Jouw "what tha f%ck?!?" momentje van de dag!

dankzij onze BG tech vrienden te weten gekomen dat niet elke USB C kabel (van phone naar usb port in PC) niet allemaal data overdracht ondersteunen :eek:

sommige kunnen enkel gebruikt worden om op te laden. wtf. Die zien er nogtans allemaal zelfde uit
Ja, ik denk ook altijd dat het allemaal hetzelfde is. Ik wou onlangs mijn werklaptop aansluiten op mijn nieuwe monitor en je hebt blijkbaar meerdere types USB-C poorten. Met de ene kreeg ik geen beeld, met de andere wel.
 
Nog eens een echt WTF-moment, een of andere kerel in mijn fb-feed die een post deelde over Chinese voetinbinding. Ik kende dat al langer (vaak ook op National Geographic besproken destijds), maar ik was even vergeten hoe goor dat weeral was.

Kort samengevat: in de 19de eeuw was het aantrekkelijk voor Chinese vrouwen om "lotusvoetjes" te hebben. Kleine, schattige voetjes. Detail was dat om die te bekomen men dus bij jonge meisjes de voeten brak, de tenen onder de voetzool plooide, en dat dan allemaal strak inwikkelde in verband zodat alles misvormd aan elkaar kon groeien. Resultaat: een vrouw die de rest van haar leven moeilijk kon stappen, pijn had, en ook geregeld infecties.


Foto's te bekijken op eigen risico, al zie ik dat de preview van wikipedia al pretty fucked up is.
Dit is al even ziek als de traditie van besnijdenissen van vrouwen in Afrika.
 
Nog eens een echt WTF-moment, een of andere kerel in mijn fb-feed die een post deelde over Chinese voetinbinding. Ik kende dat al langer (vaak ook op National Geographic besproken destijds), maar ik was even vergeten hoe goor dat weeral was.

Kort samengevat: in de 19de eeuw was het aantrekkelijk voor Chinese vrouwen om "lotusvoetjes" te hebben. Kleine, schattige voetjes. Detail was dat om die te bekomen men dus bij jonge meisjes de voeten brak, de tenen onder de voetzool plooide, en dat dan allemaal strak inwikkelde in verband zodat alles misvormd aan elkaar kon groeien. Resultaat: een vrouw die de rest van haar leven moeilijk kon stappen, pijn had, en ook geregeld infecties.


Foto's te bekijken op eigen risico, al zie ik dat de preview van wikipedia al pretty fucked up is.
Ik kende het fenomeen maar heb het eigenlijk nog nooit zo in detail bekeken. Interessant wel. Het uitzicht is zowat hetgeen nu bereikt wordt met naaldhakken die in een punt lopen.
 
Ik kende het fenomeen maar heb het eigenlijk nog nooit zo in detail bekeken. Interessant wel. Het uitzicht is zowat hetgeen nu bereikt wordt met naaldhakken die in een punt lopen.
Niet echt want hoe kleiner de voeten hoe beter, ik denk dat bij naaldhakken het vooral gaat om visueel langere benen te hebben en kuiten/billen prominenter te maken.

En ook ja, hiervan word ik dus niet goed:
The process was started before the arch of the foot had a chance to develop fully, usually between the ages of four and nine. Binding usually started during the winter months since the feet were more likely to be numb and the pain would not be as extreme.[85]

First, each foot would be soaked in a warm mixture of herbs and animal blood. This was intended to soften the foot and aid the binding. Then the toenails were cut back as far as possible to prevent in-growth and subsequent infections, since the toes were to be pressed tightly into the sole of the foot. Cotton bandages, 3 m (10 ft) long and 5 cm (2 in) wide, were prepared by soaking them in the blood and herb mixture. To enable the size of the feet to be reduced, the toes on each foot were curled under, then pressed with great force downwards and squeezed into the sole of the foot until the toes broke.[38]

The broken toes were held tightly against the sole of the foot, while the foot was drawn down straight with the leg and the arch of the foot forcibly broken. The bandages were repeatedly wound in a figure-eight movement, starting at the inside of the foot at the instep, then carried over the toes, under the foot and around the heel, the broken toes being pressed tightly into the sole of the foot. At each pass around the foot, the binding cloth was tightened, pulling the ball of the foot and the heel together, causing the broken foot to fold at the arch, pressing the toes beneath the sole. The binding was pulled so tightly that the girl could not move her toes at all and the ends of the binding cloth were then sewn so that the girl could not loosen it.

