Jouw top 10 debuutplaten

[Dixaq]

Paar dingen die ik hier nog niet heb zien passeren (of over het hoofd heb gezien, my bad dan x):

The Streets - Original Pirate Material

Geen uitleg nodig denk ik. Mike fucking Skinner, opperbaas echt. Zelfs mijn leven zou episch klinken als hij er een album over zou maken denk ik.

Balam Acab - Wander/Wonder

Ik las hier iets over warme dekentjes, dit is die plaat voor mij. Komt nog steeds elke winter op een random moment opduiken in m'n hoofd, waarna ik 'em weer een week lang plat speel (en huil).

Sade - Diamond Life

Ontdekt in de platenkast van ons vader, meteen verliefd geworden (door enkel en alleen nog maar naar de hoes te kijken). Maar ook grijsgedraaid, wat een stem, vrouw der vrouwen. Ik zag vorige week The Odyssey, en ik kan me voorstellen dat door vrouwen als Sade de sirene-mythen zijn ontstaan.

Burial - Burial

Obligatoir. Overall misschien het vervolg nog nét iets meer gedraaid, maar wat een debuut seg.

Mount Kimbie - Crooks & Lovers

Parel! Ik heb Crooks & Lovers altijd het meer dromerige, vrolijke antwoord gevonden op Burial. Heel speels plaatje, lak aan alle regels van wat elektronische muziek nu precies zou moeten zijn. Staat hier nog steeds regelmatig op, en maken vandaag de dag ook nog steeds zoveel inspirerende dingen.

James Blake - James Blake

Ik herinner me de dagen op dubstepforum, waar een 'rate my production'-gedeelte was. Eén dude stak er echt met kop en schouders bovenuit met de meeste maffe remixes van random tunes (Harmonimix, iemand?), en de rest is geschiedenis. Ik denk niet dat er ooit een debuutplaat geweest is die me zo geprikkeld en m'n muzieksmaak mee bepaald heeft als deze.

Throwback ook naar Rock Werchter 2011, Limit To Your Love was een hit geworden dus overvolle marquee met mensen die 'jongeman met piano en mooie stem' verwachtten. Heerlijk hoe bij de drop van bovenstaand nummer (3:41) ongeveer een vierde van 't volk, inclusief al mijn maten, al weer weg waren hahaha. Daarna ook gewoon nog Anti War Dub coveren, legendarischer wordt het niet.

Slum Village - Fantastic, Vol. 2

Aangezien 'den 1' enkel op cassette verscheen en pas later officieel werd uitgebracht beschouw ik deze als de debuutplaat. J Dilla de goat, en dat bewijst hij (eigenlijk altijd, maar zeker ook) hier. D'Angelo ook op deze pas leren kennen eigenlijk, zijn bijdrage op Tell Me is waanzin. De blauwdruk voor m'n hiphop-avontuur, sowieso.

 

[bap]

Ik had nooit gedacht dat ik genoeg debuutalbums in mijn leven heb gehoord om hier een iet of wat deftige top-10 te kunnen neerpennen. Na een eerste selectie kom ik aan 22 titels waaruit ik nu er 10 moet uit zien te distilleren.

Here. We. Go.

PS: een beetje Belgicist geweest en ook een beetje mijn favoriete genre naar voren geschoven (hiphop/rap). En blijkbaar maak ik een top-11 want deze knoop doorhakken is gewoonweg te moeilijk. En ik wil weer maar eens speciaal doen.


1. Kid Cudi - Man on the Moon: The End of Day (2009)

Zonder Kid Cudi was ik er nu niet meer. In mijn studententijd heb ik drie jaar als een zombie op deze Aarde gehovered zonder ziel omdat ik drie jaar een studierichting moest doen van mijn ouders die absoluut niets voor mij was. Ik bleef laat op, keek alleen maar tv-series en skipte elke les die ik kon skippen. Om te zeggen dat ik redelijk depressief was in die tijd, is dan ook een understatement.

Uit het debuut van Kid Cudi bleek dat ik niet de enige was met deze donkere gedachten die me helemaal kapot maakten. Bij zijn doortocht in de ING Arena enkele jaren geleden bleek dat ik niet de enige ben die door de muziek van Kid Cudi gered is. Deze man zal ik eeuwig verantwoordelijk houden voor het mij überhaupt in leven houden door hoop te bieden met zijn songs. Daarom kan ik dan ook niet anders van deze op 1 te posteren.

2. Kendrick Lamar - Section .80 (2011)

Mja, dé GOAT der GOATS. Elk van zijn albums biedt iets nieuws, is rauw en pijnlijk actueel en bovenal: zijn gewoon dikke schijven die je met je hoofd doen knikken. Kung Fu Kenny, K.Dot,... Jij bent voor altijd mijn fav.

