Jouw top 10 debuutplaten

Paar dingen die ik hier nog niet heb zien passeren (of over het hoofd heb gezien, my bad dan x):

The Streets - Original Pirate Material
Geen uitleg nodig denk ik. Mike fucking Skinner, opperbaas echt. Zelfs mijn leven zou episch klinken als hij er een album over zou maken denk ik.

Balam Acab - Wander/Wonder
Ik las hier iets over warme dekentjes, dit is die plaat voor mij. Komt nog steeds elke winter op een random moment opduiken in m'n hoofd, waarna ik 'em weer een week lang plat speel (en huil).

Sade - Diamond Life
Ontdekt in de platenkast van ons vader, meteen verliefd geworden (door enkel en alleen nog maar naar de hoes te kijken). Maar ook grijsgedraaid, wat een stem, vrouw der vrouwen. Ik zag vorige week The Odyssey, en ik kan me voorstellen dat door vrouwen als Sade de sirene-mythen zijn ontstaan.

Burial - Burial
Obligatoir. Overall misschien het vervolg nog nét iets meer gedraaid, maar wat een debuut seg.

Mount Kimbie - Crooks & Lovers
Parel! Ik heb Crooks & Lovers altijd het meer dromerige, vrolijke antwoord gevonden op Burial. Heel speels plaatje, lak aan alle regels van wat elektronische muziek nu precies zou moeten zijn. Staat hier nog steeds regelmatig op, en maken vandaag de dag ook nog steeds zoveel inspirerende dingen.

James Blake - James Blake
Ik herinner me de dagen op dubstepforum, waar een 'rate my production'-gedeelte was. Eén dude stak er echt met kop en schouders bovenuit met de meeste maffe remixes van random tunes (Harmonimix, iemand?), en de rest is geschiedenis. Ik denk niet dat er ooit een debuutplaat geweest is die me zo geprikkeld en m'n muzieksmaak mee bepaald heeft als deze.

Throwback ook naar Rock Werchter 2011, Limit To Your Love was een hit geworden dus overvolle marquee met mensen die 'jongeman met piano en mooie stem' verwachtten. Heerlijk hoe bij de drop van bovenstaand nummer (3:41) ongeveer een vierde van 't volk, inclusief al mijn maten, al weer weg waren hahaha. Daarna ook gewoon nog Anti War Dub coveren, legendarischer wordt het niet.

Slum Village - Fantastic, Vol. 2
Aangezien 'den 1' enkel op cassette verscheen en pas later officieel werd uitgebracht beschouw ik deze als de debuutplaat. J Dilla de goat, en dat bewijst hij (eigenlijk altijd, maar zeker ook) hier. D'Angelo ook op deze pas leren kennen eigenlijk, zijn bijdrage op Tell Me is waanzin. De blauwdruk voor m'n hiphop-avontuur, sowieso.
 
Laatst bewerkt:
Ik had nooit gedacht dat ik genoeg debuutalbums in mijn leven heb gehoord om hier een iet of wat deftige top-10 te kunnen neerpennen. Na een eerste selectie kom ik aan 22 titels waaruit ik nu er 10 moet uit zien te distilleren.

Here. We. Go.

PS: een beetje Belgicist geweest en ook een beetje mijn favoriete genre naar voren geschoven (hiphop/rap). En blijkbaar maak ik een top-11 want deze knoop doorhakken is gewoonweg te moeilijk. En ik wil weer maar eens speciaal doen.


1. Kid Cudi - Man on the Moon: The End of Day (2009)

Zonder Kid Cudi was ik er nu niet meer. In mijn studententijd heb ik drie jaar als een zombie op deze Aarde gehovered zonder ziel omdat ik drie jaar een studierichting moest doen van mijn ouders die absoluut niets voor mij was. Ik bleef laat op, keek alleen maar tv-series en skipte elke les die ik kon skippen. Om te zeggen dat ik redelijk depressief was in die tijd, is dan ook een understatement.

