon. Waarna je gewoon weer kon opdraven.
Maar dat is nu eenmaal het verschil tussen NU en vroeger. Vroeger werd er gefocust op de grootste groep. Nu probeert men rekening te houden met iedereen zijn omstandigheden of toch in de mate van het mogelijke.
Goedkoper wordt het hier natuurlijk niet door, maar het is wel een meer zorgende omgeving.
Sorry, maar je moet ook durven erkennen dat de samenleving op dit vlak, met cijfers van "langdurig zieken" ook gewoon te soft dreigt te worden. Mentale klappen leren incasseren is ook deel van het leven.
Kanker, rugproblemen, etc. zijn wat mij betreft perfect aanvaardbare diagnoses om langdurig ziek te zijn, waarbij ik het normaal vindt dat overheidspersoneel gedurende die periode 100% doorbetaald wordt, en eerlijk gezegd eerder schandalig dat je als privé-werknemer zonder extra verzekering terugvalt op een fractie van je loon, en als kankerpatiënt nog kan dreigen in armoede te belanden...
Keerzijde van de medaille: mentale problemen zijn zéker reëel maar kunnen/mogen géén reden zijn om gedurende een jaar of meer thuis te zitten. Kleef daar een maximumtermijn op: 4 weken, 6 weken, voor mijn part langer, maar ergens moet een grens zijn: daar moet op kortere termijn een plan van aanpak, behandeling door een psycholoog (niet evident met wachtlijsten natuurlijk), of iets anders bij komen kijken...
vaak zijn de oorzaken van een burnout ook in het privéleven te vinden of is het eenvoudigweg ongelukkig zijn met de job, en cru gesteld: daar moet de werkgever noch de overheid voor opdraaien op de lange termijn. De redenen die je soms ook hoort voor een burn-out zijn soms ook ronduit lachwekkend (recent vernomen anekdote: een muziekleerkracht die in de brief aan z'n directie uitlegt dat één van de redenen voor z'n burnout, het afnemen van het eigen muzieklokaal is, serieus (?)).
Cru gesteld, maar eerst nog even vriendelijk: even treuren mag, dat is in sommige gevallen onvermijdelijk, maar één à twee jaar? Neen, dan is het in véél gevallen wél degelijk: stop ermee en herpak u, zoek een oplossing, of treur verder op uw eigen kosten.
Voor kanker is het uiteindelijk ook niet na een gesprek van 15 minuten bij de huisarts, 2 jaar lang thuis zitten. Dan ga je naar andere experten, onderga je een zware behandeling, etc.
Voor mentale problemen? Ook stoppen met louter genoegen te nemen met briefjes van huisartsen en een plan van aanpak met passage bij experten invoeren.
Maak mij minister van Volksgezondheid en ik verschuif gisteren nog middelen van langdurig zieken wegens mentale redenen, naar langdurig zieken wegens somatische ziekten.
Sorry, beroepsmisvorming.
Rooms
Katholieke
Godsdienst.