3. Mos Def - Black on both Sides (1998)

Ultieme klassieker onder de hip hop heads en absoluut terecht. De rhymes, rhyme schemes, het tempo, de flow, het ritme,... Pfff, Yassin Bey is belachelijk getalenteerd.

4. Kids See Ghosts - Kids See Ghosts (2018)

Gek of geniaal, ik weet het nog altijd niet van die malle Kanye West, maar deze one-off met Kid Cudi is kort, krachtig, raar, chaotisch maar o zo ijzersterk. Wat deze twee heren hier doen, balanceert hier op het randje van dramatisch slecht, maar weten ze toch übermemorabel te maken. Lijkt alles om het slecht en kitscherig te vinden, maar doet zowaar het omgekeerde.

5. Coely - Different Waters (2017)

Voor mij nog steeds dé vrouwelijke stem binnen hiphop in Vlaanderen. Sinds ik ze als 16-jarige zag debuteren op de Move-stage van Couleur Café was ik fan van het eerste uur. Blijft ontzettend jammer dat ze tot op heden niet meer heeft gemaakt met onder andere haar kompanen Dvtch Norris en Yann Gaudeuille, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat we al iets hebben gekregen van haar. Hopelijk komt ze ooit nog eens boven water.

6. Samson & Gert - Samson (1991)

Want er is geen betere zingende hond dan Samson. En jawel, banger na banger na banger na banger.

7. Nate Dogg - G-Funk Classics Vol. 1 & 2 (1998)

Mijn favoriete stemtimbre in hiphop en dan is dit half verzamelalbum dat volgens Musicmeter toch een regulier album is, gewoon onontbeerlijk. Niet onlogisch dat ik Regulate in de Batlle Royale van de 90s hier heb genomineerd, deze man zorgt voor de funk en de dansbaarheid binnen de hiphop en is helaas veel te vroeg gegaan.

8. Fleddy Melculy - Helgië (2016)

Rockmuziek lag me al eerder wel. Rockmuziek dat tegen metal aanschuurde? Nooit. Jamais. Tot Fleddy Melculy met hun ironische teksten me toch die kanten opduwde. Een Urbanus-sjot onder de kont van lui België en sindsdien fan. Tot op heden geraak ik qua metal niet verder dan een Electric Callboy en dus deze Fleddy Melculy. Dat zanger Jeroen Camerlynck een jeugdvriend is van mijn oudste broer helpt natuurlijk ook.

9. Tiga - Sexor (2006)

Als 37-jarige is nostalgie een way of life en daar ontsnapt ook dit debuutalbum van Tiga niet aan. Midden in mijn puberteit brak de mainstream electro-periode aan en daar heeft deze flamboyante Canadees voor mij een van de hoofdrollen in vertolkt. Een wereld ging voor me open veranderde mijn muzieksmaak voorgoed (ook met dank aan Tomas De Soete die met zijn vrijdagavondprogramma op Studio Brussel indertijd voor ongelooflijk hilarische avonden heeft gezorgd, inclusief geweldige muziek). Ook de hoogdagen van de legendarische programma's Switch en The Maxx (inclusief gelijknamige grijsgedraaide cd's) op StuBru.

10. Yong Yello - Marcel & Het Magnetisme van de Goot (2021)

Misschien wel de Vlaamse Kid Cudi voor mij. Pent zijn donkere gedachten zo magistraal neer op een absoluut herkenbare en troostende manier. Ik ben zelf geen alcoholist geweest, maar ik begrijp wel de vlucht van Yong Yello in de ruis die diverse zaken kunnen bieden maar dat je terwijl niet doorhebt dat je jezelf kapot aan het maken bent. Hielp ook wel voor mij in een periode van mijn leven waar mijn omgeving veel overkwam (zelf job verloren, een van mijn beste maten en nonkel kanker, mijn broer ei zo na dood, zelfmoordpoging bij kameraad) en waar ik veel troost in kon vinden.

11. Crystal Fighters - Star of Love (2010)

Het was 2010 en ik en één van mijn beste vrienden besliste om naar het tweedaagse Pitch-festival in Amsterdam te gaan door daarnaartoe te liften. Op dat festival bleek ene Hudson Mohawke ook te staan en die blies me omver maar was dat op ogenblik misschien nog te moeilijk om te kunnen behappen. Crystal Fighters ging echter vlotjes binnen en heeft me één van mijn beste concert-ervaringen (op krukken!) bezorgd met mijn huidige vrouw tijdens hun optreden in de AB.