Uit het debuut van Kid Cudi bleek dat ik niet de enige was met deze donkere gedachten die me helemaal kapot maakten. Bij zijn doortocht in de ING Arena enkele jaren geleden bleek dat ik niet de enige ben die door de muziek van Kid Cudi gered is. Deze man zal ik eeuwig verantwoordelijk houden voor het mij überhaupt in leven houden door hoop te bieden met zijn songs. Daarom kan ik dan ook niet anders van deze op 1 te posteren.

2. Kendrick Lamar - Section .80 (2011)

Mja, dé GOAT der GOATS. Elk van zijn albums biedt iets nieuws, is rauw en pijnlijk actueel en bovenal: zijn gewoon dikke schijven die je met je hoofd doen knikken. Kung Fu Kenny, K.Dot,... Jij bent voor altijd mijn fav.

3. Mos Def - Black on both Sides (1998)

Ultieme klassieker onder de hip hop heads en absoluut terecht. De rhymes, rhyme schemes, het tempo, de flow, het ritme,... Pfff, Yassin Bey is belachelijk getalenteerd.

4. Kids See Ghosts - Kids See Ghosts (2018)

Gek of geniaal, ik weet het nog altijd niet van die malle Kanye West, maar deze one-off met Kid Cudi is kort, krachtig, raar, chaotisch maar o zo ijzersterk. Wat deze twee heren hier doen, balanceert hier op het randje van dramatisch slecht, maar weten ze toch übermemorabel te maken. Lijkt alles om het slecht en kitscherig te vinden, maar doet zowaar het omgekeerde.

5. Coely - Different Waters (2017)

Voor mij nog steeds dé vrouwelijke stem binnen hiphop in Vlaanderen. Sinds ik ze als 16-jarige zag debuteren op de Move-stage van Couleur Café was ik fan van het eerste uur. Blijft ontzettend jammer dat ze tot op heden niet meer heeft gemaakt met onder andere haar kompanen Dvtch Norris en Yann Gaudeuille, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat we al iets hebben gekregen van haar. Hopelijk komt ze ooit nog eens boven water.

6. Samson & Gert - Samson (1991)

Want er is geen betere zingende hond dan Samson. En jawel, banger na banger na banger na banger.

7. Nate Dogg - G-Funk Classics Vol. 1 & 2 (1998)

Mijn favoriete stemtimbre in hiphop en dan is dit half verzamelalbum dat volgens Musicmeter toch een regulier album is, gewoon onontbeerlijk. Niet onlogisch dat ik Regulate in de Batlle Royale van de 90s hier heb genomineerd, deze man zorgt voor de funk en de dansbaarheid binnen de hiphop en is helaas veel te vroeg gegaan.

8. Fleddy Melculy - Helgië (2016)

Rockmuziek lag me al eerder wel. Rockmuziek dat tegen metal aanschuurde? Nooit. Jamais. Tot Fleddy Melculy met hun ironische teksten me toch die kanten opduwde. Een Urbanus-sjot onder de kont van lui België en sindsdien fan. Tot op heden geraak ik qua metal niet verder dan een Electric Callboy en dus deze Fleddy Melculy. Dat zanger Jeroen Camerlynck een jeugdvriend is van mijn oudste broer helpt natuurlijk ook.

9. Tiga - Sexor (2006)

Als 37-jarige is nostalgie een way of life en daar ontsnapt ook dit debuutalbum van Tiga niet aan. Midden in mijn puberteit brak de mainstream electro-periode aan en daar heeft deze flamboyante Canadees voor mij een van de hoofdrollen in vertolkt. Een wereld ging voor me open veranderde mijn muzieksmaak voorgoed (ook met dank aan Tomas De Soete die met zijn vrijdagavondprogramma op Studio Brussel indertijd voor ongelooflijk hilarische avonden heeft gezorgd, inclusief geweldige muziek). Ook de hoogdagen van de legendarische programma's Switch en The Maxx (inclusief gelijknamige grijsgedraaide cd's) op StuBru.