The girl's broken feet required a great deal of care and attention and they would be unbound regularly. Each time the feet were unbound they were washed, the toes checked for injury, and the nails trimmed. When unbound, the broken feet were also kneaded to soften them and the soles of the girl's feet were often beaten to make the joints and broken bones more flexible. The feet were also soaked in a concoction that caused necrotic flesh to fall off.[47]

Immediately after this procedure, the girl's broken toes were folded back under and the feet were rebound. The bindings were pulled even tighter each time the girl's feet were rebound. This unbinding and rebinding ritual was repeated as often as possible (for the rich at least once daily, for poor peasants two or three times a week), with fresh bindings. It was generally an elder female member of the girl's family or a professional footbinder who carried out the initial breaking and ongoing binding of the feet. It was considered preferable to have someone other than the mother do it, as she might have been sympathetic to her daughter's pain and less willing to keep the bindings tight.[85]

Once a girl's foot had been crushed and bound, attempting to reverse the process by unbinding was painful,[86] and the shape could not be reversed without a woman undergoing the same pain again. The timing and degree of footbinding varied among communities.[87]

...

If the infection in the feet and toes entered the bones, it could cause them to soften, which could result in toes dropping off. This was seen as a benefit because the feet could then be bound even more tightly. Girls whose toes were more fleshy would sometimes have shards of glass or pieces of broken tiles inserted within the binding next to her feet and between her toes to cause injury and introduce infection deliberately. Disease inevitably followed infection, meaning that death from septic shock could result from footbinding, and a surviving girl was more at risk of medical problems as she grew older. It is thought that as many as 10% of girls may have died from gangrene and other infections owing to footbinding.[89]
 
Laatst bewerkt:
Niet echt want hoe kleiner de voeten hoe beter, ik denk dat bij naaldhakken het vooral gaat om visueel langere benen te hebben en kuiten/billen prominenter te maken.

En ook ja, hiervan wordt ik dus niet goed:
The process was started before the arch of the foot had a chance to develop fully, usually between the ages of four and nine. Binding usually started during the winter months since the feet were more likely to be numb and the pain would not be as extreme.[85]

First, each foot would be soaked in a warm mixture of herbs and animal blood. This was intended to soften the foot and aid the binding. Then the toenails were cut back as far as possible to prevent in-growth and subsequent infections, since the toes were to be pressed tightly into the sole of the foot. Cotton bandages, 3 m (10 ft) long and 5 cm (2 in) wide, were prepared by soaking them in the blood and herb mixture. To enable the size of the feet to be reduced, the toes on each foot were curled under, then pressed with great force downwards and squeezed into the sole of the foot until the toes broke.[38]

The broken toes were held tightly against the sole of the foot, while the foot was drawn down straight with the leg and the arch of the foot forcibly broken. The bandages were repeatedly wound in a figure-eight movement, starting at the inside of the foot at the instep, then carried over the toes, under the foot and around the heel, the broken toes being pressed tightly into the sole of the foot. At each pass around the foot, the binding cloth was tightened, pulling the ball of the foot and the heel together, causing the broken foot to fold at the arch, pressing the toes beneath the sole. The binding was pulled so tightly that the girl could not move her toes at all and the ends of the binding cloth were then sewn so that the girl could not loosen it.