10. Yong Yello - Marcel & Het Magnetisme van de Goot (2021)

Misschien wel de Vlaamse Kid Cudi voor mij. Pent zijn donkere gedachten zo magistraal neer op een absoluut herkenbare en troostende manier. Ik ben zelf geen alcoholist geweest, maar ik begrijp wel de vlucht van Yong Yello in de ruis die diverse zaken kunnen bieden maar dat je terwijl niet doorhebt dat je jezelf kapot aan het maken bent. Hielp ook wel voor mij in een periode van mijn leven waar mijn omgeving veel overkwam (zelf job verloren, een van mijn beste maten en nonkel kanker, mijn broer ei zo na dood, zelfmoordpoging bij kameraad) en waar ik veel troost in kon vinden.

11. Crystal Fighters - Star of Love (2010)

Het was 2010 en ik en één van mijn beste vrienden besliste om naar het tweedaagse Pitch-festival in Amsterdam te gaan door daarnaartoe te liften. Op dat festival bleek ene Hudson Mohawke ook te staan en die blies me omver maar was dat op ogenblik misschien nog te moeilijk om te kunnen behappen. Crystal Fighters ging echter vlotjes binnen en heeft me één van mijn beste concert-ervaringen (op krukken!) bezorgd met mijn huidige vrouw tijdens hun optreden in de AB.
 
Nummer 9:
Moodymann - Silentintroduction(1997)
Untitled.jpg

House ontstaat ergens midden jaren 80 in Chicago. Geraakt geweldig populair en gecommercialiseerd in New York en vind zo op korte tijd het globale publiek. Maar land wat mij betreft eind jaren 90 in Detroit.
En bevind zich daar nog steeds.

Het was moeilijk. Rick, Theo, Omar, Terrence, Kyle.. allen Detroit royalty. Cheecky doen en de supergroep 3 Chairs nomineren..
Maar deze is wel ongeveer de start van ondertussen al 3 gouden decennia van Detroit excellence.

Een betere introductie is wel deze ge-weldige set.


@bap berelijst! Maar Black on Both Sides is van 99.
Was hier overigens ook een keuze want dat is van begin tot eind, no skips classic album.
Ik laat de eer aan @shiftyke om dat ander iconisch debuut in 99 te nomineren :p
 
@clercqie vernoemde het al eens maar mijn absolute nummer één moet toch Space Is Only Noise zijn.

Verder vind ik dit een vrij moeilijke opdracht, om eerlijk te zijn. Ik kan zonder problemen een top tien maken van debuutplaten maar dat zijn vooral recente platen. Lees afgelopen 25 jaar met enkele 90s uitschieters. Echter als ik eens in het verleden duik wordt het moeilijker vind ik. Ik heb wel het gevoel dat ik een "sterkere band" heb met albums waar ik de release van heb meegemaakt of op z'n minst de band weten bestaan heb.

Ik heb een vermoeden welke je bedoelt @Koonut. Rond die periode zijn er wel veel van die ongelooflijke debuut platen uitgekomen.
 
@clercqie vernoemde het al eens maar mijn absolute nummer één moet toch Space Is Only Noise zijn.

Verder vind ik dit een vrij moeilijke opdracht, om eerlijk te zijn. Ik kan zonder problemen een top tien maken van debuutplaten maar dat zijn vooral recente platen. Lees afgelopen 25 jaar met enkele 90s uitschieters. Echter als ik eens in het verleden duik wordt het moeilijker vind ik. Ik heb wel het gevoel dat ik een "sterkere band" heb met albums waar ik de release van heb meegemaakt of op z'n minst de band weten bestaan heb.

Ik heb een vermoeden welke je bedoelt @Koonut. Rond die periode zijn er wel veel van die ongelooflijke debuut platen uitgekomen.
Vond het ook niet simpel. De eerste vraag dat ik mij stelde was vooral of de artiest in kwestie zelf nog zijn debuut heeft overtroffen? En dan kwamen een Guns n Roses, RATM, Pearl Jam, Dire Straits en Linkin Park snel naar boven. Daarom dat een Jimi Hendrix Experience het net niet gehaald heeft.
 
Ik kom aan negen debuutalbums die ik (voor mezelf) het vermelden waard vind:
  1. Silversun Pickups - Carnavas (2007)
  2. Gorky - Gorky (1992)
  3. Yevgueni - Kannibaal (2005)
  4. Linkin Park - Hybrid Theory (2000)
  5. Weezer - Weezer (a.k.a. The Blue Album) (1994)
  6. Sum 41 - All Killer No Filler (2001)
  7. The Kooks - Inside In / Inside Out (2006)
  8. Air Traffic - Fractured Life (2007)
  9. Avril Lavigne - Let Go (2002)
 
Nummer 8:
Venetian Snares - Greg Hates Car Culture(1999)
a4098046256-10.jpg

Schizofrene gabber funk juggles met de meest obsceen getweakte non 4/4 breaks ooit. Gelijk percussieve spetterdiarhee. Held.
Ik ga het citaat van de man nooit vergeten. "i take care of my snares".
Ge hebt niet geleefd als ge niet hebt gemoshed op FUCK A STRANGER IN THE ASS ok.
ooooww hahhhhh hahh ooooow hahhhhh hhaa oooooowwww
 
Allright let's do this. Absolute onbetwiste nummer 1, Radiohead - Pablo Honey !
Ow wacht, nee, verkeerde lijst.

@Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield, ik veronderstel dat solo-debuten wel kunnen? Ik heb er in elk geval 2 bijgestoken. Maar voor het geval dat die niet gelden, heb ik er nog 10 anderen. Dus misschien lijkt het wel alsof ik de top 10 regel aan het breken ben, maar toch niet hoor, helemaal niet ! 😇

Here we go:
  1. Jeff Beck - Truth
    (solo debuut) Enkel en alleen al omdat *Ol' Man River* erop staat, wat top100 best song materiaal is. Maar eigenlijk gewoon across the board een dijk van een debuut album. Ook perfecte combo met Rod Stewart, voor dat hij bekend was en "gewoon maar" deel van de Jeff Back group.

  2. Alice Cooper - Welcome to My Nightmare
    (solo debuut) Tegelijkertijd een directe verderzetting EN nieuwe evolutie van de stijl. Geweldig concept album, fun start to end.
    Het hele ding is eigenlijk één groot concept, dus... alles?
    (Note: eeeeeeeigenlijk ging ik Killer komen zeggen. Ik heb mijn hele leven geleefd met het idee dat dat het debuut van de band was (dank aan Jules en deze thread om mij dit te ontzeggen). Ik heb John Lydon ooit Killer enorm horen hypen, en ik kan alleen maar akkoord met hem zijn. Dit is flat out 1 van de beste rockalbums ooit gemaakt. Dat was eigenlijk de hele reden waarom ik deze post ben beginnen typen :unsure:)

  3. Jethro Tull - This Was
    Minder fluit, minder compleet geschifte Anderson-toestanden, meer rechttoe rechtaan blues. Zelfde awesomeness.

  4. Captain Beefheart - Safe As Milk
    Beetje hetzelfde als Tull, alleen "beetje" minder. "Beetje" minder compleet ontspoorde Beefheart shizzle, meer blues. Maar de typische Beefheart-insanity symptomen zijn wel duidelijk aanwezig. Ry Cooder op gitaar trouwens.

  5. Frank Zappa (& The Mothers) - Freak Out
    In tegenstelling tot de vorige twee is dit dan totaal niet ingetogen. Dit is onmiddellijk full-on Zappa, volledig (misschien een beetje te) all over the place. Om het nog wat belachelijker te maken, is dit 1 van de eerste rock-concept albums ooit. En om helemaal erover te gaan, vond Zappa het ook logisch om van hun debuut album, een dubbel album te maken. Respect voor de ballen om dit als debuut uit te brengen. :crazy:
  6. Comus - First Utterance
    En we gaan nog wat verder de madness-tunnel in. Belachelijk goed debuut dat ze eigenlijk nooit meer overtroffen hebben (allezjah, met hun 1 album + nog eentje 30 jaar later). Near perfect album voor mij, elk nummer.

  7. The Clash - The Clash
    Legendarische band, legendarisch album, boenk erop vanaf moment 1.

  8. Operation Ivy - Energy
    Moet ik hier echt iets over typen ja? Legendarisch ska-punk album is legendarisch. Heeft 2 jaar bestaan, 1 album afgeleverd, en een volledig genre op sleeptouw genomen. Energy = Rauwe energie, kinderlijke punk naïviteit, heerlijke bas lijntjes, geweldige meeschreeuwers. Ik moet me bedwingen om niet half het album mee te geven in mijn links.