The girl's broken feet required a great deal of care and attention and they would be unbound regularly. Each time the feet were unbound they were washed, the toes checked for injury, and the nails trimmed. When unbound, the broken feet were also kneaded to soften them and the soles of the girl's feet were often beaten to make the joints and broken bones more flexible. The feet were also soaked in a concoction that caused necrotic flesh to fall off.[47]

Immediately after this procedure, the girl's broken toes were folded back under and the feet were rebound. The bindings were pulled even tighter each time the girl's feet were rebound. This unbinding and rebinding ritual was repeated as often as possible (for the rich at least once daily, for poor peasants two or three times a week), with fresh bindings. It was generally an elder female member of the girl's family or a professional footbinder who carried out the initial breaking and ongoing binding of the feet. It was considered preferable to have someone other than the mother do it, as she might have been sympathetic to her daughter's pain and less willing to keep the bindings tight.[85]

Once a girl's foot had been crushed and bound, attempting to reverse the process by unbinding was painful,[86] and the shape could not be reversed without a woman undergoing the same pain again. The timing and degree of footbinding varied among communities.[87]

...

If the infection in the feet and toes entered the bones, it could cause them to soften, which could result in toes dropping off. This was seen as a benefit because the feet could then be bound even more tightly. Girls whose toes were more fleshy would sometimes have shards of glass or pieces of broken tiles inserted within the binding next to her feet and between her toes to cause injury and introduce infection deliberately. Disease inevitably followed infection, meaning that death from septic shock could result from footbinding, and a surviving girl was more at risk of medical problems as she grew older. It is thought that as many as 10% of girls may have died from gangrene and other infections owing to footbinding.[89]
Deze foto deed me wat aan de vorm van naaldhakken denken, vandaar.

Jezus, die tekst wordt erger en erger naarmate je verder leest. Zouden ze binnen hier en 1500 jaar ook zo'n verhalen lezen over hoe vrouwen rond de jaren 2000 vrijwillig siliconen in hun borstel lieten steken en er de pijn van de operatie en het risico gewoon bijnamen, for the looks? Of mensen die hun tanden lieten afvijlen om er fake tanden op te zetten. Of buikspier implantaten of kontimplantaten lieten steken?

Streven naar het schoonheidsideaal van de periode is toch iets vreemd hé.
 
Ja, ik denk ook altijd dat het allemaal hetzelfde is. Ik wou onlangs mijn werklaptop aansluiten op mijn nieuwe monitor en je hebt blijkbaar meerdere types USB-C poorten. Met de ene kreeg ik geen beeld, met de andere wel.
USB-C is enkel de fysieke connector, de technologie er achter kan alles van USB2 tot Thunderbolt 4 zijn. Of wat je maar wilt in principe.
 
Deze foto deed me wat aan de vorm van naaldhakken denken, vandaar.

Jezus, die tekst wordt erger en erger naarmate je verder leest. Zouden ze binnen hier en 1500 jaar ook zo'n verhalen lezen over hoe vrouwen rond de jaren 2000 vrijwillig siliconen in hun borstel lieten steken en er de pijn van de operatie en het risico gewoon bijnamen, for the looks? Of mensen die hun tanden lieten afvijlen om er fake tanden op te zetten. Of buikspier implantaten of kontimplantaten lieten steken?

Streven naar het schoonheidsideaal van de periode is toch iets vreemd hé.
Er is toch nog een verschil tussen zelf kiezen om zon dingen te doen op volwassen leeftijd (en meewerkendheid van medisch personeel, nazorg, pijnstillers) en uw kind, dat niet beter weet, verplichten zoiets mee te maken.
 
Er is toch nog een verschil tussen zelf kiezen om zon dingen te doen op volwassen leeftijd (en meewerkendheid van medisch personeel, nazorg, pijnstillers) en uw kind, dat niet beter weet, verplichten zoiets mee te maken.
Ja natuurlijk. In deze tijden zijn het volwassenen die er inderdaad zelf voor kiezen en geen kinderen die geforceerd worden. Gelukkig maar.
 