  9. Catch 22 - Keasbey Nights
    Live op Earect leren kennen en meteen verliefd op geworden. Bijna die hele CD staat nog steeds in mijn wekelijkse shuffled playlist rotatie. Wat mij betreft nooit overtroffen door geen enkel van de vele CDs door de vele incarnaties van dezelfde band nadien.
    Deze versie is ook veel beter, rauwer en perfecter-net-door-de-imperfecties dan die compleet nutteloze rerecording van Streetlight Manifesto.

  10. Queen - Queen
    Tis Queen, wat wilt ge ...
    En tuurlijk, later werd de queeniness van Queen nog veel queeniger, maar Queen was hier ook al best queeny hoor. Album staat gewoon vol bangers, stuk voor stuk.

  11. System of a Down - System of a Down
    Nostalgie of niet... I don't care. Dit album staat nog altijd als een huis, en is in mijn hoofd nog steeds 1 van hun beste. Ongelooflijk eigenlijk hoe "compleet" hun sound eigenlijk al was vanaf moment 1.

  12. Limp Bizkit - Three Dollar Bill
    We zullen maar verdergaan met de nu-metalnostalgie. Ik kan Limp Bizkit eigenlijk niet uitstaan. Maar dit eerste album vond ik destijds geweldig en zelfs nu luister ik daar nog met plezier naar (sommige nummers).
Deze 3 vallen net buiten de top 10 (debuut): Exuma - Exuma, Bloodhound Gang - Use Your Fingers, Dr John - Gris Gris.
En uiteraard ook Pablo Honey, die valt er jammer genoeg net buiten.
 
Allright let's do this. Absolute onbetwiste nummer 1, Radiohead - Pablo Honey !
Ow wacht, nee, verkeerde lijst.

@Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield, ik veronderstel dat solo-debuten wel kunnen? Ik heb er in elk geval 2 bijgestoken. Maar voor het geval dat die niet gelden, heb ik er nog 10 anderen. Dus misschien lijkt het wel alsof ik de top 10 regel aan het breken ben, maar toch niet hoor, helemaal niet ! 😇

Here we go:
  1. Jeff Beck - Truth
    (solo debuut) Enkel en alleen al omdat *Ol' Man River* erop staat, wat top100 best song materiaal is. Maar eigenlijk gewoon across the board een dijk van een debuut album. Ook perfecte combo met Rod Stewart, voor dat hij bekend was en "gewoon maar" deel van de Jeff Back group.

  2. Alice Cooper - Welcome to My Nightmare
    (solo debuut) Tegelijkertijd een directe verderzetting EN nieuwe evolutie van de stijl. Geweldig concept album, fun start to end.
    Het hele ding is eigenlijk één groot concept, dus... alles?
    (Note: eeeeeeeigenlijk ging ik Killer komen zeggen. Ik heb mijn hele leven geleefd met het idee dat dat het debuut van de band was (dank aan Jules en deze thread om mij dit te ontzeggen). Ik heb John Lydon ooit Killer enorm horen hypen, en ik kan alleen maar akkoord met hem zijn. Dit is flat out 1 van de beste rockalbums ooit gemaakt. Dat was eigenlijk de hele reden waarom ik deze post ben beginnen typen :unsure:)

  3. Jethro Tull - This Was
    Minder fluit, minder compleet geschifte Anderson-toestanden, meer rechttoe rechtaan blues. Zelfde awesomeness.

  4. Captain Beefheart - Safe As Milk
    Beetje hetzelfde als Tull, alleen "beetje" minder. "Beetje" minder compleet ontspoorde Beefheart shizzle, meer blues. Maar de typische Beefheart-insanity symptomen zijn wel duidelijk aanwezig. Ry Cooder op gitaar trouwens.

  5. Frank Zappa (& The Mothers) - Freak Out
    In tegenstelling tot de vorige twee is dit dan totaal niet ingetogen. Dit is onmiddellijk full-on Zappa, volledig (misschien een beetje te) all over the place. Om het nog wat belachelijker te maken, is dit 1 van de eerste rock-concept albums ooit. En om helemaal erover te gaan, vond Zappa het ook logisch om van hun debuut album, een dubbel album te maken. Respect voor de ballen om dit als debuut uit te brengen. :crazy:
  6. Comus - First Utterance
    En we gaan nog wat verder de madness-tunnel in. Belachelijk goed debuut dat ze eigenlijk nooit meer overtroffen hebben (allezjah, met hun 1 album + nog eentje 30 jaar later). Near perfect album voor mij, elk nummer.

  7. The Clash - The Clash
    Legendarische band, legendarisch album, boenk erop vanaf moment 1.

  8. Operation Ivy - Energy
    Moet ik hier echt iets over typen ja? Legendarisch ska-punk album is legendarisch. Heeft 2 jaar bestaan, 1 album afgeleverd, en een volledig genre op sleeptouw genomen. Energy = Rauwe energie, kinderlijke punk naïviteit, heerlijke bas lijntjes, geweldige meeschreeuwers. Ik moet me bedwingen om niet half het album mee te geven in mijn links.

  9. Catch 22 - Keasbey Nights
    Live op Earect leren kennen en meteen verliefd op geworden. Bijna die hele CD staat nog steeds in mijn wekelijkse shuffled playlist rotatie. Wat mij betreft nooit overtroffen door geen enkel van de vele CDs door de vele incarnaties van dezelfde band nadien.
    Deze versie is ook veel beter, rauwer en perfecter-net-door-de-imperfecties dan die compleet nutteloze rerecording van Streetlight Manifesto.

  10. Queen - Queen
    Tis Queen, wat wilt ge ...
    En tuurlijk, later werd de queeniness van Queen nog veel queeniger, maar Queen was hier ook al best queeny hoor. Album staat gewoon vol bangers, stuk voor stuk.

  11. System of a Down - System of a Down
    Nostalgie of niet... I don't care. Dit album staat nog altijd als een huis, en is in mijn hoofd nog steeds 1 van hun beste. Ongelooflijk eigenlijk hoe "compleet" hun sound eigenlijk al was vanaf moment 1.

  12. Limp Bizkit - Three Dollar Bill
    We zullen maar verdergaan met de nu-metalnostalgie. Ik kan Limp Bizkit eigenlijk niet uitstaan. Maar dit eerste album vond ik destijds geweldig en zelfs nu luister ik daar nog met plezier naar (sommige nummers).
Deze 3 vallen net buiten de top 10 (debuut): Exuma - Exuma, Bloodhound Gang - Use Your Fingers, Dr John - Gris Gris.
En uiteraard ook Pablo Honey, die valt er jammer genoeg net buiten.
Geen probleem met solo debuten, Iggy zit hier ook in een lijst
 
Allright let's do this. Absolute onbetwiste nummer 1, Radiohead - Pablo Honey !
Ow wacht, nee, verkeerde lijst.

@Jules 'ezechiel 25:17' Winnfield, ik veronderstel dat solo-debuten wel kunnen? Ik heb er in elk geval 2 bijgestoken. Maar voor het geval dat die niet gelden, heb ik er nog 10 anderen. Dus misschien lijkt het wel alsof ik de top 10 regel aan het breken ben, maar toch niet hoor, helemaal niet ! 😇

Here we go:
  1. Jeff Beck - Truth
    (solo debuut) Enkel en alleen al omdat *Ol' Man River* erop staat, wat top100 best song materiaal is. Maar eigenlijk gewoon across the board een dijk van een debuut album. Ook perfecte combo met Rod Stewart, voor dat hij bekend was en "gewoon maar" deel van de Jeff Back group.