Naar wat ik zo lees over zeer warme temperaturen en stijle wandelpaden, zou ik denken dat mannen van boven de vijftig best niet meer gaan wandelen. Ze vallen als de vliegen in Griekenland en letterlijk van de bergen in Tirol.
 
Voor het eerst in mijn leven berichten krijgen van headhunters. Ik heb een vrij aantrekkelijk profiel binnen de sector, maar hoe die mijn gegevens hebben gevonden is een raadsel aangezien ik toch erg low profile probeer te zijn.
 
Gisterèn in de drukke winkelstraat van brugge opeens een ouder koppel horen roepen en schelden op 2 jonge zuiderse meisjes. In het italiaans. Maar hoorde echt wel schelden in die taal...

Eerst wat verbijsterd... maar toen kwam het uit dat die 2 jonge meiden de rugzak van die oudere mensen probeerde te openen langs achter.. pickpocketting.

Ik zou het nie bij schelden kunnen laten hoor vrees ik.
 
Gisterèn in de drukke winkelstraat van brugge opeens een ouder koppel horen roepen en schelden op 2 jonge zuiderse meisjes. In het italiaans. Maar hoorde echt wel schelden in die taal...

Eerst wat verbijsterd... maar toen kwam het uit dat die 2 jonge meiden de rugzak van die oudere mensen probeerde te openen langs achter.. pickpocketting.

Ik zou het nie bij schelden kunnen laten hoor vrees ik.
In Brussel kijkt niemand daar nog van op. Typisch zigeunerbendes die worden losgelaten aan Zuid en Noord -station in de ochtend en tegen de middag gaan die naar de toeristische plekken. Politie doet er niks aan want ze worden toch direct vrijgelaten. Eén van de weinige zaken waar ik Trump in moet gelijk geven, Brussels is a hellhole...
 
Politie doet er wel iets aan, er wordt tussen de verschillende zones en diensten veel informatie uitgewisseld en samengewerkt omtrent gauwdieven. Maar je moet ze kunnen vatten en een dossier opbouwen.

Die blijven een tijdje op dezelfde plek en verplaatsen zich vervolgens naar een andere plek of een andere land om pas veel later terug te komen. Voor (sommigen) van hen is dat hun job en die voeren dat dan ook professioneel uit. Die werken in groep waarbij vaak 1 iemand op de uitkijk staat om in de gaten te houden of ze niet gevolgd worden. Passen ook anti-observatietechnieken toe. En ga bijvoorbeeld onderling van kledij wisselen: hoedjes doorgeven aan elkaar of opbergen in rugzak, eerst een sjaal dragen, vervolgens er een hoofddoek van maken om dan de sjaal te verstoppen etc. Om maar te zeggen dat zij er alles aan doen om niet gepakt te worden.
 
Politie doet er wel iets aan, er wordt tussen de verschillende zones en diensten veel informatie uitgewisseld en samengewerkt omtrent gauwdieven. Maar je moet ze kunnen vatten en een dossier opbouwen.

Die blijven een tijdje op dezelfde plek en verplaatsen zich vervolgens naar een andere plek of een andere land om pas veel later terug te komen. Voor (sommigen) van hen is dat hun job en die voeren dat dan ook professioneel uit. Die werken in groep waarbij vaak 1 iemand op de uitkijk staat om in de gaten te houden of ze niet gevolgd worden. Passen ook anti-observatietechnieken toe. En ga bijvoorbeeld onderling van kledij wisselen: hoedjes doorgeven aan elkaar of opbergen in rugzak, eerst een sjaal dragen, vervolgens er een hoofddoek van maken om dan de sjaal te verstoppen etc. Om maar te zeggen dat zij er alles aan doen om niet gepakt te worden.
Ging hier specifiek over de minderjarige gauwdieven waar je zo goed als niks aan kan doen. Er is een reden dat ze die kinderen inschakelen.
 
Terug
Bovenaan