  2. Alice Cooper - Welcome to My Nightmare
    (solo debuut) Tegelijkertijd een directe verderzetting EN nieuwe evolutie van de stijl. Geweldig concept album, fun start to end.
    Het hele ding is eigenlijk één groot concept, dus... alles?
    (Note: eeeeeeeigenlijk ging ik Killer komen zeggen. Ik heb mijn hele leven geleefd met het idee dat dat het debuut van de band was (dank aan Jules en deze thread om mij dit te ontzeggen). Ik heb John Lydon ooit Killer enorm horen hypen, en ik kan alleen maar akkoord met hem zijn. Dit is flat out 1 van de beste rockalbums ooit gemaakt. Dat was eigenlijk de hele reden waarom ik deze post ben beginnen typen :unsure:)

  3. Jethro Tull - This Was
    Minder fluit, minder compleet geschifte Anderson-toestanden, meer rechttoe rechtaan blues. Zelfde awesomeness.

  4. Captain Beefheart - Safe As Milk
    Beetje hetzelfde als Tull, alleen "beetje" minder. "Beetje" minder compleet ontspoorde Beefheart shizzle, meer blues. Maar de typische Beefheart-insanity symptomen zijn wel duidelijk aanwezig. Ry Cooder op gitaar trouwens.

  5. Frank Zappa (& The Mothers) - Freak Out
    In tegenstelling tot de vorige twee is dit dan totaal niet ingetogen. Dit is onmiddellijk full-on Zappa, volledig (misschien een beetje te) all over the place. Om het nog wat belachelijker te maken, is dit 1 van de eerste rock-concept albums ooit. En om helemaal erover te gaan, vond Zappa het ook logisch om van hun debuut album, een dubbel album te maken. Respect voor de ballen om dit als debuut uit te brengen. :crazy:
  6. Comus - First Utterance
    En we gaan nog wat verder de madness-tunnel in. Belachelijk goed debuut dat ze eigenlijk nooit meer overtroffen hebben (allezjah, met hun 1 album + nog eentje 30 jaar later). Near perfect album voor mij, elk nummer.

  7. The Clash - The Clash
    Legendarische band, legendarisch album, boenk erop vanaf moment 1.

  8. Operation Ivy - Energy
    Moet ik hier echt iets over typen ja? Legendarisch ska-punk album is legendarisch. Heeft 2 jaar bestaan, 1 album afgeleverd, en een volledig genre op sleeptouw genomen. Energy = Rauwe energie, kinderlijke punk naïviteit, heerlijke bas lijntjes, geweldige meeschreeuwers. Ik moet me bedwingen om niet half het album mee te geven in mijn links.

  9. Catch 22 - Keasbey Nights
    Live op Earect leren kennen en meteen verliefd op geworden. Bijna die hele CD staat nog steeds in mijn wekelijkse shuffled playlist rotatie. Wat mij betreft nooit overtroffen door geen enkel van de vele CDs door de vele incarnaties van dezelfde band nadien.
    Deze versie is ook veel beter, rauwer en perfecter-net-door-de-imperfecties dan die compleet nutteloze rerecording van Streetlight Manifesto.

  10. Queen - Queen
    Tis Queen, wat wilt ge ...
    En tuurlijk, later werd de queeniness van Queen nog veel queeniger, maar Queen was hier ook al best queeny hoor. Album staat gewoon vol bangers, stuk voor stuk.

  11. System of a Down - System of a Down
    Nostalgie of niet... I don't care. Dit album staat nog altijd als een huis, en is in mijn hoofd nog steeds 1 van hun beste. Ongelooflijk eigenlijk hoe "compleet" hun sound eigenlijk al was vanaf moment 1.

  12. Limp Bizkit - Three Dollar Bill
    We zullen maar verdergaan met de nu-metalnostalgie. Ik kan Limp Bizkit eigenlijk niet uitstaan. Maar dit eerste album vond ik destijds geweldig en zelfs nu luister ik daar nog met plezier naar (sommige nummers).
Deze 3 vallen net buiten de top 10 (debuut): Exuma - Exuma, Bloodhound Gang - Use Your Fingers, Dr John - Gris Gris.
En uiteraard ook Pablo Honey, die valt er jammer genoeg net buiten.
The Clash en Operation Ivy! Zouden ook in mijn lijstje van punk-debuten staan. Welke Clash versie tho: UK of US ?
 
Terug
Bovenaan